Todos os capítulos de THE COLORS WE HIDE: Capítulo 1 - Capítulo 10

Some people paint to remember, pero si Yuna? She painted to destroy.Ang tapang ng amoy ng acrylic at turpentine sa loob ng cramped Fine Arts studio, humahalo sa malamig na hangin ng bumubuhos na ulan ngayong gabi. Outside, the rain was mercilessly battering the glass windows of the university building. It was the perfect background noise para sa nagwawalang gulo sa loob ng utak ni Yuna.Sa gitna ng kwarto, nakapatong sa easel ang kaniyang pinakabagong canvas. Hindi ito ang tipikal na magagandang landscape o portrait na madalas purihin ng mga professor niya. It was a messy, violent explosion of dark colors—heavy strokes of crimson overlapping with midnight blue, na parang sinasakal ang maliliit at pira-pirasong streaks of gold na nakatago sa ilalim.That gold was Jia. At si Yuna ang kadiliman na kasalukuyang lumalamon dito.Yuna took a step back, her hands trembling habang mahigpit niyang hawak ang paint-stained brush. Ang oversized black apron niya ay puno ng random splatters ng pint

Part 1: Ang Bagong Simula sa CampusSix months. Anim na buwan ang mabilis na lumipas mula noong araw na pinunit ni Jiwoo ang puso at sining ni Yuna sa Student Lounge. Sa loob ng mga buwang 'yon, hindi nagpakita si Yuna. Nag-file siya ng leave of absence, nagkulong sa lumang apartment niya, at hinayaan ang sarili na lamunin ng galit. He didn’t paint for creative passion anymore; he painted to survive the darkness inside her.Ngayong unang araw ng bagong semestre, bumalik si Yuna sa unibersidad.Nakatayo siya sa lilim ng isang malaking puno ng acacia malapit sa open field ng campus. She looked completely different. Kung noon ay palagi siyang naka-oversized sweaters na may bahid ng kung ano-anong kulay, ngayon ay naka-black denim jacket siya, maayos ang bagsak ng kaniyang kulot na buhok, at may suot na manipis na eyeliner na nagpatapang sa kaniyang mga mata. The soft, fragile artist was gone. What was left was a woman on a mission."Look, andyan na sila!" bulong ng isang grupo ng mga kab

Part 1: Ang Orasan ng TadhanaAng coincidence ay isang magandang salita para sa mga taong naniniwala sa destiny. Pero para kay Yuna, it was just math and perfect timing. Kung alam mo kung anong oras bubukas ang pinto, anong segundo hahakbang ang tao, at kung saan eksaktong anggulo siya lilingon, kaya mong maging tadhana sa paningin niya.Isang linggo matapos ang gabi nila sa café, sinimulan ni Yuna ang phase two ng kaniyang blueprint. Hindi siya pwedeng biglang mag-text o magpadala ng bulaklak kay Jia—masyadong matalino ang presidente at agad itong makakahalata. Ang kailangan niya ay ang maramdaman ni Jia na kahit saan ito magpunta, parang tadhana na ang gumagawa ng paraan para mag-cross ang landas nila."Tuesday, 10:45 AM. Katatapos lang ng major exam niya sa Socio-Legal Studies," bulong ni Yuna sa sarili habang nakasandal sa pader ng auxiliary building, hinihipan ang kaniyang kuko na may kaunting bakas pa ng dilaw na pintura.Alam ni Yuna na pagkatapos ng exam na 'yon, pagod at sabo

Part 1: Ang Paghinto ng mga HakbangBiyernes ng hapon. Katatapos lang ng mahabang meeting ng Student Council at medyo sumasakit ang ulo ni Jia sa pag-aayos ng budget para sa darating na University Week. Bitbit ang kaniyang leather folder, balak niya sanang dumeretso na sa parking lot para magpahatid sa driver nila. Gusto niya na lang humiga sa kwarto niya at takasan ang stress.Subalit, nang mapadaan siya sa open corridor sa may gilid ng Fine Arts pavillion, biglang napatigil ang kaniyang mga paa.Ilang metro ang layo mula sa kaniya, sa ilalim ng lilim ng isang malaking puno, nakatayo si Yuna. Pero hindi siya nag-iisa. May kausap itong isang babae—isang interior design student na hindi maikakailang ubod din ng ganda, may mahabang blond highlights, at naka-crop top.Naka-sandal si Yuna sa gilid ng bench, relaxed na relaxed ang postura habang nakapamulsa ang isang kamay sa kaniyang denim jacket. At sa gitna ng kanilang pag-uusap, biglang tumawa nang malakas si Yuna. It wasn’t her usual

Part 1: Ang Text sa Madaling Araw Alas-dose na ng gabi. Tahimik na ang buong paligid sa loob ng apartment ni Yuna. Ang tanging liwanag na nagmumula sa kaniyang kwarto ay ang dim light ng kaniyang desk lamp habang nakaupo siya sa sahig, nagliligpit ng mga ginamit niyang uling at watercolor paper. BZZZ. Biglang umalingawngaw ang vibration ng kaniyang cellphone sa ibabaw ng kahoy na mesa. Dahan-dahan itong tiningnan ni Yuna, expecting na baka isa lang ito sa mga group chats ng blockmates niya o kaya ay system notification ng unibersidad. Subalit, nang buksan niya ang screen, isang hindi rehistradong numero ang sumalubong sa kaniya. Isang maikling mensahe ang nakasulat: “Hey. It’s Jia. Are you still awake? Tungkol sa pag-aya mo sa akin kanina... is it still open?” Natigilan si Yuna sa kaniyang kinauupuan. Parang pansamantalang huminto ang kaniyang paghinga. Nagulat siya nang husto dahil hindi niya inaasahang sa kaniya pa manggagaling ang unang mensahe, at higit sa lahat—hindi niya