KABANATA VII

Hindi naging maayos ang tulog ni Shiena buong gabi.

Marahil dahil sa sobrang tulog niya noong araw, o dahil sa bigat ng lahat ng nangyari—ang hiwalayan, ang katotohanang unti-unti na niyang tinatanggap—paulit-ulit siyang nagigising, pawis na pawis kahit malamig ang hangin.

Kinabukasan, mabigat ang pakiramdam niya nang magmulat ng mata.

Ngunit kahit papaano, nawala na ang lagnat.

Isang maliit na ginhawa sa gitna ng lahat.

Dahan-dahan siyang bumangon at binuksan ang maleta. Doon niya muling napatunayan ang isang katotohanan—wala na siyang dapat ipagkunwari.

Wala ang mga damit na binili niya para gayahin si Vanessa.

Wala ang mga damit na akala niya ay magpapamahal sa kanya kay Dr. William.

Ang natira lang…

Mga lumang t-shirt, simpleng pantalon, flat shoes.

At isang lumang trench coat na panglalaki.

Napangiti siya nang mapait.

“Ganito pala ako… kapag wala na ang lahat.”

Pagkatapos kumain ng agahan, agad niyang chineck ang email niya.

Wala pa ring reply si William.

Hindi na siya nagtaka.

Kilala niya ito—isang doktor na halos ikasal na sa trabaho. Kahit madaling araw, kaya nitong tapusin lahat ng email bago matulog.

Ngunit ngayon?

Wala man lang kahit isang salita.

Sandaling tumigil ang daliri niya sa screen.

Pero hindi na siya nag-isip pa.

Tahimik niyang binuksan ang dokumento—ang divorce agreement.

Pinagmasdan niya ang pangalan niya roon.

Parang ibang tao.

Pagkatapos, walang pag-aalinlangan—

Nilagdaan niya ito.

Isang pirma.

Isang pagtatapos.

Ipinadala niya ito sa pamamagitan ng express delivery, parang gusto na rin niyang matapos agad ang lahat.

Pagkatapos noon, ibinalik niya ang sarili sa realidad.

Eksaktong alas-nuwebe, nagsimula ang online class niya.

Tahimik siyang nakinig.

Nag-notes.

Sineryoso ang bawat detalye—parang doon niya gustong ilaan ang lahat ng natitirang lakas niya.

Hanggang sa matapos.

Alas-dos na ng hapon.

Nag-set siya ng alarm para matulog sandali.

At nang magising…

Doon nagsimula ang mas mahirap na bahagi.

Ang paghahanap ng trabaho.

Binuksan niya ang job app at isa-isang tiningnan ang mga available.

Pero karamihan—

“Kailangan ng college graduate.”

“Kailangan ng full-time availability.”

Napabuntong-hininga siya.

“Paano naman ako…?”

May klase siya sa araw.

Kailangan niya ng trabaho sa gabi.

Napakakaunti ng pagpipilian.

Street food stall.

Online seller support.

Delivery rider.

Bar.

KTV.

Isa-isa niyang tinimbang.

Hanggang sa tumigil ang daliri niya sa isang pangalan.

Aoki Lounge & Club.

Mukhang high-end. May tea room pa. Maayos tingnan.

Hindi katulad ng iniisip niyang madilim at magulong bar.

Ang requirement?

“Female. Presentable. Maayos ang itsura.”

Sandaling nagdalawang-isip si Shiena.

Pero sa huli—Pinindot niya ang apply.

Nagpadala ng dalawang litrato.

At ilang minuto lang—May reply agad.

“You may come for interview today.”

—

Pagsapit ng hapon, naroon na siya.

Ang Aoki Lounge ay mas maganda kaysa inaasahan niya.

Malinis. Maliwanag. May halong amoy ng mamahaling pabango at alak. Hindi bastos. Hindi rin nakakatakot.

Sinalubong siya ng manager—isang babaeng nasa kuwarenta na, eleganteng manamit.

“Tawagin mo na lang akong Ate Liza,” sabi nito habang sinusuri siya mula ulo hanggang paa.

Tahimik si Shiena.

“Maganda ka. Maayos ang tindig. Kaya mo bang magtrabaho ngayong gabi?”

Napalingon siya sa paligid.

Napansin niya ang mga waitress—nakasuot ng fitted na uniform, maiksi ang hiwa sa gilid.

Elegante at sexy. Hindi siya sanay.

Napansin iyon ni Ate Liza.

“Relax. Legal ang lugar na ’to. Walang kalokohan. May commission ka sa drinks, may sahod ka sa oras. Kailangan lang namin ng tao ngayon kasi kulang kami.”

Tahimik na nag-isip si Shiena.

Kailangan niya ng pera. Kailangan niyang tumayo sa sarili niyang paa.

Sa huli, tumango siya.

“Sige po. Susubukan ko.”

—

Pagkatapos ng training, pinapunta siya sa dressing room.

Isinuot niya ang uniform.

Isang dark green na skirt.

Mahigpit sa katawan.

Dumidikit sa bawat kurba.

Ang kwelyo ay may burdang maliliit na bulaklak.

Simple… pero elegante.

Sa bawat hakbang, bahagyang lumilitaw ang mapuputi niyang binti.

Napatingin siya sa salamin.

Hindi niya halos makilala ang sarili niya.

“Ako ba ’to…?”

—

Sa pre-shift meeting, may isang lalaking supervisor na paulit-ulit siyang tinitingnan.

Ngumisi ito sa katabi.

“Bagong recruit… mukhang papatok ’to.”

Narinig ni Shiena.

Pero hindi siya kumibo.

Sanay na siyang balewalain ang ganoong tingin.

Mas mahalaga ang trabaho.

—

Natuto siyang mag-obserba muna.

Tahimik lang siyang nakatayo sa gilid.

Pinapanood kung paano makipag-usap ang ibang staff.

Paano magbenta ng alak.

Paano ngumiti nang hindi sobra.

Paano umiwas nang hindi bastos.

Hanggang sa— “Table 12. Ikaw.”

Unang customer niya.

Huminga siya nang malalim.

Lumapit.

May hawak na silver tray.

“Good evening po, sir. May bagong stock po kami ng imported wine. Gusto niyo po bang subukan?”

Medyo mabagal ang pagsasalita niya.

Halatang kabado.

Ang lalaking nasa gitna—may edad na—matagal siyang tinitigan.

Mula ulo… Hanggang paa. Ngumiti ito.

“Bagong mukha… bagong inumin. Sabayan mo na rin kami, miss.”

Bahagyang nanigas ang kamay ni Shiena.

Naalala niya ang bilin ng manager.

Huwag direktang tumanggi… pero huwag ding sumunod agad.

Kaya ngumiti siya—magalang.

At tahimik na nagbuhos ng alak.

“Sir, mas maganda po kung matitikman niyo agad habang tama pa ang lasa.”

Hindi niya pinansin ang double meaning.

Nanatili siyang propesyonal.

Nagulat ang lalaki.

Pero hindi na siya pinilit.

Ilang tanong pa— Nasagot niya lahat.

Maayos.

Malinaw.

Hanggang sa tawagin siya ng supervisor.

“Next table.”

Parang nakahinga siya.

—

Lumipas ang ilang oras.

Tatlong mesa ang naserbisyuhan niya.

At sa bawat isa— May natutunan siya.

Sa bawat baso ng alak— May katumbas na komisyon.

Tahimik niyang kinwenta.

“Ang laki rin…”

Sa unang gabi pa lang.

Pero bago pa siya tuluyang makangiti—

May nakita siya.

Mga pamilyar na mukha.

At sa gitna nila— Si Dr. William De la cruz.

Nanigas siya.

Para siyang binuhusan ng malamig na tubig.

Hindi pa siya handa. Hindi ganito. Hindi ngayon.

“Uy… si Shiena ’yon ah?”

“Grabe… dito na siya nagtatrabaho?”

“Hindi man lang tayo pinansin…”

Bawat salita—Parang karayom.

Pero pinilit niyang manatiling kalmado.

Hanggang sa may kamay na dumampi sa balikat niya.

“Shiena, may guest na naghahanap sa’yo. Tara.”

Parang naligtas siya.

Agad siyang sumunod.

Hindi niya napansin—

Ang malamig na titig na sumunod sa kanya.

Si William.

Tahimik.

Ngunit mariing nakatingin.

Parang may gustong intindihin.

O baka…

May gustong pigilan.

—

“William, seryoso ba ’to?” tanong ng kaibigan niyang si Kevin. “Hiwalay na kayo? Kaya ba siya nandito? Para ipahiya ka?”

Walang sagot.

Tahimik lang si William.

Nakatitig sa direksyon kung saan nawala si Shiena.

Hindi mabasa ang ekspresyon.

Hanggang sa bigla siyang tumayo.

“VIP tayo.”

Diretso siyang naglakad papunta sa elevator.

“Hayaan niyo siya,” malamig niyang sabi. “Tingnan natin kung hanggang kailan niya kakayanin.”

Pero sa likod ng malamig niyang boses—May kung anong gumagalaw.

Isang bagay na hindi niya maipaliwanag.

At mas lalong hindi niya kayang kontrolin.