CHAPTER 6

"Kasosyo?"

Mahinang natawa si Oliver. "May karapatan ba ang kahit sino maging kasosyo ko?"

Sa mundong ito, walang sinuman ang may karapatang makipagkasundo kay Oliver.

Bahagyang nawala ang ngiti ni Nancy. Tiningnan niya ito nang kalmado. "Kung hindi ako karapat-dapat, sino naman sa tingin mo ang nararapat?"

Pinisil ni Oliver ang manipis niyang labi. Sa ilang sandali, wala talaga siyang maisip na mas angkop kaysa sa kanya.

"Tama na ang katigasan ng ulo mo, Mr. Mendoza. Sa buong mundong ito, ako ang pinakaangkop para sa iyo."

Lalong nainis si Oliver sa sobrang kumpiyansa nito sa sarili. Malamig siyang ngumiti. "Sino ang nagbigay sa'yo ng kapal ng mukha para sabihin iyan?"

"Ikaw, siyempre."

Alam ni Nancy na hanggang ngayon may sama pa rin ng loob ito dahil sa nangyari noong gabing iyon. Dahan-dahan niyang iniabot ang kamay at ipinatong iyon sa tuhod nito, saka lumambot ang boses niya. "Kung iniisip mo pa rin ang nangyari noong gabing iyon at hindi mo pa rin makalimutan, humihingi ako ng tawad. Nangyari na rin naman iyon. Ang pinakamasama na sigurong mangyayari... hahayaan na lang kitang makasiping ulit para patas na tayo."

Sa harapang upuan, parang uminit ang mga tainga ng drayber at ni Felix.

Talagang walang kinatatakutan sabihin ang babaeng ito!

"Matalino pero hangal."

Inalis ni Oliver ang kamay nito sa kanyang tuhod. Malamig at walang emosyon ang kanyang tinig. "Hindi ako nakikipagsosyo sa mga taong tanga."

Biglang nalungkot ang mukha ni Nancy. "Ano'ng sinabi mo? Kanina lang pinuri mo pa ako—"

"Sinabi ko lang iyon para tumahimik ka. Napakaingay mo." Malamig niyang ibinaling ang tingin sa ibang direksiyon at bumalik sa dati niyang malamig na kilos.

Habang nakatingin sa malamig nitong mukha, biglang naunawaan ni Nancy.

Hindi dahil hindi siya kailangan ng lalaking ito.

Ayaw lang nitong makuha niya ang gusto niya, at ayaw nitong aminin na naapektuhan niya ito.

Talagang makitid ang isip. Isang klasikong tsundere.

Huminga siya nang malalim at bumaba ang tingin niya sa magkahawak nitong mga kamay.

Nakapatong ang kaliwang kamay nito sa likod ng kanang kamay habang marahang hinihimas ng mga daliri nito ang rosaryo ng lolo niya na nakapulupot sa kanyang pulsuhan.

Ilang beses na niyang nakitang pinaglalaruan nito ang rosaryo. Talaga bang ganoon ito kahalaga rito?

Bigla siyang sumugod at mabilis na hinablot ang rosaryo mula sa pulsuhan nito!

Nagulat si Oliver at agad itong umabot para bawiin iyon.

Mabilis na nakaiwas si Nancy. Nagkataon namang huminto na ang sasakyan sa harap ng villa ng pamilya Manalo. Agad niyang binuksan ang p***o, lumabas, at malakas na isinara iyon.

Nang patakbo na sana siya papunta sa villa, bumaba ang bintana ng sasakyan. Maitim ang mukha ni habang iniunat ang kanyang kamay palabas ng bintana. "Ibalik mo."

Umatras ng dalawang hakbang si Nancy. Nang makita niyang ganoon ito kaapektado, kumislap ang pilyang ngiti sa kanyang mga mata.

"Gusto mo ito?" Isinuot niya ang rosaryo sa sarili niyang pulsuhan at inalog pa iyon bilang pang-aasar. "Halika at kunin mo kung kaya mo."

Biglang dumilim ang mukha ni Oliver.

Hindi rin nagpakita ng magandang ekspresyon si Nancy. "Oliver, bibigyan kita ng isang gabi para mag-isip. Kapag hindi ka pumayag na mamuhunan, dudurugin ko ang rosaryong ito at ibababad ko ang pulbos nito sa tubig na ipangbababad ko ng paa!"

Pagkasabi niyon, tumalikod siya at tumakbong papasok sa villa.

Tahimik ang loob ng sasakyan sa loob ng ilang sandali.

Bahagyang lumingon si Felix. "Sir, gusto n'yo bang kunin ko iyon?"

Sumandal si Oliver sa upuan at walang emosyon na nagsalita. "Kapag may namatay, pananagutan mo ba?"

Natigilan si Felix at agad na naunawaan ang ibig nitong sabihin. Buntis si Nancy kung may mangyaring masama habang binabawi ang rosaryo, hindi niya iyon kayang panagutan.

"Pero ang rosaryong iyon ay espesyal na ipinakuha ng Matanda para sa inyo. Kapag nawala iyon, baka mahirap ipaliwanag sa kanya..."

Napatingin si Oliver sa bakanteng pulsuhan niya at may bahagyang emosyon na dumaan sa kanyang mga mata.

Ang rosaryong ito ay mismong isinabit ng Matanda sa kanyang pulsuhan maraming taon na ang nakalipas. Sinabi pa ng matanda na napakarami niyang kasalanan kaya kailangan niya ang sumampalataya upang pigilan ang kanyang ugali. Pinapaakyat pa siya nito sa bundok bawat linggo upang magdasal at magbasa ng mga banal na kasulatan. Ginamit iyon ng Matanda na parang tali upang habambuhay siyang kontrolin.

Hindi naman talaga siya naniwala sa mga iyon; isinusuot lang niya ang rosaryo dahil wala siyang ganang makipagtalo sa matanda.

Ngayong wala na iyon, hindi na niya kailangang mag-abalang alisin pa iyon mismo.

"Kung nawala, hayaan na." Ipinikit niya ang kanyang mga mata at unti-unting humina ang kanyang boses. "Iniisip ba talaga niyang habang-buhay niya akong makokontrol gamit ang bagay na iyon?"

Hindi na nangahas magsalita pa si Felix.

"Magmaneho ka."