CHAPTER 1

"Sigurado ba akong tao lang ang lalaking iyon?"

Iyon ang unang pumasok sa isip ni Nancy Manalo habang nakatitig siya sa lalaking nakahiga sa harapan niya noong gabing iyon.

Malabo ang alaala niya.

May ilaw ng lungsod na sumisilip mula sa bintana ng mamahaling hotel.

May tunog ng ulan sa labas.

At may isang estrangherong lalaking may malamig na mukha na kahit natutulog ay mukhang handang manghusga ng buong pagkatao niya.

Lasing si Nancy, sobrang lasing.

Kaya sa halip na matakot, nakanguso pa siyang pinagmasdan ang lalaki.

"Grabe naman ang katawan nito. Nagbabayad ba siya ng renta sa gym o siya mismo ang may-ari?"

Hindi niya namalayang natawa siya sa sarili niyang biro.

Bahagya siyang yumuko upang tingnang mabuti ang mukha ng lalaki.

Matangos ang ilong, makapal ang kilay.

At ang aura nito ay parang nagsasabing, Lumayo ka kung mahal mo pa ang buhay mo.

Ngunit si Nancy Manalo ay hindi kilala sa salitang lumayo.

"Ikaw ba ang inorder ko kagabi?"

Walang sagot.

"Wow, professional."

Makalipas ang ilang segundo, biglang bumukas ang mga mata ng lalaki.

Malamig, madilim.

At sapat para patahimikin ang isang buong hotel room.

Napaatras si Nancy.

Saglit lamang.

Pagkatapos ay ngumiti siya.

"Good morning."

Nanatiling walang emosyon ang lalaki habang nakatingin sa kanya.

"Sino ka?"

Napakurap si Nancy.

"Ako dapat ang nagtatanong niyan."

"Umalis ka."

Napangiwi siya.

"Ang sungit naman agad paggising."

Hindi sumagot ang lalaki.

Tumayo ito at agad na kinuha ang coat na nakasabit sa upuan.

Sa wakas ay tuluyang nagising ang utak ni Nancy.

Hotel room.

Estrangherong lalaki.

Wala siyang maalala sa nangyari kagabi.

Nanlaki ang mga mata niya.

"Hala."

Tumingin siya sa lalaki.

Tumingin ang lalaki sa kanya.

Sabay nilang sinabi—

"Anong nangyari kagabi?"

Tahimik.

Napakabigat ng katahimikan.

Ilang segundo pa ang lumipas bago malamig na nagsalita ang lalaki.

"Walang nangyari."

Agad na nakahinga nang maluwag si Nancy.

"Salamat naman."

Pagkatapos ay tumigil siya.

"Sandali, bakit parang disappointed ang tono mo?"

Hindi ito sumagot.

Sa halip ay dire-diretso itong lumabas ng silid na para bang wala siyang nakita o nakilalang kahit sino.

At sa loob ng ilang segundo...

Nag-iisa na si Nancy sa mamahaling hotel na iyon.

"Ang weird naman nun."

Hindi niya alam na ilang oras lang ang lilipas bago magbago ang buong buhay niya.

.......

"Ma'am Nancy! Ma'am Nancy!"

Napabalikwas siya mula sa kama matapos marinig ang pamilyar na boses ng kanilang kasambahay na si Aling Susan.

"Ano ba, Tita Susan..." reklamo niya habang nakayakap pa rin sa unan. "Bawal manggising bago mag alas-diyes ng umaga sa bahay na ito."

"Hija, wala na tayong oras para diyan!"

Napakunot ang noo ni Nancy.

"Bakit? May sunog ba?"

Mas lalong namutla si Aling Susan.

"Mas malala pa roon."

Huminto ito sandali bago nagsalita.

"Nalugi ang kompanya ng pamilya ni Manalo

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Nancy.

"Ano?"

"Nabaon sa utang ang kumpanya ng papa mo."

Tuluyan nang nawala ang antok niya.

"Nasaan si Papa?"

"Nasa rooftop."

Hindi na siya nagtanong pa.

Nagmamadali siyang tumakbo palabas ng silid.

Pagdating niya sa rooftop, agad niyang nakita ang ama niyang si Roberto Manalo na nakatayo malapit sa gilid.

"Papa!"

Napalingon ang lalaki.

"N-Nancy..."

Lumapit siya ngunit agad itong sumigaw.

"Huwag kang lalapit!"

Huminto siya.

"Papa, anong ginagawa mo?"

Napapikit ang lalaki.

"Wala na tayong pag-asa."

"P-Papa—"

"Baon tayo sa utang. Mawawala ang bahay. Mawawala ang kumpanya. Wala na akong maiiwan sa inyo ng mama mo."

Unti-unting namuo ang luha sa mga mata nito.

Tahimik na nakinig si Nancy

Pagkatapos ay nagtaas siya ng kamay.

"Question lang po."

Napakurap ang kanyang ama.

"May insurance po ba kayo?"

Tahimik.

Maging si Aling Susan ay natigilan.

"Ano?"

"Tinatanong ko lang naman."

"Nancy!"

Napangiwi siya.

"Sige na nga."

Mabilis niyang inilabas ang cellphone niya.

"May ipon pa naman ako."

Binuksan niya ang banking app.

Tinitigan ang screen.

At nanigas.

Available Balance: ₱18.75

Mabagal niyang ibinaba ang cellphone.

"Papa."

"Ano?"

"May good news at bad news ako."

"Ano ang good news?"

"Hindi tayo lubog sa utang nang mag-isa."

"Ano ang bad news?"

"Kasama ninyo ako."

Napahawak sa dibdib si Roberto Manalo.

"Anong ginawa mo sa pera mo?"

Napakamot si Nancy sa ulo.

"Naubos po yata sa impulsive decisions."

"Milyon ang utang natin!"

"Tama po."

"Milyon!"

"Opo."

Napapikit ang lalaki.

"Lord, kunin Mo na ako."

Biglang nanlaki ang mga mata ni Nancy.

"Sandali!"

Napalingon ang ama niya.

"May naisip akong paraan!"

"Ano?"

Huminga siya nang malalim.

"Hihingi ako ng tulong kay Oliver Mendoza"

Tahimik ang buong rooftop.

Unti-unting namutla si Roberto.

"Sinong Oliver?"

"Ang CEO ng Mendoza Holdings."

Halos mawalan ng kulay ang mukha ng kanyang ama.

"Ang Oliver Mendoza na tinatawag na pinakamalamig na negosyante sa Pilipinas?"

"Opo."

"Bakit siya tutulong sa atin?"

Natigilan si Nancy.

Magandang tanong iyon.

Hindi rin niya alam.

Pero may pakiramdam siyang may koneksyon siya sa lalaking iyon.

Lalo na nang maalala niya ang hotel room.

At ang lalaking may malamig na mga mata.

Unti-unting lumaki ang mga mata niya.

"Hindi kaya..."

Nanlaki rin ang mga mata ni Aling Susan.

"Hija?"

"Hindi kaya siya iyon?"

"Ano iyon?"

"Yung lalaki sa hotel!"

Halos himatayin si Roberto.

"Anong hotel?!"

Napakagat-labi si Nancy.

"Mahabang kuwento po iyon."

"Nancy Manalo!"

Ngunit huli na.

Mabilis na niyang kinuha ang susi ng sasakyan.

"Pupuntahan ko siya!"

"Nancy!"

"Tiwala lang po kayo!"

Makalipas ang ilang segundo, umalingawngaw ang tunog ng makina ng kanyang puting sports car habang mabilis itong lumabas ng gate.

Napaiyak si Roberto Manalo.

"Tapos na tayo."

---

Sa kabilang banda...

Tahimik ang loob ng itim na luxury sedan na papasok sa gusali ng Mendoza Holdings sa Bonifacio Global City.

Sa likod ay nakaupo si Oliver Mendoza.

Tatlumputatlong taong gulang.

Bilyonaryo.

At kinatatakutan ng buong industriya.

Nakatingin siya sa tablet habang nakaluhod sa video call ang isa sa mga manager ng kumpanya.

"Mr. Mendoza, please give me one more chance."

Nanatiling malamig ang ekspresyon ni Oliver.

"Hindi ako nagbibigay ng pangalawang pagkakataon."

Tumahimik ang lahat.

Eksaktong sandaling iyon—

"Screeeech!"

Biglang huminto ang sasakyan.

Napataas ang tingin ni Oliver.

"Anong nangyari?"

Namumutlang humarap ang driver.

"Sir..."

"Ano?"

"May babaeng humarang sa sasakyan."

Dahan-dahang tumingin si Oliver sa bintana.

At doon niya nakita ang isang babaeng nakatayo sa harap ng kotse habang hinihingal.

Si Nancy Mendoza.

Ang babaeng hindi niya dapat nakilala.

At ang babaeng magpapabago sa maingat niyang itinayong mundo.