CHAPTER 2 - THE WEDDING I NEVER WANTED

Three days.

Tatlong araw na lang at magiging asawa na ni Isabella Rose Bennett ang lalaking halos hindi niya kilala.

Habang nakaupo siya sa gilid ng kama, nakatitig lamang siya sa wedding dress na nakasabit sa harap ng kanyang aparador. Puti iyon, elegante, at napakaganda. Pero para kay Isabella, para iyong damit na magsasara sa p***o ng buhay na dati niyang pinangarap.

“Anak, ang ganda mo siguro sa araw ng kasal mo,” sabi ng kanyang ama habang pumapasok sa silid.

Napatingin siya rito.

“Papa, are you really sure about this?”

Naupo ang matanda sa tabi niya. “Hindi ko alam kung tama ang desisyong ito, Isabella. Pero alam kong ginagawa mo ito para sa pamilya natin.”

Napayuko siya.

“I'm scared, Papa.”

Hinawakan ng kanyang ama ang kamay niya. “I know. At kung may paraan lang ako para hindi mo kailangang gawin ito, gagawin ko.”

Ngunit wala na silang ibang pagpipilian.

Kinabukasan, dumating ang mga designer, makeup artist, at wedding coordinator mula sa kompanya ni Alexander. Lahat ay maayos, mabilis, at eksakto—parang isang malaking event na kailangang matapos sa tamang oras.

Walang nagtatanong kung masaya ba ang bride.

Walang nagtatanong kung mahal ba niya ang groom.

Ang mahalaga lamang ay matuloy ang kasal.

Dumating ang araw ng kanilang wedding.

Sa isang marangyang chapel, nakaupo ang mga bisita mula sa mayayamang pamilya at business world. Nandoon ang mga cameras, reporters, at mga taong gustong masaksihan ang kasal ng isa sa pinakamayamang bachelor sa bansa.

Sa likod ng p***o, huminga nang malalim si Isabella.

“You can do this,” bulong niya sa sarili.

Nang bumukas ang mga p***o, nagsimulang tumugtog ang wedding march.

Dahan-dahan siyang naglakad patungo sa altar.

At naroon si Alexander.

Nakaputing polo sa loob ng itim na suit, matikas ang tindig, at walang mabasang emosyon sa mukha. Nang magtagpo ang kanilang mga mata, bahagya itong tumango.

Walang ngiti.

Walang lambing.

Walang kahit anong senyales na masaya siyang pakasalan siya.

Nang makarating si Isabella sa altar, iniabot ng kanyang ama ang kamay niya kay Alexander.

“Take care of my daughter,” mahinang sabi ng matanda.

Alexander met his gaze.

“I will.”

Dalawang salita lamang iyon, ngunit hindi alam ni Isabella kung dapat ba siyang maniwala.

Nagsimula ang seremonya.

Nang tanungin sila ng pari kung tinatanggap nila ang isa't isa bilang mag-asawa, mabilis na sumagot si Alexander.

“I do.”

Napatingin sa kanya si Isabella.

Samantalang siya, ilang segundo munang natahimik bago sumagot.

“I do.”

At sa simpleng mga salitang iyon, tuluyan nang nagbago ang kanyang buhay.

Nang sabihin ng pari na maaari nang halikan ng groom ang bride, bahagyang lumapit si Alexander. Ngunit sa halip na isang romantikong halik, marahan lamang nitong hinalikan ang noo niya.

Napakurap si Isabella.

“Let's not make this more complicated than it needs to be,” bulong nito.

Pinilit niyang ngumiti para sa mga cameras.

“Of course, husband.”

Sa unang pagkakataon, tinawag niya itong husband.

At sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, tila may kung anong gumalaw sa mga mata ni Alexander.

Pagkatapos ng seremonya, dumiretso sila sa reception.

“Smile,” bulong ni Alexander habang nakatayo sila sa harap ng mga photographers.

“I'm smiling.”

“That doesn't look like a smile.”

“Maybe your face is contagious.”

Napatingin ito sa kanya.

For a second, Isabella thought he might get angry. Ngunit bahagya lamang itong ngumiti bago humarap ulit sa cameras.

“Careful, Mrs. Montgomery. You're becoming interesting.”

“Don't worry. I have no plans of entertaining you.”

Bago pa sila makapagsagutan, lumapit ang isang magandang babae na nakasuot ng silver gown.

“Alexander.”

Nagbago ang ekspresyon ng lalaki.

“Victoria.”

Ngumiti ang babae, ngunit nang mapatingin ito kay Isabella, nawala ang ngiti sa kanyang mga labi.

“So, this is your wife?”

“Yes,” malamig na sagot ni Alexander.

Tiningnan ni Victoria si Isabella mula ulo hanggang paa.

“I see. I didn't know you were the type to settle for someone so... ordinary.”

Naramdaman ni Isabella ang init sa kanyang pisngi, ngunit hindi siya nagpatalo.

“And I didn't know that strangers were allowed to insult the bride at her own wedding.”

Nanlaki nang bahagya ang mga mata ni Victoria.

Alexander looked at Isabella, and for the first time that evening, there was a trace of amusement in his expression.

“Victoria, I suggest you leave.”

“Alexander, we need to talk.”

“Not tonight.”

Lumapit ang babae at bumulong, ngunit sapat ang lakas ng boses nito para marinig ni Isabella ang huling mga salita.

“You can't hide the past forever.”

Pagkatapos ay umalis si Victoria.

Naiwan si Isabella na may maraming tanong sa isip.

Sino ba talaga si Victoria sa buhay ni Alexander?

At anong nakaraan ang tinutukoy nito?

Hindi niya alam na ang sagot ay maaaring mas masakit kaysa sa inaasahan niya.