KABANATA VI

Tahimik ang silid ng ospital, ngunit ang katahimikang iyon ay puno ng bigat.

Parang may nakaipit sa dibdib ni Shiena, hindi niya malaman kung paano ilalabas ang sakit na matagal na niyang kinikimkim.

Sa kabilang kama, nakaupo ang kanyang ina—si Aling Lea—na halatang pinipigilan ang galit na gustong sumabog anumang oras.

“Anong klaseng buhay ‘to, Shiena?” nanginginig ang boses nito. “Paulit-ulit na lang ba tayong magpapatalo? Sa kabit? Sa anak sa labas?”

Napapikit si Shiena.

Parang kutsilyo ang bawat salita.

“Ma…” mahina niyang tugon, “pagod na ako. Hindi ako katulad niya. Wala akong ganda, wala akong charm… hindi ako kayang piliin.”

Biglang tumayo si Aling Lea at bahagyang simpal siya.

Hindi iyon malakas—lalo na’t kakagaling lang sa operasyon ang matanda—pero sapat para mapatigil si Shiena.

“Anak kita!” umiiyak na sabi nito. “Hindi kita kayang panoorin na ganito ka… na tinatapakan ka lang!”

Saglit na natahimik ang dalawa.

Sa loob ng ilang segundo, bumalik sa alaala ni Shiena ang nakaraan.

Kung paanong dati… si Dr. William De la cruz—ang lalaking ngayon ay parang estranghero na—ay halos sambahin siya.

Noon, kahit simpleng bagay lang, ginagawa nito para sa kanya.

Kahit ang mga damit niya tuwing may regla… si William pa mismo ang naglalaba. Ayaw nitong mapagod siya. Ayaw nitong magkasakit siya.

Ganun siya kamahal noon.

Pero kailan nagbago?

“Baka…” biglang sabi ng kanyang ina, pilit hinahanap ang dahilan, “baka kasi wala pa kayong anak. Alam mo naman ang mga lalaki… pag nagkaanak na, doon na sila tumitino.”

Napangiti si Shiena—isang mapait na ngiti.

“Ma,” diretsong sagot niya, “eh ikaw? Nagkaanak ka naman kay Papa… pero nagloko pa rin siya, ‘di ba?”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Aling Lea.

Bigla itong napahawak sa dibdib at napaupo, sunod-sunod ang ubo.

“Ma!” nag-aalalang lumapit si Shiena. “Sorry… sorry! Huwag kang magalit. Sige na… hindi muna ako makikipaghiwalay. Okay?”

Matagal bago kumalma ang matanda.

At pagkatapos noon—

katahimikan na naman.

Mabigat. Nakakasakal.

Para makatakas sa tensyon, tumayo si Shiena at kinuha ang prutas sa gilid.

“Maghuhugas muna ako, Ma—”

Ngunit hindi pa siya nakakalayo nang bumukas ang pinto.

“Hon!”

Isang batang lalaki ang pumasok, halos kasing-edad ng limang taon, tumatakbo papunta sa kama.

Bahagyang natulak si Shiena sa gilid.

Kasunod nito ang isang lalaking nasa kuwarenta—si

Mang Kanor, ang bagong asawa ng kanyang ina.

Ngumiti ito. “Ay, Shiena! Nandito ka pala. Sakto, kumain ka na rin.”

Inilapag nito ang baon—isang simpleng lunchbox na puno ng lutong bahay.

Sumingaw ang amoy ng sinigang at pritong isda.

“Paborito ‘to ng nanay mo,” sabi ni Mang Kanor habang inaayos ang mesa. “Maaga pa lang, nagluto na ako.”

Ngumiti si Shiena at tumango.

Pero nang hawakan niya ang mangkok—

napansin niyang tatlo lang ang dala.

Tahimik siyang tumayo sa may paanan ng kama.

Hindi niya alam kung saan siya lulugar.

Napansin iyon ni Mang Kanor at agad ibinigay ang sarili niyang mangkok kay Shiena.

“Dito ka na, iha. Kami na ng anak ko ang maghahati.”

“Salamat po…” mahina niyang sagot.

Tahimik siyang kumain.

Habang sa harap niya—buo ang isang pamilya.

Inilalagay ni Mang Kanor ang pinakamalambot na bahagi ng isda sa plato ng kanyang ina.

Pinupunasan nito ang bibig ng matanda.

Sa kabilang banda, pilit pinapakain ni Aling Lea ang batang si Junjun, kahit halatang busog na ito.

“Isang subo na lang, o…” malambing nitong sabi.

Napatingin si Shiena.

Dati…

ganyan ang ina niya sa kanya.

Ngayon, may kahati na siya.

At hindi niya alam kung kailan siya naging bisita sa sariling buhay ng kanyang ina.

“Ma!” masiglang sabi ni Junjun, inilabas ang papel mula sa bag. “Homework ko! Sabi ni Papa ipakita ko raw sa’yo!”

Kinuha iyon ng kanyang ina, ngumiti.

“Ang ganda, anak…”

Sumulyap si Shiena.

Tatlong stick figures ang nasa drawing.

Magkakahawak-kamay.

Masaya.

Pamilya.

Parang may kumurot sa puso niya.

Naalala niya…

Noong bata pa siya, gumuhit din siya ng ganito.

Siya. Ang mama niya. At ang papa niya.

Masaya rin sila noon.

Hanggang sa dumating ang katotohanan—

na may ibang babae ang kanyang ama.

At may anak ito sa labas.

At sa isang iglap—nawasak ang lahat.

Biglang bumalik si Shiena sa kasalukuyan.

Tahimik siyang kumain.

Hindi na siya nagsalita.

Ayaw niyang masira ang saya sa loob ng kwartong iyon.

Pagkatapos kumain, kusa niyang kinuha ang mga pinagkainan.

“Ako na po maghuhugas.”

Lumabas siya.

Habang naglalakad sa hallway, nadaanan niya ang nurse station.

May narinig siyang usapan.

“Siya ‘yun, ‘di ba? Yung asawa ni Doc William?”

“Oo… siya yung nakipaghiwalay kanina sa ER…”

Parang may tumusok sa kanya.

Hindi na bago.

Sanay na siya.

Pagkatapos maghugas, bumalik siya sa labas ng kwarto.

Sa loob—rinig niya ang tawanan.

Masaya ang kanyang ina.

Masaya.

At sapat na iyon.

Hindi na siya pumasok.

Sa halip, iniabot niya ang mga plato sa nurse at tahimik na umalis.

Paglabas ng ospital—napahinto siya.

Parang biglang lumaki ang mundo.

At siya—wala nang lugar.

Napangiti siya nang mapait.

“Ang arte mo naman, Shiena…”

Pero kahit anong pilit niyang magpakatatag—

ramdam niya ang lungkot.

Mag-isa na naman siya.

Nag-check in siya sa isang murang hotel.

Simple lang.

Sapat para makapagpahinga.

Bumili siya ng instant noodles sa lobby.

Habang hinihintay itong lumambot, kinuha niya ang cellphone.

May message.

Galing sa dati niyang professor.

“Shiena, nakapag-reserve na ako ng slot mo. Huwag ka nang mag-alala.”

Napangiti siya.

Kahit papaano—may naniniwala pa sa kanya.

Pero nang makita niya ang bayarin—napakunot ang noo niya.

Mabilis siyang nag-compute.

Nagbayad.

Nag-transfer ng pera sa kanyang ina.

At nang tingnan niya ang natira—napabuntong-hininga siya.

“Hindi ‘to tatagal…”

Kailangan niyang magtrabaho.

Mag-aral.

Magsimula ulit.

Mag-isa.

Maya-maya, dumating ang schedule.

Siksik.

Walang pahinga.

Pero okay lang.

Kaya niya.

Kailangan niyang kayanin.

Habang kumakain ng noodles—biglang may notification.

Isang balita.

Tungkol sa isang babaeng sikat…

at isang lalaking kilala niya.

Si Dr. William De la cruz.

Nakuhanan sila ng litrato sa airport.

Magkasama.

Magkalapit.

Parang walang nangyari.

Parang hindi siya umiiral.

Napahinto si Shiena.

Saglit siyang napapikit.

Masakit.

Pero sandali lang.

Binuksan niya ulit ang mata.

“Okay na ‘to,” bulong niya sa sarili. “Tama na.”

Pinatay niya ang phone.

Nagpatuloy sa pagkain.

At kasabay ng bawat subo—unti-unti niyang tinatanggap ang katotohanan.

Tapos na.

Sila na.

At siya—kailangan nang matutong mabuhay para sa sarili.

Ngunit nang ilapag niya ang cellphone—isang bagay ang sumalubong sa kanya.

Sa screen.

Isang paalala.

“6 days before scheduled procedure.”

Nanlalamig ang kamay niya.

Hindi pa tapos ang laban.

Sa loob ng anim na araw—kailangan niyang harapin ang pinakamabigat na desisyon ng buhay niya.