CHAPTER 5

Nanatiling tahimik ang buong sala ng ancestral mansion ng mga Mendoza matapos magsalita si Nancy.

Maging si Don Gregorio ay halatang hindi agad naproseso ang kanyang narinig.

Dahan-dahan niyang ibinaling ang tingin sa kanyang apo.

"Oliver... totoo ba ang sinabi niya?"

Nakatayo lamang si Oliver sa tabi ni Nancy, tuwid ang likod at walang kahit anong emosyon sa mukha.

Wala siyang balak magpaliwanag.

Malakas na bumagsak ang tasa ng tsaa sa mesa.

"Kalokohan!" sigaw ng matanda. "Ikaw talaga ang pinakanakakadismayang apo sa lahat! Kung sinu-sinong babae na lang ang inuuwi mo rito!"

Bahagyang napangiwi si Nancy.

"Kung sinu-sinong babae?"

"Grabe naman ang lolo nito."

Bubuka pa lamang sana siya ng bibig nang marinig niya ang malamig na tinig ni Oliver.

"Hindi ba ganoon din naman kayo noon, Lolo?"

Biglang nanahimik ang buong silid.

Dahan-dahang lumipat ang tingin ni Oliver sa babaeng nakatayo sa likuran ng matanda.

Namutla ang babae at kusang umurong ng isang hakbang.

Napahigpit ang hawak ni Don Gregorio sa kanyang tungkod.

Lalong dumilim ang kanyang mukha.

Agad namang ngumiti si Nancy at mabilis na sumingit.

"Huwag na po kayong magalit, Lolo. Kasalanan ko rin naman po."

Napatingin sa kanya ang lahat.

Kasama na si Oliver.

"Kasi po..." inosenteng sabi niya, "ako po talaga ang natulog kasama ng apo ninyo."

Nanlaki ang mga mata ng matanda.

Samantalang si Oliver ay malamig na tumingin sa kanya na parang gusto siyang ihulog sa Manila Bay.

Mabilis na tinakpan ni Nancy ang sariling bibig.

"Ay, mali po ang pagkakasabi ko."

Hindi iyon mukhang pagkakamali.

Mas mukha iyong sinadya.

Huminga siya nang malalim bago muling ngumiti.

"Ang ibig ko pong sabihin, halos anim na buwan na po kaming nagkikita ni Oliver. Hindi lang namin sinabi sa inyo."

Bahagyang humupa ang galit sa mukha ng matanda.

"Mga bata pa kayo kaya hindi ko na palalakihin pa ito. Pero simula ngayon, tapusin ninyo na ang relasyon ninyo."

Matigas niyang itinuro si Oliver.

"At ikaw, pangako mo sa akin na hindi mo na muling makikita ang babaeng ito."

Napataas ang kilay ni Nancy.

Mukhang talagang hindi siya gusto ng matanda.

Ngunit sa halip na magalit ay ngumiti lamang siya.

"Lolo, sa totoo lang po..."

Sandali siyang tumigil.

"Pinag-uusapan na po namin ang kasal."

Nanigas ang ekspresyon ng matanda.

"Ano?"

"Ngayon nga po sana ako ipinakilala ni Oliver sa inyo dahil gusto naming ipaalam na magpapakasal na kami."

Mas lalo pang dumilim ang mukha ni Don Gregorio.

"Hindi mo ba narinig ang sinabi ko?"

"Opo, narinig ko po."

Bahagyang yumuko si Nancy bago muling tumingala.

"Pero gusto ko lang pong itanong..."

Ngumiti siya nang marahan.

"Hindi n'yo po ba gustong makarga ang magiging apo sa tuhod ninyo?"

Biglang natahimik ang silid.

Maging ang mga katulong ay napatingin sa kanya.

Napatitig si Don Gregorio.

"Ano ang ibig mong sabihin?"

Huminga nang malalim si Nancy.

"Buntis po ako."

Para bang tumigil ang oras.

"...Ano?"

"Buntis po ako sa anak ni Oliver."

Kitang-kita niya ang paglawak ng mga mata ng matanda.

Maging ang babaeng nasa likuran nito ay napahigpit ang pagkakahawak sa kanyang handbag.

"May dala akong resulta ng laboratory test—"

Napahinto siya.

Wala sa bulsa niya ang papel.

Bigla siyang lumingon kay Oliver.

"Ikaw ang kumuha noon, hindi ba? Ilabas mo na."

Malamig siyang tiningnan ng lalaki bago walang imik na inilabas ang nakatiklop na papel mula sa bulsa ng kanyang slacks.

Bahagyang nagulat si Nancy.

Akala niya itinapon na iyon ni Oliver.

Pero hindi.

Hindi lamang nito itinago ang papel—

maayos pa nitong itinupi iyon na parang perpektong parisukat.

Talagang may pagka-obsessive ang lalaking ito.

Matapos basahin ni Don Gregorio ang resulta ay muli siyang napatingin kay Nancy.

"Isang oras pa lang mula nang gawin ang test na ito."

Matalas ang tingin niya.

"Hindi mo ako niloloko?"

Napangiti si Nancy.

"Kung gusto n'yo po, magpapasuri ulit ako ngayon din."

Tahimik ang matanda sa loob ng ilang segundo bago tumingin kay Oliver.

"At ikaw?"

Napakalamig ng sagot nito.

"Pananagutan ko siya."

Napakurap si Nancy.

Talagang parang robot ang lalaking ito.

Walang emosyon.

"Wala kang balak itanggi?"

"Wala."

"Ibig sabihin..." seryosong tanong ng matanda, "papakasalan mo siya?"

"Oo."

Muling bumalot ang katahimikan sa buong sala.

Ilang minuto ang lumipas bago marahang iwinagayway ng matanda ang kanyang kamay.

"Umalis muna kayo."

Tumango si Oliver.

Pagkatapos ay hinawakan nito ang kamay ni Nancy at inilabas siya ng mansyon.

—

Pagkasakay pa lamang nila sa sasakyan ay agad na binitiwan ni Nancy ang kanyang kamay.

Kumuha ito ng disinfectant wipes at maingat na pinunasan ang sariling mga daliri.

Parang marumi siyang nahawakan nito.

Napasimangot si Nancy.

Lumapit siya rito.

"May extra ka pa ba?"

Malamig ang tingin ng lalaki.

"Sa tingin mo may karapatan kang mandiri sa akin?"

"Ako ang nadirian?" napatawa si Nancy. "Ikaw nga itong nagdi-disinfect pagkatapos akong hawakan."

Inilahad niya ang kanyang mga kamay.

"Sige na nga. Kahit gamit mo na. Punasan mo na rin ako."

Dumilim ang mga mata ni Oliver.

"Kapag inilapit mo pa ulit ang kamay mo sa akin, puputulin ko iyan."

Agad niyang ibinaba ang kamay.

"Ang seryoso mo talaga."

Mula sa driver's seat ay nagsalita si Felix, ang assistant ni Oliver.

"Sir, saan po tayo?"

"Civil Registry."

Mabilis na sagot ni Nancy.

Kasabay noon ay nagsalita si Oliver.

"Ihatid si Miss Manalo sa bahay nila."

Agad siyang napalingon dito.

"Oliver Mendoza, hindi ba nangako kang hindi mo gagalawin ang bata kapalit ng pagsama ko rito?"

Tahimik lamang ito.

"Tumulong ako sa iyo sa harap ng lolo mo. Niligtas kita sa sitwasyon kanina."

Malamig ang boses ng lalaki.

"Sinabi kong hindi ko sasaktan ang bata."

Bahagya siyang tumigil.

"Hindi ko sinabing papakasalan kita."

Nanlaki ang kanyang mga mata.

"Ibig sabihin nagsisinungaling ka lang kanina?"

Bahagyang ngumiti si Oliver ngunit walang init ang ngiting iyon.

"Marami akong sinasabi para makuha ang gusto ko."

Bahagya itong yumuko.

"Kung kinakailangan kong magsinungaling para mabuhay sa pamilya ko, gagawin ko."

Napakagat ng labi si Nancy.

Napakahirap basahin ng lalaking ito.

At napakalamig.

Nauna niyang nailigtas ang kanyang anak.

Pero hindi pa rin niya nailigtas ang pamilya niya.

Kapag hindi sila nakahanap ng pera ngayong araw, mawawala na sa kanila ang bahay.

Pumikit siya sandali.

Pagkatapos ay muling tumingin kay Oliver.

"Nakakapagtaka."

Hindi ito sumagot.

"Ikaw ang presidente ng Mendoza Group at kinikilalang pinuno ng pamilya. Pero bakit parang kontrolado ka pa rin ng lolo mo?"

Nanatiling nakapikit si Oliver.

"May hawak ba siya laban sa iyo?"

Unti-unting iminulat ng lalaki ang mga mata nito.

At sa unang pagkakataon ay nakita niya ang malamig na babala sa mga iyon.

"Huwag mong pakialaman ang mga bagay na hindi mo dapat pinapakialaman."

Hindi siya umatras.

"Sa tingin ko kasi..."

Marahan siyang ngumiti.

"Hindi ka niya papayagan na pakasalan mo ang babaeng gusto mo."

Tahimik si Oliver.

"Kaya ka niya gustong ipakasal sa babaeng pinili niya para mabantayan ka."

Napatingin siya sa babaeng kasama ng matanda kanina.

"Kung magkatuluyan kayo ng babaeng iyon, siguradong bawat kilos mo ay makakarating agad sa lolo mo."

Unti-unting naging seryoso ang mukha ni Oliver.

"Ano ba talaga ang gusto mong sabihin?"

Huminga nang malalim si Nancy.

"Hindi pa tapos ang laban."

Tumingin siya rito nang diretso.

"Hindi susuko ang lolo mo hangga't hindi ka niya napapakasal sa babaeng gusto niya."

Tahimik ang lalaki.

"Kailangan mo ng taong haharang sa planong iyon."

Muli siyang ngumiti.

"At kaya kitang tulungan."

Napatawa si Oliver nang bahagya.

"Anumang babae ay puwede kong gamitin para diyan."

Umiling si Nancy.

"Hindi."

"Tanging ako lang."

"At bakit naman?"

Dahan-dahan niyang ipinatong ang kamay sa kanyang tiyan.

"Dahil dala ko ang anak mo."

Tumahimik ang sasakyan.

"Sa pamilya ninyong kulang na kulang sa tagapagmana, hindi hahayaang mapahamak ng lolo mo ang batang ito."

Tumitig siya sa lalaki.

"Habang nasa tiyan ko ang batang ito, hindi ka niya mapipilit pakasalan ang iba."

Bahagyang ngumiti si Nancy.

"Kaya sa totoo lang..."

Tumitig siya sa mga mata nito.

"Kailangan mo ako, Mr. Mendoza."

Ilang segundo siyang pinagmasdan ng lalaki.

Unti-unti, nawala ang paghamak sa mga mata nito.

Napalitan iyon ng kakaibang interes.

Para bang ngayon lamang siya nito tunay na nakita.

Matagal bago ito nagsalita.

"Kung kalahati lang ng talino mo ang mayroon ang ama mo, hindi sana bumagsak ang Manalo Group."

Bahagyang ngumiti si Nancy.

Iyon na marahil ang pinakamalapit na papuri na kaya niyang ibigay.

Iniabot niya ang kanyang kamay.

"Kung ganoon..."

"Tayo ba ay magtutulungan?"

Hindi agad sumagot si Oliver.

Ngunit sa unang pagkakataon mula nang magkakilala sila—

hindi niya agad itinaboy ang kamay niya palayo.