Chapter 2

PAKIRAMDAM ni Arya ay siya na ang pinakamalas na tao sa balat ng lupa ng mga oras na iyon. Dahil sa pag-alis niya ng walang paalam sa trabaho niya dahil sa tawag ng kapatid niya kanina ay sinesante siya ng kanyang boss sa pinagtatrabahuhan niya.

Halos magmakaawa na siya rito na huwag siya nitong tanggalan ng trabaho dahil kailangang-kailangan niya ng pera para mailabas lang ang kapatid niya sa kulungan ngunit ayaw nitong makinig. Tanging ang kapabayaan niya lang ang inintindi nito.

Laglag ang balikat niya habang naglalakad. Napakagat labi siya. Sinubukan niya ng humingi ng tulong sa mga kamag-anak niya dahil wala naman na siyang ibang aasahan o malalapitan kundi sila ngunit ni isa sa mga ito ay wala man lang sumagot sa tawag niya.

Napatingala siya sa makulimlim na kalangitan, tila ba maging ang langit ay nakikisimpatya sa kamalasang nararanasan niya ng mga oras na iyon. Kung pagsubok naman iyon ay parang sobra naman yata dahil bakit naman sunod-sunod? O mas tamang sabihin na parusa na iyon?

Ilang sandali pa ay tuluyan nang bumagsak ang luha na kanina niya pa pinipigilan. Hindi na niya alam kung saan siya lalapit ngayon. Wala na siyang ibang alam na pwede niyang lapitan, ang kanyang kapatid ay nasa loob pa rin ng kulungan hanggang ngayon at ayaw pa rin palabasin. Awang-awa man siya sa kanyang kapatid ay wala siyang alam na pwede niyang malapitan pa.

Mukhang wala na yata siyang ibang pagpipilian pa kundi ang hanapin ang lalaking nabangga ng kanyang kapatid at magmakaawa dito dahil wala ng ibang paraan pa. Kailangan niyang muling lumuhod sa harap nito kahit na wala siyang kasiguraduhan kung mapapayag niya ba ito o hindi.

~~~~

Kaagad na nakuha ni Arya ang impormasyon tungkol sa lalaking iyon at kung saan ito nakatira. Kinausap niya kaagad ang kapatid niya na maghintay doon sa kaniya at huwag mainip dahil gagawin niya ang lahat para lang makalabas siya doon.

Kitang-kita niya sa mukha ng kanyang kapatid ang pagsisisi sa nagawa ngunit wala rin naman itong magawa at bago pa man silang mag-iyakang dalawa ay umalis na siya doon at nagtungo sa kumpanya na pag-aari ng pamilya ng lalaking iyon.

Napatingala siya sa napakataas na building at sunod-sunod na napalunok. Mukhang mayaman talaga ang pinagmulang pamilya ng lalaking iyon kaya napaka-arogante nito at napaka-walang awa sa katulad nilang mahirap lang. Palibhasa ay hindi nito alam kung anong pakiramdam ng mahirap dahil mayaman sila. Pero ganun pa man ay kailangan niyang lunukin ang lahat ng pride na meron siya para sa paglaya ng kapatid niya.

Sa lobby pa lang ay hinarang na siya. “Miss, nagpapatawa ka ba? Gusto mong makausap si sir Theon?” tanong ng isang babae at sinuyod siya ng tingin mula ulo hanggang paa bago pinagkrus ang dalawang kamay sa dibdib. “Saan mo ba nakuha ang lakas ng loob mo para pumunta rito at hanapin siya?” puno ng panunuya na tanong nito sa kaniya.

Nagtawanan sila ng kasama nitong babae. “Baka naman nasulyapan niya lang si sir Theon tapos ay nainlove na siya kaagad, pagkatapos ay nagpunta dito at sasabihin na may namagitan sa kanilang dalawa.” sabi ng isa.

Napailing ang naunang babae at muling tumingin sa kaniya. “Alam mo miss, hindi ito ang unang beses na may nagpunta ditong babae para hanapin siya. Marami na kayo, at katulad ng mga nauna ay hindi ka rin makakapasok dito at lalong-lalo na ay hinding-hindi mo siya makakausap.” sabi nito at tinalukuran na siya.

“Pero kailangan ko lang talaga siyang makausap, please. Wala akong balak na manggulo, gusto ko lang siyang makausap!” sinubukan niyang habulin ang mga ito ngunit humarang na sa kanyang harapan ang dalawang guard.

Nag-umpisa nang mag-init ang sulok ng kanyang mga mata. Ang mga taong dumaraan ay magkahalong awa at kasiyahan ang mga nasa mata habang nakatingin sa kaniya. Handa na nga siyang lunukin ang lahat para lang magmakaawa sa lalaking iyon ngunit hindi niya akalain na ganito pala magiging kahirap ang pagdadaaanan niya para lang makausap ito.

Hinila siya ng mga guard palabas at kahit na anong pagmamakaawa niya sa mga ito ay hindi nakinig ang mga ito. Tuloy-tuloy lang siyang hinila palabas at pagkatapos ay basta na lang itinulak sa labas kung saan ay bigla na lang siyang natumba at napasalampak.

Nang mga oras na iyon ay tirik na tirik ang araw kaya napakainit ng simento ngunit hindi niya iyon ininda dahil ang mas ininda niya ay ang kawalan ng pag-asa na mapalaya ang kapatid niya. Hindi niya maatim na matulog doon ang kapatid niya sa selda.

Napapikit siya at napaiyak na lang dahil sa kawalan ng pag-asa nang bigla na lang may lumapit sa kaniya at tinulungan siyang tumayo. “Ayos ka lang ba Miss?” tanong nito sa kaniya pagkatapos niyang tumayo. Ni hindi na niya ito tiningnan pa at nanatili lang na nakayuko.

“Salamat.” halos bulong na lang niyang sabi at laglag ang balikat na tinalikuran ito.

NAPATAAS ang kilay ni Bran nang makita ang pamilyar na mukha nito. Hindi ba at ito ang babae kanina sa presinto? Ang kapatid ng lalaking nakabangga sa kotse ng kanyang amo?

Nakailang hakbang na ito nang ibuka niya ang kanyang bibig. “Teka Miss, ikaw ba yung kapatid nang lalaking nakabangga kanina sa kotse ni sir Theon?” tanong niya rito.

Anong ginagawa nito doon? At bakit ito umiiyak sa labas? Hindi kaya, sinubukan nitong pumasok sa loob ngunit hindi ito pinapasok?

…