CHAPTER 3 - WELCOME TO MY WORLD

Natapos ang wedding reception nang halos hatinggabi.

Habang nasa loob ng limousine, tahimik na nakatingin si Isabella sa mga ilaw ng siyudad. Sa tabi niya, abala si Alexander sa pagbabasa ng emails sa kanyang cellphone.

Wala man lang bumabati sa kanila bilang bagong kasal. Walang tanong kung pagod na ba sila. Para silang dalawang business partners na nagkataong magkasama sa iisang sasakyan.

“Can I ask you something?” tanong ni Isabella.

Hindi agad tumingin si Alexander.

“Depends on the question.”

“Who is Victoria?”

Tumigil ang mga daliri nito sa paggalaw.

“Someone from my past.”

“Your ex-girlfriend?”

Alexander locked his phone.

“That's none of your concern.”

Napatawa nang mahina si Isabella, kahit wala siyang nakikitang nakakatawa.

“Right. Sorry. I forgot we're only married on paper.”

“Exactly.”

Masakit marinig ang sagot, kahit alam niyang iyon ang katotohanan.

Kaya ibinaling na lamang niya ang tingin sa bintana.

“Don't worry. I won't ask again.”

For some reason, hindi nagustuhan ni Alexander ang bigla niyang pananahimik.

Ngunit hindi niya iyon ipinakita.

Makalipas ang tatlumpung minuto, huminto ang limousine sa harap ng isang malaking mansion.

Napabuka ang bibig ni Isabella nang makita ang gusali. Napapalibutan iyon ng malawak na hardin, matataas na puno, at mga ilaw na nagbibigay ng marangyang dating sa buong lugar.

“Welcome to your new home,” sabi ni Alexander habang bumababa ng sasakyan.

Tumingin si Isabella sa kanya.

“Our home, you mean.”

Alexander gave her a flat look.

“Don't get used to the idea.”

Napailing siya bago sumunod.

Pagpasok nila sa mansion, sinalubong sila ng isang matandang babae na nakaayos ang buhok at nakasuot ng maayos na uniporme.

“Good evening, Sir Alexander.”

“Mrs. Collins, this is Isabella Montgomery. She'll be staying here from now on.”

Ngumiti nang magalang ang housekeeper.

“Welcome, Madam.”

“Please, Isabella is fine,” sagot niya.

“Of course, Madam.”

Nang makaalis ang housekeeper, nagsimulang maglakad si Alexander patungo sa hagdan.

“Your room is on the second floor. The staff will show you everything tomorrow.”

“Wait. Our room?”

He stopped.

“Your room.”

Natahimik si Isabella.

“Separate bedrooms?”

“That's what the contract says.”

“Fine.”

Inihatid siya ng isang maid sa kanyang silid. Malaki iyon, may sariling bathroom, walk-in closet, at malawak na bintanang tanaw ang hardin.

Napakaganda ng lahat.

Pero nang maisara ang p***o, saka lamang niya naramdaman ang lungkot.

Wala siyang kakilala sa bahay na iyon. Wala siyang kaibigang puwedeng tawagan para magkuwento. At kahit may asawa na siya, hindi niya maramdaman na may kasama siya.

Umupo siya sa kama at inilabas ang cellphone.

May mensahe mula sa kanyang ama.

Papa: Anak, nakauwi ka na ba? I'm proud of you. Thank you for saving us.

Napaluha si Isabella.

Isabella: I'm okay, Papa. Don't worry about me.

Hindi niya sinabi ang totoo.

Hindi siya okay.

Ngunit para sa kanyang pamilya, kailangan niyang magpakatatag.

Kinabukasan, alas-siyete pa lamang ay gising na si Isabella.

Nagbihis siya ng simpleng cream blouse at black trousers bago bumaba sa dining area.

Nandoon si Alexander, nakaupo sa dulo ng mahabang mesa habang umiinom ng kape at nagbabasa ng business reports.

“Good morning,” bati niya.

“Morning.”

Umupo siya sa kabilang bahagi ng mesa.

May inihandang almusal ang staff, ngunit halos walang nagsasalita.

After a few minutes, Alexander finally looked at her.

“There's a family dinner tonight. My mother will be there.”

“Okay?”

“You need to come with me.”

“Why?”

“Because you're my wife.”

Napatingin siya rito.

“Akala ko ba sa public lang tayo magpapanggap?”

“Family dinners count as public appearances.”

“Convenient.”

Alexander put down his cup.

“Isabella, I expect you to follow the agreement.”

“And I expect you to remember that I'm a person, not an employee.”

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Malamig ang tingin ni Alexander, ngunit hindi umiwas si Isabella.

Finally, he stood.

“Be ready by seven.”

Pagkaalis nito, napabuntong-hininga siya.

Mukhang hindi magiging madali ang buhay niya sa mansion.

At kung tama ang pakiramdam niya, ang hapunan mamayang gabi ay simula pa lamang ng mga problemang naghihintay sa kanya.