Chapter 3

INILIBOT ni Arya ang kanyang mga mata sa loob ng opisina. Masasabi niya na malawak masyado ang opisina ng lalaking iyon para sa iisang tao dahil kung tutuusin ay pwede na itong maging isang bahay. Kapansin-pansin din na may space sa gilid at mukhang isang silid.

Bumalik lang siya sa kanyang katinuan nang ilapag na ng lalaking nagpakilalang si Bran ang kape sa kanyang harapan. “Magkape ka muna.” sabi nito sa kaniya na may bahagyang ngiti sa labi.

“Salamat.” saad niya at pagkatapos ay dinampot ang tasa na may lamang kape. Sa sobrang pag-iisip niya para lang makalabas ang kapatid niya sa kulungan ay halos hindi na niya namalayan pa na hindi na pala siya nakakain pa. Idagdag pa ang pagkawala ng trabaho niya.

Napakarami niyang dapat isipin ngayon, kung saan siya kukuha ng pera panghulog sa tinitirhan nila at para na rin sa panggastos nila sa araw araw. Isa pa ay nag-aaral pa lang ang kapatid niya pero ngayon, paano pa nito maipagpapatuloy ang pag-aaral kung wala naman na siyang trabaho.

Isang mahabang buntong hininga ang pinakawalan niya. Pero ang pinakamahalaga muna sa lahat ay ang makalabas sa kulungan ang kapatid niya.

“Pasensya ka na sa nangyari kanina.” sabi nito pagkalipas ng ilang sandali. Napatingin siya rito.

Kaagad na ibinaba ang tasa. “Naku, hindi niyo po kailangang humingi ng paumanhin. Kasalanan naman po talaga ng kapatid ko.” sabi niya rito.

Napabuntong hininga ito. “Paborito kasi ni sir Theon ang kotse na iyon kaya ganun na lang ang galit niya.”

Natahimik siya. “Saan po ba siya nagpunta? Matagal pa po ba siyang darating?” magalang na tanong niya rito. Gusto niya kasing makausap na ito kaagad dahil kailangan niya pang humanap ng trabaho. Kahit na anong trabaho na ay handa siyang pasukin basta lang mabuhay sila ng kapatid niya at maipagpatuloy nito ang pag-aaral.

Napasulyap ito sa suot na relo. “Maya-maya lang ay darating na rin iyon.” sabi nito at muling ngumiti sa kaniya. “Maiwan muna kita rito, hintayin mo na lang siya.” 

Napanganga siya at akmang magsasalita na sana ngunit mabilis itong naglakad patungo sa pinto. Huli na para magsalita pa siya dahil nakaalis na ito ng tuluyan. Sa huli ay wala siyang nagawa kundi ang ilibot na lang ang kanyang paningin sa loob ng opisina.

Halos isang oras siyang naghintay ngunit wala pa rin ang taong hinihintay niya. Sumasakit na rin ang puwet niya dahil kanina pa nga siya nakaupo doon. Napakagat labi siya, hanggang kailan kaya siya maghihintay doon?

Napalingon siya sa pinto nang marinig ang pagtunog ng seradura ng pinto at napatayo siya nang makita ang pigura ng lalaking kanina niya pa hinihintay.

Agad na naging malamig ang mukha nito nang makita siya at tumigil sa paglalakad bago lumingon sa likuran nito. “What is she doing here? Ikaw ba ang nagpapasok sa kaniya rito sa opisina ko?” maanghang nitong tanong sa lalaking nakasunod dito.

Hindi ito sumagot bagkus ay yumuko lang ito. Napakuyom ang kanyang mga kamay. “Huwag ka sanang magalit sa kaniya sir, ang totoo niyan ay pinilit ko siya na papasukin ako rito.” sabi niya na kahit na hindi naman siya ang kausap nito dahil hindi niya maatim na pagalitan ng lalaki ang taong tumulong sa kaniya para lang makausap niya ito.

Muling ibinalik ng lalaki ang tingin nito sa kaniya. “Iwanan mo muna kami.” utos ng lalaki at mabilis itong tumango. Sinulyapan muna siya nito bago nito isinara ang pinto.

Malalaki ang hakbang na nagtungo ito sa upuang nasa harapan ng mesa bago malamig na tumingin sa kaniya. Umupo ito. “Anong ginagawa mo rito? Nakahanap ka na ba ng pambayad sa kotseng nasira ng kapatid mo?”

Napalunok siya ng ilang beses at napakuyom ang mga kamay. Gusto niya mang umiwas mula sa titig nito ay hindi niya magawa. Kailangan niyang maging matatag at salubungin ang mga mata nito. Tanging ang magmakaawa lamang rito ang nakikita niyang paraan para makalaya ang kapatid niya.

Inipon niya ang lahat ng lakas ng loob niya bago dahan-dahang naglakad patungo sa tabi nito at lumuhod.

Kitang-kita niya ang disgusto sa mukha nito dahil sa ginawa niya. Lumuhod na rin siya kanina sa harapan nito ngunit wala iyong silbi ngunit gusto niyang subukang muli, baka sa pagkakataong ito ay tuluyan na itong maawa sa kaniya. Baka sa pagkakataong ito ay pakinggan na siya nito.

Napakagat labi siya bago unti-unting itinaas ang kanyang mukha. “Alam kong nagmakaawa na ako sayo kanina sir, pero sana ay pakinggan niyo ako. Mag-isa na lang ako na nagtatrabaho para sa aming dalawa ng kapatid ko at kanina, nawalan pa ako ng trabaho—-”

“So kasalanan ko pa na nawalan ka ng trabaho?” malamig na putol nito sa sinasabi niya.

“Hi-hindi po sir. Gusto ko lang pong malaman niyo. Hindi naman po namin kayo tatakbuhan, pinapangako ko po na babayaran ko ang pagpapagawa ng sasakyan niyo.”

“Ha! Sa tingin mo ba ay kaya mo talagang bayaran? Alam mo ba kung gaano iyon kamahal?”

Napalunok siyang muli. Halos manginig na ang kanyang mga kamay. “Kaya nga po ako nandito sa harapan niyo, nagmamakaawa na sana ay pakawalan niyo na ang kapatid ko. Kung gusto niyo, kung gusto niyo ay kunin niyo ako para magtrabaho sa inyo para lang makabayad ako. Para lang makasiguro kayo na hindi ako tatakbo.” sabi niya ng hindi na pinag-iisipan pa ang mga sinasabi.

Natigilan ito bago siya sinuyod ng tingin mula ulo hanggang paa. “Sa tingin mo? Anong trabaho ang bagay sayo?” puno ng panunuya na tanong nito sa kaniya. Halata na inaalipusta siya nito ngunit wala siyang magawa. Kailangan niyang tiisin ang lahat at kailangan niyang lunukin ang lahat ng pang-aalipusta nito sa kaniya.

“Kahit, kahit tagapunas niyo na lang ng sapatos kung iyon ang bagay sa akin.” wala na siyang pagpipilian pa. Kailangan niyang tiisin ang lahat.

“Tagapunas ng sapatos? Well, sa itsura mo… bagay nga iyon sayo.” sabi nito sa kaniya at pagkatapos ay tumayo.

“Well, then… you will be my personal maid starting now.” 

Naglakad ito patungo sa floor-to-ceiling-window bago siya muling nilingon. “Bukas ka magsisimula at iwanan mo na lang ang number mo sa assistant ko siya at siya na ang bahalang magpaliwanag sayo ng lahat.” sabi nito sa kaniya. “You can go now.” naging malamig ang mga mata nito at dahil dito ay nagmamadali siyang tumayo.

Nag-init ang sulok ng kanyang mga mata at dahil sa sobrang kasiyahan ay bigla na lang siyang lumapit dito, hinawakan ang kamay nito ng hindi sinasadya. “Maraming, maraming salamat po sir!” sabi niya at huli na para mapansin niya na hawak-hawak niya ang kamay nito.

Kitang-kita niya sa mukha nito ang labis na pagkagulat sa ginawa niya. “Pa-pasensya na po sir. Salamat po ulit!” masayang sabi niya at nagmamadaling lumabas ng opisina nito. Tiyak na matutuwa ang kapatid niya.

…