Chapter 6: The Unfamiliar Sting

Part 1: Ang Paghinto ng mga Hakbang

Biyernes ng hapon. Katatapos lang ng mahabang meeting ng Student Council at medyo sumasakit ang ulo ni Jia sa pag-aayos ng budget para sa darating na University Week. Bitbit ang kaniyang leather folder, balak niya sanang dumeretso na sa parking lot para magpahatid sa driver nila. Gusto niya na lang humiga sa kwarto niya at takasan ang stress.

Subalit, nang mapadaan siya sa open corridor sa may gilid ng Fine Arts pavillion, biglang napatigil ang kaniyang mga paa.

Ilang metro ang layo mula sa kaniya, sa ilalim ng lilim ng isang malaking puno, nakatayo si Yuna. Pero hindi siya nag-iisa. May kausap itong isang babae—isang interior design student na hindi maikakailang ubod din ng ganda, may mahabang blond highlights, at naka-crop top.

Naka-sandal si Yuna sa gilid ng bench, relaxed na relaxed ang postura habang nakapamulsa ang isang kamay sa kaniyang denim jacket. At sa gitna ng kanilang pag-uusap, biglang tumawa nang malakas si Yuna. It wasn’t her usual smirking or teasing smile na madalas niyang ipakita kay Jia. It was a genuine, carefree, and beautiful laugh dahil sa tila nakatutuwang sinasabi ng kasama nitong babae.

Dapat ay magpapatuloy lang sa paglalakad si Jia. Dapat ay wala siyang pakialam dahil ordinaryong eksena lang naman 'yon ng mga taga-Arts. Pero ewan ba niya kung bakit tila napako ang kaniyang mga sapatos sa semento. Tumagal ang tingin niya sa dalawa, partikular na sa nakakahawang tawa ni Yuna.

Part 2: Ang Lihim na Pag-aari

Habang pinapanood sila mula sa malayo, isang matinding inis ang biglang sumagi at sumikip sa dibdib ni Jia. It was a sharp, unfamiliar sting na hindi pa niya kailanman nararanasan sa buong buhay niya.

Hindi niya nagugustuhan ang tunog ng tawa ni Yuna ngayon. Nainis siya dahil ibang babae ang dahilan ng pagiging masaya nito.

“Bakit siya tumatawa nang ganyan sa kaniya?” pumasok ang sunod-sunod na tanong sa utak ni Jia habang humihigpit ang hawak niya sa kaniyang leather folder.

Bago pa man niya mapigilan ang kaniyang sarili, isang mapangahas at magulong ideya ang biglang sumakop sa kaniyang isip. Wala sa sarili niyang naisip na dapat siya ang maging dahilan ng pagtawa ni Yuna. At dapat, siya lang. Gusto niyang ang mga ngiting 'yon, ang mga titig na 'yon, ay sa kaniya lang nakalaan at walang pwedeng maki-share na iba.

Nang mapagtanto ni Jia ang lalim at gulo ng kaniyang iniisip, bigla siyang natakot sa kaniyang sarili.

“Ano ba 'tong nasa utak ko? Bakit ganoon ako mag-isip?” pangaral niya sa sarili, her heart racing out of pure panic and self-frustration. Siya si Jia, ang Student Council President, at may girlfriend siya! Bakit siya nag-aasal na parang may karapatan kay Yuna? Sa tindi ng inis niya sa sariling sistema, nag-init ang kaniyang mukha sa hiya at galit.

Part 3: Ang Pagrampa sa Gitna ng Selos

Dahil sa halo-halong emosyon at inis na nararamdaman niya, marahas na humakbang si Jia. Sa halip na umiwas ng daan, mas pinili niyang maglakad nang mabilis at diretsong tinahak ang corridor kung saan malapit ang dalawang nagkukuwentuhan.

Narinig niya ang mahinang hagikgik ng babaeng kasama ni Yuna habang papalapit siya. Ang dalawa ay nagtatawanan pa rin, tila walang pakialam sa mundo.

Padabog at galit ang bawat bagsak ng sapatos ni Jia sa sahig. Nilagpasan niya sila nang mabilis, diretso ang tingin sa unahan, ang kaniyang panga ay naka-set sa isang matigas at malamig na linya. Hindi niya binigyan ng kahit isang sulyap si Yuna, pilit na ipinapakita na wala siyang nakita at wala siyang pakialam.

“Just ignore her, Jia. Just walk away,” ulit-ulit na utos niya sa kaniyang sarili habang nilalagpasan ang lilim ng puno.

Ngunit dahil sa kaniyang pagmamadali at halatang tensyon sa kaniyang mga balikat, naging masyadong halata ang kaniyang reaksyon. Bawat galaw niya ay sumisigaw ng matinding pagka-irita.

Part 4: Ang Ngisi ng Isang Hunter

Hindi alam ni Jia na mula sa sandaling huminto ang kaniyang mga paa sa malayo hanggang sa mabilis siyang naglakad palagpas, lahat ng iyon ay nakita ni Yuna.

Nang mapansin ni Yuna ang marahas na pagdaan ng presidente, biglang napatigil ang kaniyang tawa sa kasamang babae. Sinundan ng kaniyang mga mata ang papalayong pigura ni Jia—ang nanginginig nitong hawak sa folder, ang namumulang likod ng mga tainga nito, at ang galit na hakbang.

Isang dahan-dahan, mapanuri, at tagumpay na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Yuna.

“Bingo,” Yuna thought, her eyes widening with deep satisfaction.

Hindi na kailangan ng kahit anong salita. Malinaw pa sa sikat ng araw ang nakita niya. Naintindihan ni Yuna na ang kaniyang inosente at untouchable na biktima ay nagseselos na. Ang planong akala niya ay matatagalan pa ay dahan-dahan nang kumakagat sa sistema ng presidente nang mas mabilis pa sa inaasahan niya.

"Yuna? Hoy, nakikinig ka ba?" tanong ng kasama niya, kinakawayan ang kaniyang mukha.

Binaling ni Yuna ang tingin sa babae, pero ang isip niya ay tuluyan nang sumunod sa nagmamadaling si Jia. "Ah, sorry. May kailangan lang akong habulin na... ligaw na gold. Sige, una na ako."

Kinuha ni Yuna ang kaniyang bag at dahan-dahang sumunod sa direksyon ni Jia, habang ang ngisi sa kaniyang mukha ay lalong nagiging madilim. Alam niyang sa larong ito, unt-unti nang sumusuko ang reyna.