CHAPTER 2

Napatigil si Manager Ken sa kabilang linya ng video call.

May gusto na ba talagang magpakamatay sa paglapit sa pinakamapanganib na negosyante sa bansa?

Bago pa man makapagsalita nang buo ang driver, nahagip nito sa rearview mirror ang malamig na ekspresyon ni Oliver.

Agad itong natahimik.

Sa passenger seat, bahagyang lumingon si Felix, ang personal assistant ni Oliver.

"Sir Oliver, hintayin n'yo po muna ako rito sa sasakyan. Ako na ang bahala sa kung sino man ang humarang."

Tahimik na tumango si Oliver.

Kinuha niya ang mamahaling rosaryo na nasa tabi niya at ipinikit ang mga mata.

Sa paningin ng publiko, siya ang kilalang "cold billionaire" na bihirang ngumiti at mas bihirang magtiwala.

Ang rosaryo ay regalo pa ng kanyang lolo mula sa isang pari sa isang tanyag na dambana sa Batangas.

Ayon dito, makatutulong daw iyon upang mapakalma ang kanyang isip at mabawasan ang kanyang init ng ulo.

Hindi siya naniniwala rito.

Pero hinahayaan niyang isipin ng mga tao na isa siyang lalaking payapa at walang emosyon.

Samantala, sa kabilang linya ng video conference, hindi makapaniwalang nakaluhod pa rin si Manager Ken habang naghihintay ng susunod na utos.

Maya-maya'y may kumatok sa tinted na bintana ng sasakyan.

Binuksan iyon ng driver.

"Sir Oliver," magalang na sabi ni Felix, "ang humarang po sa convoy ay isang Miss Nancy Manalo ang ngalan. Sinasabi niyang may mahalaga raw kayong kailangang pag-usapan na kayo lamang dalawa."

Nancy Manalo?

Hindi man lang iminulat ni Oliver ang kanyang mga mata.

"Hindi ko siya kilala."

"Sabihin mong umalis na siya."

Ngunit bago pa makasagot si Felix, isang mabangong samyo ang pumasok sa loob ng sasakyan.

Kasunod noon ang isang pamilyar na tinig.

"Sigurado ka bang hindi mo ako kilala?"

Bahagyang itinulak ni Nancy si Felix at sumandal sa pintuan ng sasakyan.

"Nakalimutan mo na yata ang babaeng gumulo sa buhay mo ilang buwan na ang nakalipas."

Unti-unting iminulat ni Oliver ang kanyang mga mata.

At sa isang iglap—

May isang alaala ang bumalik sa kanyang isip.

Ang magulong gabi sa pribadong hotel ng pamilya Manalo.

Ang babaeng nakasuot ng maskara.

Ang babaeng naging clown kinabukasan.

Malamig ang tinging ipinukol niya kay Nancy.

"Ikaw pala."

May bahid ng panganib ang ngiti niya.

"At may lakas ka pang magpakita sa harap ko?"

"Kailangan kitang makausap."

"Felix."

Isang salita lamang iyon ngunit sapat na upang maintindihan ng assistant ang ibig sabihin.

Agad hinawakan ni Felix ang braso ni Nancy.

"Miss, kailangan na po ninyong umalis."

"Sandali!"

Napilitan si Nancy na magsalita.

"May dala akong balita na siguradong gusto mong marinig."

Hindi sumagot si Nancy.

Huminga nang malalim si Nancy bago direktang tumingin sa kanya.

"Buntis ako."

Biglang natahimik ang paligid.

Pati ang mga bodyguard ay napatingin sa isa't isa.

Sa kabilang linya ng video call, muntik nang mahulog sa upuan si Manager Ken.

Hindi naman siguro...

Hindi naman siguro may tagapagmana na ang pamilyang Mendoza?

Walang emosyon sa mukha ni Oliver habang tahimik niyang isinara ang video conference.

Pagkatapos ay tumingin siya kay Nancy.

"Sumakay ka."

Napakurap ang lahat.

Maging si Felix ay tila hindi makapaniwala.

Tahimik na umikot si Nancy sa kabilang bahagi ng sasakyan at naupo sa tabi ni Oliver.

Pagkasara ng p***o ay agad na nagsalita ang lalaki.

"Ano ang gusto mo?"

Direkta ring sumagot si Nancy.

"Gusto kitang pakasalan."

Bahagyang napangisi si Oliver.

"Interesante."

"At bakit ko naman gagawin iyon?"

Naglabas si Nancy ng pregnancy test kit mula sa kanyang bag.

"Dahil kung hindi mo pananagutan ito, sisiguraduhin kong malalaman ng buong Pilipinas na si Oliver Mendoza ay tumatakbo sa responsibilidad."

Tumingin si Oliver sa hawak nito.

Dalawang guhit.

Tahimik siyang napailing.

"At inaasahan mong maniniwala ako agad?"

"Hindi mo kailangang maniwala ngayon."

Ngumiti si Nancy.

"Pero kailangan mong alamin ang totoo."

Malamig ang boses ni Oliver nang muling magsalita.

"Paano kung hindi akin ang batang iyan?"

Tahimik na sumagot si Nancy.

"Dahil ikaw lang ang lalaking pinapayagan kong guluhin ang buhay ko."

Sandaling natahimik ang loob ng sasakyan.

Sa harapan, bahagyang napaubo ang driver habang pilit na hindi nakikisawsaw sa usapan.

"Sir Oliver," paalala ni Felix, "hinihintay pa rin po kayo ni Don Ricardo sa mansion."

"Baguhin ang ruta."

Tumingin si Oliver sa bintana.

"Sa ospital tayo."

---

Makalipas ang ilang minuto ay huminto ang convoy sa harap ng isang pribadong medical facility sa Tagaytay.

Napakunot-noo si Nancy.

"Hindi ito ordinaryong ospital."

Malamig ang sagot ni Oliver.

"Hindi rin ordinaryo ang sitwasyong ito."

Tumingin siya rito.

"Kung nagsasabi ka ng totoo, aalamin natin ngayon din."

Tahimik siyang sumunod.

Pagpasok nila sa loob ay may isang lalaking naka-puting coat na agad lumapit.

"Oliver."

"Doc Adrian."

Napangiti si Nancy nang makita ang doktor.

"Kuya Adrian?"

Nagulat ang lalaki.

"Nancy?"

Napailing ito.

"Maliit talaga ang mundo."

Lumapit si Nancy habang nakangiti.

"Ikaw pala ang doktor dito."

"Si Oliver ang tumawag sa akin."

Bumaling ito sa dalawa.

"May kailangan tayong kumpirmahin."

Tahimik na pinanood ni Oliver ang natural na pakikitungo ng dalawa sa isa't isa.

Pagkaraan ng ilang segundo ay malamig siyang nagsalita.

"Boyfriend mo?"

Napangiti si Nancy.

"Hindi."

Sandali siyang tumigil bago dagdagan iyon.

"First love ko."

Sa unang pagkakataon sa buong araw—

Bahagyang nanigas ang ekspresyon ni Oliver Mendoza.

At hindi niya alam kung bakit tila hindi niya nagustuhan ang sagot na iyon.