Chapter 1

CHAPTER 1

Crizaliah Leigh Ravencrest's POV

Nakangiti lamang ako habang nakaupo sa mamahaling upuan ng private dining hall.

Bagama't hindi ko pa rin lubos na naiintindihan kung bakit tila napakaengrande ng gabing ito para lamang sa isang family dinner, pinili ko na lamang na sumabay sa daloy ng mga pangyayari.

Sa kabilang banda, masaya naman si Mommy.

Nakikita ko siyang nakikipag-usap sa matandang babae sa kabilang dulo ng mesa habang paminsan-minsan ay tumatawa.

Maging si Daddy ay mukhang magaan ang pakiramdam ngayong gabi.

Hindi katulad ng dati.

Napatingin ako muli sa mga taong kasama namin.

Hindi ko sila kilala.

Ni minsan ay hindi ko pa sila nakita sa buong buhay ko.

Bahagya akong yumuko papunta kay Mommy at marahang bumulong.

"Mom..."

Napalingon siya sa akin.

"Yes, sweetheart?"

Mas lalo kong ibinaba ang boses ko.

"Who are they?"

Ngumiti lamang siya.

Iyong tipong ngiti na parang may itinatago.

At bago pa ako makapagtanong ulit ay marahan niyang pinisil ang kamay ko sa ilalim ng mesa.

"Just trust me."

Napakurap ako.

Trust her?

Tungkol saan?

Ngunit hindi na siya nagsalita pa.

Muli siyang bumaling sa mga taong kaharap niya.

Napabuntong-hininga na lamang ako.

Habang naghihintay ay lihim kong pinagmasdan ang bawat isa.

Sa pinakagitna ng mahabang mesa ay nakaupo ang isang matandang mag-asawa.

Mukhang nasa pagitan sila ng sitenta hanggang otsenta anyos.

Ang lalaki ay may puting buhok at maayos na nakasuot ng dark navy suit.

Samantalang ang kaniyang asawa ay nakasuot ng eleganteng emerald green gown na may mga diyamante sa leeg.

Pareho silang mukhang mayaman.

At higit sa lahat...

Makapangyarihan.

Sa kanan nila ay isang mag-asawang nasa limampu hanggang sisenta anyos.

Halatang may awtoridad rin sa paraan ng kanilang pag-upo at pagsasalita.

Ang lalaki ay seryoso ang mukha habang ang babae naman ay mukhang napakabait.

Sa kabilang bahagi naman ng mesa ay may tatlong lalaki.

Lahat sila ay halos kaedad ko lamang.

Twenty-five.

Twenty-six.

Maybe twenty-seven.

Hindi ko sigurado.

Pero isang bagay ang sigurado.

Lahat sila ay gwapo.

Iyong tipo ng gwapo na mapapalingon ka kapag nakasalubong mo sa kalye.

Ang isa ay may mapusyaw na kayumangging buhok.

Ang isa naman ay may berdeng mga mata.

Habang ang isa...

Iyong lalaking unang nakita ko pagpasok namin.

Tahimik lamang siyang nakaupo.

Nakasuot ng itim na suit.

Mahigpit ang panga.

At tila hindi mahilig ngumiti.

Katabi naman nila ang dalawang babae.

Mukhang mas bata sa akin ng tatlo o apat na taon.

Pareho silang maganda.

Parehong sosyal.

At pareho ring nakatingin sa akin na para bang matagal na nila akong kilala.

Nakakailang.

Hindi ko maintindihan kung bakit.

Mas lalo pa nang mapansin kong paminsan-minsan ay nakangiti silang lahat habang nakatingin sa akin.

Parang ako ang sentro ng gabing ito.

Parang may hinihintay silang mangyari.

At hindi ko alam kung ano iyon.

Maya-maya ay natapos rin ang mga kamustahan.

Unti-unting naupo ang lahat.

Ang mga waiter ay nagsimulang maglagay ng mga wine glasses.

Crystal plates.

Silver utensils.

At iba't ibang klase ng pagkain na mukhang mas mahal pa kaysa buwanang sahod ng isang ordinaryong empleyado.

Tahimik akong umayos ng upo.

Pinagkrus ko ang mga kamay ko sa aking kandungan.

Bahagyang dumampi ang malamig na silk ng gown sa aking balat.

Nararamdaman ko ang bigat ng hikaw na suot ko habang gumagalaw.

At sa bawat segundo ay lalo akong kinakabahan.

May kakaiba talaga.

Ramdam na ramdam ko.

"Crizaliah."

Napatingin ako sa matandang babae.

Ngumiti siya nang malapad.

"Oh dear..."

Napahawak siya sa kaniyang dibdib.

"You're even more beautiful in person."

Agad akong napahiya.

"Thank you po."

Tumawa siya.

"Such a lovely young lady."

"Very elegant."

"Very refined."

"Very graceful."

Sunod-sunod na komento ang narinig ko.

Maging ang dalawang mas batang babae ay tumango.

"She's prettier than the photos."

Napakurap ako.

Photos?

Anong photos?

Bakit may photos ko sila?

Hindi ko naitanong.

Dahil tuluyan nang nagsalita ang matandang lalaki.

At agad na natahimik ang buong mesa.

Naramdaman ko ang pagbabago ng atmospera.

Parang may seryosong bagay na paparating.

"Well..."

Ngumiti siya.

"Tutal nandito na tayong lahat."

Tumango siya sa aking mga magulang.

"Perhaps it's finally time."

Napakunot-noo ako.

Time for what?

Nakita kong ngumiti si Daddy.

Maging si Mommy.

At doon nagsimulang kumabog nang malakas ang puso ko.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero bigla akong kinabahan.

Sobra.

"Crizaliah."

Tinawag ng matandang babae ang pangalan ko.

"Do you know why we're all here tonight?"

Napailing ako.

"No po."

Mas lumawak ang kaniyang ngiti.

At saka siya tumingin sa lalaking nakaitim na suit.

Iyong lalaking seryoso mula pa kanina.

Ang lalaking hindi man lang ngumiti kahit isang beses.

Dahan-dahan siyang tumayo.

At doon ko mas nakita kung gaano siya katangkad.

How intimidating.

How powerful.

How handsome.

Ngunit wala akong panahon para isipin iyon.

Dahil sa sumunod na sinabi ng matandang lalaki...

Parang tumigil ang mundo ko.

"Crizaliah Leigh Ravencrest."

Napalunok ako.

"You have been chosen to become the future wife of my grandson."

...

What?

Nanigas ako sa aking kinauupuan.

Literal.

Hindi ako nakagalaw.

Hindi ako nakapagsalita.

Hindi ako nakahinga.

Pakiramdam ko ay may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

Future wife?

Grandson?

Napatingin ako kay Mommy.

Pagkatapos kay Daddy.

Umaasang tatawa sila.

Umaasang sasabihin nilang biro lamang ito.

Ngunit wala.

Hindi sila tumatawa.

Sa halip...

Nakangiti sila.

Parang matagal na nilang hinihintay ang sandaling ito.

At doon ko naramdaman ang unang bitak sa puso ko.

Dahil unti-unti kong napagtanto...

Hindi ito simpleng family dinner.

Hindi ito business gathering.

At lalong hindi ito aksidenteng pagkikita.

Matagal na itong pinagplanuhan.

At ako...

Ako lamang ang hindi nakakaalam.

"Mom..."

Mahina kong tawag.

Halos hindi lumabas ang boses ko.

"What's happening?"

Ngunit bago pa man siya makasagot...

Tumayo rin ang lalaking nakaitim na suit.

Diretso niyang sinalubong ang aking mga mata.

At sa unang pagkakataon ngayong gabi...

Nagsalita siya.

"Allow me to introduce myself."

Malalim.

Malamig.

At puno ng awtoridad ang kaniyang boses.

At sa hindi maipaliwanag na dahilan...

Mas lalo akong kinabahan.

Dahil pakiramdam ko...

Ang lalaking ito ang sisira sa buhay na matagal kong binuo.

To Be Continued...