CHAPTER 1

"Sigurado ba talaga ako tao ang lalaking iyon?"

Iyon ang unang salita na pumasok sa isip ni Nancy Manalo habang nakatitig siya sa lalaking nakahiga sa harapan niya noong gabing iyon.

Malabo na ang alaala niya, dahil sa epekto ng alak sa kanyang memorya.

May ilaw ng lungsod na sumisilip mula sa bintana ng mamahaling hotel. Grabi rin ang buhos ng ulan ng gabing iyon.

At may isang estrangherong lalaki na may malamig na mukha na kahit natutulog ay mukhang handang manghusga ng buong pagkatao niya.

Lasing na si Nancy, yong hindi na niya alam kong nasaan na siya? Kaya sa halip na matakot, nakanguso pa siyang pinagmasdan ang lalaki.

"Grabe naman ang katawan nito. Nagbabayad ba siya ng renta sa gym o siya mismo ang may-ari?"

Hindi niya namalayang natawa siya sa sarili niyang biro. Subalit bahagya siyang yumuko upang tingnang mabuti ang mukha ng lalaki.

Matangos naman ang ilong, makapal din ang kilay.

At ang aura nito ay parang nagsasabing, “ Lumayo ka kung mahal mo pa ang buhay mo.”

Ngunit si Nancy Manalo ay hindi kilala sa salitang lumayo.

"Ikaw ba ang inorder ko kanina?" naiinip niyang tanong habang naka patong sa lalaking nasa harap niya.

Ngunit walang tugon ng pagsagot ang lalaki.

"Wow, naman napaka professional naman ng tang ito," at ng gabing ‘yon nangyari ang bagay na hindi dapat mangyari.

Hanggang sa matapos ang isang buong magdamag, at bahagya nang sumisilip sa floor to ceiling window ang sikat ng araw.

Makalipas ang ilang segundo, biglang bumukas ang mga mata ng lalaki.

Ngunit malamig at madilim ang mukha nitong nakatititig sa mala-diyosang ganda ni Nancy, na kakagising lang din muna sa mahimbing na tulog.

At Ang tingin lamang ng lalaki ay sapat para patahimikin ang isang buong hotel room.

Napaatras bigla si Nancy, gulong-gulo rin sa nangyayari.

Saglit lamang at ngumiti siya ng may hiya sa mga labi.

"Good morning." Ngunit walang tugon ang lalaki sapat na ang nakakamatay nitong tingin.

Nanatiling walang emosyon ang lalaki habang nakatingin sa kanya.

"Sino ka?" isang salitang bigla na lamang kumawala sa magaganda nitong labi.

Napakurap si Nancy, ngunit wala siyang nagawa.

"A-a-ako dapat ang nagtatanong niyan." singhal rin niya sa lalaki.

"Umalis ka." sabay turo sa pintuan. At galit na galit na tumitig kay Nancy.

Agad na napangiwi si Nancy. "Ang sungit naman nito kahit kakagisin lang."

Subalit walang sagot mula sa lalaki. Tanging naghihilamos lamang ito ng mukha gamit ang dalawang kamay.

Tumayo ito at agad na kinuha ang coat na nakasabit sa upuan at ang iba pa nitong suot na nagkalat lamang sa sahig.

Sa wakas ay tuluyang nagising ang diwa ni Nancy. At sabay paglibot ng mata sa buong kuwarto. At pilit inaalala ang lahat nong gabi at kong sino ang lalaking nasa harap niya.

“Hotel room!!!. Estrangherong lalaki!!!”

Ngunit wala talaga siyang maalala sa nangyari kagabi.

Ngunit sa isang saglit nanlaki ang mga mata niya.

"Hala!" sabay hawak sa bibig.

Tumingin siya sa lalaki ng may halong hiya.

Tumingin rin ang lalaki sa kanya.

Sabay nilang sinabi—"Anong nangyari kagabi?"

Sandaling tumahimik ang paligid. Napakabigat ng katahimikan.

Ilang segundo pa ang lumipas bago malamig na nagtanong ang lalaki.

"Wala bang nangyari?” at sabay suot ng pangitaas na kasoutan na hawak niya.

Agad namang sumlip si Nancy sa ilalim ng kumot.

"What the fuck!!!." Nanigas nalang bigla ang mga kamao.

"Sandali, bakit parang dissapointed pa ata ang tono mo?"

Hindi ito sumagot. Sa halip ay dire-diretso itong lumabas ng silid na para bang wala siyang nakita o nakilalang kahit sino.

At sa loob ng ilang segundo...

Nag-iisa na lamang si Nancy sa mamahaling hotel na iyon.

"Ang weird naman ng kupal na ‘yon” sabay tayo diritso sa banyo.

Hindi niya alam na ilang oras lang ang lilipas bago magbago ang buong buhay niya.

.......

"Ma'am Nancy! Ma'am Nancy!"

Napabalikwas siya mula sa kama matapos marinig ang pamilyar na boses ng kanilang kasambahay na si Aling Susan.

"Ano ba, Tita Susan..." reklamo niya habang nakayakap pa rin sa unan. "Bawal manggising bago mag alas-diyes ng umaga sa bahay na ito."

"Hija, wala na tayong oras para diyan!" Hindi na alam ni Aling Susan Kong ano ang dapat niyang gawin para mapabangon si Nancy.

Napakunot bigla ang noo ni Nancy.

"Bakit? May sunog ba?" Tamad niyang sagot.

Mas lalong namutla si Aling Susan, sa kinatatayuan.

"Mas malala pa roon." Huminto ito sandali bago nagsalita.

"Nalugi ang kompanya ng ama mo.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Nancy.

"Ano?"

"Nabaon sa utang ang kumpanya ng papa mo."

Tuluyan nang nawala ang antok niya.

"Nasaan si Papa?" kahit nakapantulog lamang siya agad siyang lumabas.

"Nasa rooftop." Hindi na siya nagtanong pa sa matanda. Nagmamadali siyang tumakbo palabas ng silid.

Pagdating niya sa rooftop, agad niyang nakita ang ama niyang si Roberto Manalo na nakatayo malapit sa gilid.

"Papa!" agad niyang sigaw.

Napalingon ang lalaki. "N-Nancy..." halos paos ang boses nito.

Lumapit siya ngunit agad itong sumigaw.

"Huwag kang lalapit!"

Kaya naman napahinto siya.

"Papa, anong ginagawa mo?"

Napapikit na lamang ang kanyang ama.

"Wala na tayong pag-asa." halos man lumo ang kanyang ama.

"P-Papa—" sigaw ni Nancy.

"Baon tayo sa utang. Mawawala ang bahay. Mawawala ang kumpanya. Wala na akong maiiwan sa inyo ng mama mo." Unti-unting namuo ang luha sa mga mata nito.

Tahimik na nakinig si Nancy sa rants ng kanyang ama.

Pagkatapos ay nagtaas siya ng kamay na parang recitation lamang sa klase ang nangyayari sa kanyang harapan. "Question lang po."

Napakurap ang kanyang ama. Hindi inaasahan ang susunod nitong sasabihin.

"May insurance po ba kayo?" Ang mga mata niya ay napaka sabik sa sagot ng kanyang ama.

Napatahimik tuloy ang paligid.

Maging si Aling Susan ay natigilan sa kanyang tanong.

"Ano?" nagkunot na lamang si Roberto sa naging tanong ng kanyang anak.

"Tinatanong ko lang naman." at dito na sumilay ang pilyong ngiti nito na parang may balak.

"Nancy!" Napangiwi na lamang si Roberto, kilala niya ang kangyang anak alam niyang may iniisip naman itong hindi kanais-nais.

"Sige na nga." tamad niyang sagot na may halong pakadismaya sa kanyang mukha.

Mabilis niyang inilabas ang cellphone niya. "May ipon pa naman ako."

Binuksan niya ang banking app. Tinitigan ang screen.

At biglang nanigas.

Available Balance: ₱18.75. Mabagal niyang ibinaba ang cellphone.

"Papa."

"Ano?" sumagot parin kahit magpapakamatay na ito.

"May good news at bad news ako." at napakamot na lamang siya sa ulo.

"Ano ang good news?" tanong nito na tatalon na sana sana.

"Hindi lang kayo lubog sa utang." Napakurap na lamang si Roberto ng marinig ito.

"Ano ang bad news?" agad niya muling tanong.

"Same tayo!!!." Sabay halakhak ng tawa.

Napahawak na lamang sa dibdib si Roberto Manalo, dahil hindi niya alam kong ano ang gagawin sa aak.

"Anong ginawa mo sa pera mo?" galit niyang tanong sa anak.

Napakamot na lamang si Nancy sa ulo, at ngumiti ng may pang-uuyam.

"Naubos po yata sa impulsive decisions." Dumilim nalang ang mukha ng kanyang ama.

"Milyon ang utang natin!" agad niyang sigaw.

"Tama po." parang wala naman paki alam si Nancy sa sinasabi nito.

"Milyon!"

"Opo." tamad niyang sagot.

"Lord, kunin Mo na ako." napapikit na lamang si Roberto.

Biglang nanlaki ang mga mata ni Nancy, at agad nanaman siyang tumili.

"Sandali!" sabay taas ng kanyang kanang kamay.

"May naisip akong paraan!"

"Ano? Puro ka nalang biro!” Tamad na talaga makipagtalo pa si Roberto.

Huminga siya nang malalim. "Hihingi ako ng tulong kay Oliver Mendoza"

Ngunit pagkasabi palang nito, unti-unting namutla si Roberto.

"Sinong Oliver?"

"Ang CEO ng Mendoza Holdings." sagot ni Nancy habang nakangiti na para bang may pinaplano nanaman siyang lunas.

Halos mawalan ng kulay ang mukha ng kanyang ama.

"Ang Oliver Mendoza na tinatawag na pinakamalamig na negosyante sa Pilipinas?"

"Opo." walang pagalinlangan niyang sagot.

"Bakit siya tutulong sa atin?"

Natigilan si Nancy, at napaisip din sa magandang tanong na iyon ng kanyang ama.

Ngunit hindi rin niya alam ang sagot. Pero may pakiramdam siyang may koneksyon siya sa lalaking iyon.

Lalo na nang maalala niya ang nangyari sa loob ng hotel room.

At ang lalaking may malamig na mga mata na nakasama niya noong gabing iyon.

"Hindi kaya…” halos unti-unting lumaki ang mga mata niya.

Nanlaki rin ang mga mata ni Aling Susan.

"Hija?"

"Hindi kaya siya iyon?" agad niyang bulong habang nakatingin sa malayo.

"Ano iyon?" tanong muli ni Roberto.

"Yung lalaki sa hotel—” halos hindi niya natapos ang sasabihin dahil napangiti nalang sa naalala.

Halos himatayin si Roberto, dahil sa mata palang ng anak niya alam na niya kong ano ang naiisip nito.

"Anong hotel?!" sabat na tanong ni Aling susan.

Napakagat-labi na lamang si Nancy.

"Mahabang kuwento po iyon." pabebe niyang sagot.

"Nancy Manalo!" halos mabingi ang tainga ni Aling Susan dahil sa biglang pagsigaw ng amo niya.

Ngunit huli na ang lahat.

Mabilis nang kinuha ni Nancy ang susi ng sasakyan at dali-daling bumaba at sumigaw ng makasakay na siya sa kanyang sariling sasakyan.

"Pupuntahan ko siya!"

"Nancy!"

"Tiwala lang po kayo!"

Makalipas ang ilang segundo, umalingawngaw ang tunog ng makina ng kanyang puting sports car habang mabilis itong lumabas ng gate.

Napaiyak na lamang si Roberto.

"Tapos na tayo." Imbes nasa bingit na sana siya ng pagpapakamatay naudlot dahil lang sa kapasawayan ng kanyang anak.

Tahimik na lamang siyang bumaba at napabulong sa sarili, “hindi ata ako mamatay sa ibang bagay, mamatay ata ako sa konsemisyon sayo Nancy!!”

Sa kabilang banda...

Tahimik lamang ang taong nasa loob ng itim na luxury sedan na papasok sa gusali ng Mendoza Holdings sa Bonifacio Global City.

Sa likod ay nakaupo si Oliver Mendoza.

Tatlumputatlong taong gulang. Bilyonaryo. At kinatatakutan ng buong industriya.

Nakatingin siya sa tablet habang nakaluhod sa video call ang isa sa mga manager ng kumpanya.

"Mr. Mendoza, please give me one more chance." pagmamaka-awa nito.

Ngunit nanatiling malamig lamang ang ekspresyon ni Oliver.

"You are aware that I never give another chance to anyone I may right?” malamig nitong tugon sa kausap.

Tumahimik ang lahat ng eksaktong sandaling iyon— "Screeeech!"

Biglang huminto ang sasakyan hindi alam ang nangyari napataas bigla ang tingin ni Oliver.

"Anong nangyari?" agad niyang tanong sa driver.

Namumutlang humarap ang driver.

"Sir..."

"Ano?" iritable niyang sagot.

"May babaeng humarang sa sasakyan."

Dahan-dahang tumingin si Oliver sa bintana.

At doon niya nakita ang isang babaeng nakatayo sa harap ng kotse habang hinihingal.

“Sino siya?”