CHAPTER 4

"Alam kong ayaw mo na pinipilit o tinatakot ka ng kahit sino."

Tahimik na tumingala si Nancy kay Oliver Mendoza—ang lalaking kilala sa buonbansa bilang ang pinakabatang negosyanteng nakapagtayo ng sarili niyang imperyo.

Ngunit sa kabila ng yaman at impluwensiya nito, mas kilala siya ng mga tao sa ibang pangalan.

The Cold King of Mendoza Holdings.

"Pero ano bang magagawa ko?" mahina niyang dagdag, pilit pinatatatag ang boses. "Lubog na sa problema ang pamilya ko at ayaw mo naman akong pakinggan."

Nanatiling walang emosyon ang mukha ni Oliver.

Parang marmol.

Parang walang anumang salita ang kayang makabasag sa pader na itinayo niya sa paligid ng sarili.

"Kung iniisip mong maaawa ako, mali ka ng taong pinili."

Diretso ang titig niya kay Nancy.

"At kung iniisip mong magbabago ang desisyon ko dahil sa drama, lalo kang nagkakamali."

Bahagyang ngumiti si Nancy.

Hindi iyon masayang ngiti.

Iyon ang ngiti ng isang taong alam na wala na siyang ibang pagpipilian.

"Ganito ka pala talaga kalamig, Mr. Mendoza."

"Hindi ako malamig."

"Kung gano'n?"

"Makatotohanan lang ako."

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Sa unang pagkakataon mula nang magkakilala sila, tila nakita ni Nancy kung gaano kalalim ang pagod sa likod ng malamig nitong mga mata.

Ngunit nawala rin iyon agad.

Parang ilusyon lamang.

"Kung wala ka nang ibang sasabihin, tapos na tayo rito."

Tumalikod si Oliver.

Ngunit bago pa man siya makalakad palayo ay nagsalita muli si Nancy.

"Hindi ako aalis."

Huminto ang lalaki.

"Anong sabi mo?"

"Hindi ako aalis hangga't hindi mo ako pinakikinggan."

Unti-unting humarap si Oliver sa kanya.

"Sinusubukan mo ba akong hamunin?"

"Hindi."

Huminga nang malalim si Nancy.

"Sinusubukan ko lang iligtas ang sarili ko."

Tahimik na naghari sa silid ang ilang segundo.

Pagkatapos ay malamig na nagsalita si Oliver.

"Dalhin ninyo siya palabas."

Agad na kumilos ang dalawang bodyguard.

Ngunit bago pa sila makalapit ay napahawak si Nancy sa tiyan niya at napayuko.

"Sandali..."

Napakunot ang noo ni Oliver.

"Ano na naman ang palabas na ito?"

"Hindi ako nagsisinungaling."

Pinilit ni Nancy na tumayo nang maayos kahit nanginginig ang mga kamay niya.

Sa unang pagkakataon ay nakita ni Oliver ang takot sa mga mata nito.

Hindi galit.

Hindi kaplastikan.

Takot.

At iyon ang bagay na hindi niya inaasahang makita.

Matagal siyang nakatingin dito bago tuluyang nagsalita.

"Kung gusto mong marinig kita, sasama ka sa akin."

"Saan?"

"Hindi mo kailangang malaman."

---

Makalipas ang halos isang oras, huminto ang itim na luxury sedan sa harap ng isang napakalawak na ancestral mansion sa San Juan.

Napalingon si Nancy sa matataas na bakal na gate at sa lumang bahay na tila ilang dekada nang nakatayo roon.

"Nasaan tayo?"

Hindi sumagot ang driver.

Sa halip ay si Oliver mismo ang nagsalita habang bumababa ng sasakyan.

"Sa lugar kung saan ginagawa ang mga desisyong hindi kayang baguhin ng kahit sino."

Naguguluhan man ay sumunod si Nancy.

Habang papasok sila sa mansyon ay naamoy niya agad ang halimuyak ng sandalwood at lumang kahoy.

Ang buong lugar ay tila isang museo ng kapangyarihan at tradisyon.

Sa gitna ng sala ay nakaupo ang isang matandang lalaki na may hawak na rosaryo habang tahimik na umiinom ng tsaa.

Hindi niya kailangang magtanong kung sino ito.

Siya si Don Gregorio Mendoza.

Ang lalaking minsang tinawag ng media bilang hari ng negosyo sa Pilipinas.

At ang taong sinasabing mas kinatatakutan pa kaysa sa kanyang apo.

"Lo."

Bahagyang yumuko si Oliver bilang pagbati.

Tumingin ang matanda sa kanya.

"Sa wakas ay naalala mo ring buhay pa ako."

"Balita ko maganda naman ang kalusugan mo."

"Kung maganda talaga, mas gaganda pa kung hindi ka sakit ng ulo."

Bahagyang natawa si Oliver.

Si Nancy naman ay tahimik lamang na nagmamasid.

Maya-maya ay napansin niya ang isang eleganteng babae na nakatayo malapit sa matanda.

Mahinhin.

Maayos.

At halatang galing sa mayamang pamilya.

"Siya si Cassandra Lee," sabi ni Don Gregorio.

"Tanda mo pa siguro siya."

"Hindi."

Diretsahang sagot ni Oliver.

Hindi man lamang kumurap.

Ngumiti nang alanganin ang babae.

Ngunit ipinagpatuloy ng matanda ang pagsasalita.

"Magaling siya, edukada, at alam kung paano mamahala ng negosyo. Ang isang katulad niya ang nararapat na maging asawa ng susunod na hahawak ng Mendoza Group."

Natahimik ang buong sala.

Pagkatapos ay diretso niyang sinabi—

"Napagdesisyunan ko na. Magpapakasal kayo."

Bahagyang napataas ang kilay ni Oliver.

"Talaga?"

"Sa susunod na buwan."

"Tila mabilis yata."

"Hindi na ako bumabata."

Tahimik na napabuntong-hininga si Oliver.

Samantalang si Nancy ay halos mabulunan sa narinig.

Lumapit siya nang bahagya rito at pabulong na nagsalita.

"Kaya mo pala ako dinala rito."

Hindi siya sinagot ng lalaki.

Sa halip ay malamig lamang itong tumingin sa kanya.

At doon niya naintindihan.

Ginagamit siya nito.

Gusto nitong pigilan ang kasal.

At siya ang napiling sandata.

Napangiti si Nancy.

Kung laro ang gusto nito—

maglalaro siya.

Tumayo siya mula sa kinatatayuan.

At bago pa man matapos magsalita si Don Gregorio ay bigla niyang pinutol ang usapan.

"Hindi po ako sang-ayon."

Sabay-sabay silang napalingon sa kanya.

Nagsalubong ang kilay ng matanda.

"At sino ka naman?"

Tahimik na naglakad si Nancy palapit sa tabi ni Oliver.

Pagkatapos ay ngumiti siya.

Isang kumpiyansang ngiti na tila walang anumang kinatatakutan.

"Magandang gabi po."

Iniabot niya ang kamay niya kay Don Gregorio.

"Ako po si Nancy Manalo."

Sandaling tumigil ang buong sala.

Pagkatapos ay malinaw niyang sinabi—

"At ako po ang babaeng pakakasalan ni Oliver Mendoza."

Napatigil maging ang hangin sa loob ng mansyon.

Habang si Oliver naman ay nanatiling walang emosyon ang mukha.

Ngunit sa kaibuturan ng kanyang mga mata—

tila may kung anong unang beses na gumalaw.

At iyon ang simula ng gulong hindi na kayang pigilan ng kahit sino.