Chapter 5: The Unwanted Obligation

Part 1: Isang Anino sa Dilim

Ang kwarto ni Jia ay katulad din ng kaniyang disposisyon sa buhay—malinis, organisado, at walang kahit isang bagay ang nakalagay sa maling lugar. Puti ang kulay ng mga pader, maayos ang pagkakahilera ng mga libro sa kaniyang bookshelf ayon sa kanilang kapal at asignatura, at may banayad na amoy ng lavender air purifier sa paligid. Everything was calculated. Everything was quiet.

Nakatitig si Jia sa binabasang reviewer para sa kaniyang Constitutional Law major habang nakasandal sa kaniyang headboard. Alas-onse na ng gabi, pero hindi pa rin siya dinadalaw ng antok.

Ililipat niya sana ang pahina ng libro nang biglang huminto ang kaniyang kamay.

“Disrespectful.”

Biglang umalingawngaw ang boses na 'yon sa kaniyang pandinig. Kasabay nito, pumasok sa kaniyang isip ang mukha ng Fine Arts student na may magulong buhok, ang matapang na amoy ng uling at ulan, at ang mapang-asar ngunit mapang-akit na ngiti nito. Naalala niya kung paano siya tinitigan ni Yuna nang diretso sa mga mata habang dahan-dahang inaayos ang kaniyang salamin sa abandonadong greenhouse.

Napahinto si Jia sa pagbabasa. Bigla niyang naitanong sa sarili kung ano kayang pinagkakaabalahan ni Yuna sa mga ganitong oras. Nagliligpit kaya siya ng art supplies? Nagpipinta pa rin ba siya hanggang madaling araw habang nakikinig sa mahinang musika?

Nang mapansin ni Jia kung saan na napapadpad ang kaniyang imahinasyon, marahas siyang napailing. Ibinaba niya ang kaniyang highlighter at hinilot ang kaniyang sintido, halatang naiinis sa kaniyang sarili.

"Ano ba 'tong iniisip ko?" naitanong niya sa kaniyang sarili sa gitna ng katahimikan ng kwarto. "Why am I thinking about her?"

Part 2: Ang Liham na Walang Mensahe

Para madistract ang kaniyang utak, kinuha ni Jia ang kaniyang cellphone na nakapatong sa nightstand. Binuksan niya ito para tingnan kung may chat o missed calls ang kaniyang girlfriend na si Jiwoo.

Walang chat. Walang kahit isang notification mula rito.

Kadalasan, si Jiwoo ay consistent at madalas mag-update—isang ugali na nakasanayan na ni Jia sa loob ng nakaraang limang buwan. Pero imbis na magtaka, mag-alala, o magtampo dahil walang paramdam ang kasintahan, isang hindi pamilyar na pakiramdam ang lumitaw sa dibdib ni Jia.

Tila lumuwag pa ang paghinga niya.

Binitawan niya ang phone sa kaniyang kandungan at tumitig sa kisame. Doon, dahan-dahang nag-rewind ang kaniyang memorya, binabalikan ang nakaraan kung paano nga ba naging sila ni Jiwoo. Isang kwento na walang kaunting romansa, walang ligawan, at higit sa lahat—wala sa kaniyang orihinal na plano. Katunayan, hindi naman niya talaga gusto si Jiwoo noong una.

"Nadala lang naman ako," bulong niya sa hangin.

Naalala niya ang mga panunukso at kantiyaw ng kanilang mga kaibigan tuwing magkakasama sila sa mga university gatherings. “Bagay kayo!” “The Businessman’s Daughter and the Student Council President!” Ang buong unibersidad ay tila gumawa ng isang naratibo na nakatadhana silang maging magkasintahan, at si Jia—na palaging sumusunod sa agos para maiwasan ang gulo—ay hindi na nagawang lumaban.

Part 3: Ang Pundasyon ng Responsibilidad

Ngunit ang mas matinding dahilan ay hindi ang mga kaibigan nila, kundi ang kanilang mga pamilya. Nalaman ni Jia na ang mga magulang niya at ang mga magulang ni Jiwoo ay matatalik na magkaibigan pala mula pa noong kabataan ng mga ito. May mga business partnerships na nag-uugnay sa kanila, at ang kanilang pagsasama ay isang magandang imahe para sa kani-kanilang estado sa lipunan.

Kaya noong isang gabi, habang naglalakad sila sa parking lot pagkatapos ng isang pormal na family dinner, diretsong inalok ni Jiwoo si Jia na maging girlfriend nito. Walang dalang bulaklak, walang tradisyunal na ligawan, at walang kaunting pagsisikap. It was presented like a business proposal, a logical next step.

At umoo lang si Jia. Dahil bago ang gabi na 'yon, kinausap na siya ng kaniyang Mama.

"Jia, anak," naalala pa niya ang seryosong boses ng kaniyang ina habang hinahaplos ang kaniyang buhok. "Kung magkakaroon ka rin naman ng relasyon sa kolehiyo, mabuti na kung sa kilala natin. We trust Jiwoo’s family. Mabait ang bata, galing sa mabuting pamilya, at alam nating protektado ang reputasyon mo kapag siya ang kasama mo."

Para kay Jia, ang salita ng kaniyang mga magulang ay batas. Lahat ng kaniyang tagumpay—ang pagiging valedictorian, ang pagtakbo bilang SC President, ang pagpapanatili ng malinis na pangalan—ay ginawa niya para sa kanila. Kaya nang pumasok si Jiwoo sa buhay niya, tinanggap niya ito hindi dahil sa tibok ng puso, kundi dahil sa tungkulin.

Naging isang responsibilidad at obligasyon na lang ang pagiging girlfriend ni Jiwoo. She was playing a role sa isang script na isinulat ng kabilang pamilya.

Part 4: Ang Pagpasok ng Bagyo

Hinatid ni Jia ang kaniyang mga kamay sa kaniyang mukha, pakiramdam niya ay biglang bumigat ang kaniyang dibdib. Si Jiwoo ay perpekto sa papel. Mabait ito kapag may nakakakita, pormal kung kumilos, at ligtas na kasama. Pero sa loob ng limang buwan, hindi kailanman nakaramdam si Jia ng kaba, ng saya, o ng kuryente sa tuwing magkahawak ang kanilang mga kamay. Parang nagtatrabaho lang siya.

At doon pumasok ang matinding takot sa puso ng presidente.

Dahil sa maikling panahon na nanggulo si Yuna sa kaniyang maayos na iskedyul—sa mga simpleng pang-aasar nito, sa malalalim nitong titig, at sa kung paano nito binasag ang kaniyang pormal na proteksyon—nakaramdam si Jia ng isang bagay na hindi pa niya nararamdaman kay Jiwoo.

Isang bagay na buhay. Isang bagay na ligaw at hindi kontrolado ng kaniyang mga magulang.

Tiningnan niyang muli ang kaniyang phone, umaasang may mag-pop up na mensahe mula kay Jiwoo para kahit papaano ay maibalik siya sa reyalidad at sa kaniyang obligasyon. Pero nanatiling madilim ang screen.

At sa kaniyang isip, patuloy na sumasayaw ang mga madidilim na kulay ng uling na iniwan ng isang misteryosong Fine Arts student sa kaniyang panga. Isang dumi na kahit ilang beses niyang sabunin sa harap ng salamin kanina, parang ayaw nang mabura sa kaniyang sistema.