Chapter 3

Chapter 3 – The First Encounter of Control

Paano kung ang lalaking pinakikinatakutan mo ang unang taong gustong kontrolin ang bawat galaw mo? At paano mo haharapin ang lalaking may lihim na kilig sa bawat galit mo?

Hindi ko alam kung mas masakit ba o mas nakakatakot—ang malaman na ang bawat galaw ko ay sinusubaybayan, o ang makita ang lalaking iyon sa harap ko, parang may hawak sa mundo ko.

“Freya,” ang boses niya, malamig pero puno ng intensity. Ang titig niya, parang laser sa mukha ko. “Lumakad ka sa akin.”

Tumigil ako sa hallway ng mansion, hawak ang bag ko. “Bakit? Ano’ng gusto mo?” Halos nanginginig ang boses ko, pero pilit kong ipinapakita na hindi ako natatakot.

Lumapit siya, at sa bawat hakbang, parang bumabagal ang mundo. “Gusto kong makita kung may courage ka… o kung pareho lang tayo ng isip—ako ang magdikta, at ikaw ay susunod.”

Tumango ako, pero ramdam ko ang galit na pumupuno sa dibdib ko. “Hindi ako susunod sa’yo, Torren. Hindi mo ako pag-aari.”

Ngumiti siya nang bahagya, parang natutuwa sa challenge. “Hindi ko sinasabi na pag-aari ka… pero ako ang may hawak sa mundo mo ngayon. At sa mundong ito, walang lugar para sa kalayaan.”

Pumikit ako sandali, huminga nang malalim. Ramdam ko ang tensyon na pumapalo sa puso ko—ang kilig, galit, takot, at pagkasabik sa bawat titig niya. “At ano kung hindi ko sundin ang rules mo?” tanong ko, halos bulong.

Tumigil siya at tinitigan ang mukha ko nang matagal. “Kung hindi mo susundin, Freya… aabutin kita kahit saan. At hindi ko lang ibig sabihin physically. Emotional, mental, kahit ano pa… hahabulin kita. Hindi ka makakatakas sa akin.”

Napatingin ako sa kanya. Hindi alam kung dapat bang umiyak o magalit. “Parang nakakatakot ka, Torren.”

Ngumisi siya, malamig at matalim, “Hindi nakakatakot, Freya… basta tanggapin mo lang na simula ngayon, ako ang magiging sentro ng mundo mo. At ikaw? Ikaw ang weakness ko.”

Hindi ko alam kung ano ang mas nakakadala sa akin—ang galit ko sa kanya o ang kilig na hindi ko kayang ipaliwanag sa bawat galaw niya. “Weakness mo? Ako? Paano mo nasabi iyon?”

Lumapit siya nang kaunti, at ang init ng katawan niya ay dumampi sa aking balat. “Kaya hindi kita puwedeng iwan. Kahit anong gawin mo, hindi mo maiiwasan ako. Hindi mo rin kayang labanan ang puso mo… na para sa akin, Freya.”

Tumalikod ako, naglalakad papunta sa bintana. Pinipilit kong huwag mapatingin sa kanya. Pero ang bawat titig niya sa likod ko ay parang may hawak sa bawat sulok ng katawan ko. “Hindi mo ako puwedeng kontrolin,” sabi ko, halos bulong, “Hindi mo ako puwedeng gawing prisoner ng damdamin ko.”

Ngumisi siya at lumapit nang dahan-dahan. “Hindi mo kailangang sabihin na prisoner ka… alam ko na. At iyon ang dahilan kung bakit mas gusto kita. Ang tindi ng independence mo, Freya… pero sa parehong pagkakataon, ikaw ang nagpapabago sa mundo ko.”

Huminga ako, halos mawalan ng hininga sa intensity ng kanyang titig. “At paano mo ako papalitan, Torren?” tanong ko, halatang may halong galit at takot.

“Hindi ko kailangang palitan ka,” sagot niya, halos bulong sa tenga ko. “Kailangan lang na tanggapin mo… na kahit gaano ka kalakas, ako pa rin ang magiging constant mo. At kahit gusto mong labanan, sa huli, babalik ka sa akin.”

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Halos gusto kong sumigaw, humabol, at sabay na lumaban sa kanya. Ngunit ang puso ko ay umiikot sa halo ng takot, galit, at kakaibang kilig.

“Freya…” Ang boses niya ay mababa, puno ng pangako at banta. “Hindi mo kailangang maintindihan ngayon. Ngunit sa bawat segundo na nandito ka sa harap ko… malalaman mo na hindi mo kayang labanan ang akin. At hindi ko rin hahayaan na umiwas ka.”

Tumigil siya, nakatingin sa akin nang diretso sa mata. “Ang mansion na ito ay para sa akin… at para sa atin. Para sa akin, ikaw ay safety, at para sa iyo, ikaw ay kulungan. Ngunit sa parehong pagkakataon, hindi mo alam na ako rin ay vulnerable sa’yo.”

Napabuntong-hininga ako. Hindi mawari ang damdamin. Ang bawat titig niya ay parang naglalagay ng chain sa paligid ko, habang ang bawat salita niya ay naglalagay ng hindi maipaliwanag na kilig sa puso ko.

“Torren… ano ang gagawin mo sa akin?” Halos bulong, halos sumigaw.

Ngumisi siya, at dahan-dahang inilapit ang kamay niya sa akin, hindi upang hawakan, kundi upang ipakita ang presence niya. “Hahayaan kitang maramdaman… lahat ng bagay. Galit, takot, kilig, excitement. At sa dulo, Freya… kahit gaano ka mangtangkang lumaban… hindi mo maiiwasan ako. Hindi mo rin kayang labanan ang sarili mong damdamin para sa akin.”

Huminga ako, napabuntong-hininga. Ang bawat segundo ay parang eternity. Ramdam ko ang kaligtasan na hindi ko alam, at ang panganib na gusto kong labanan.

“Ngunit,” patuloy niya, “may bagong problema. May nagmamasid sa atin. May nakakaalam sa mansion na ito, at baka hindi mabuti ang intensyon nila.”

Napatingin ako sa kanya, halos hindi makapaniwala. “Sino?”

Ngumisi siya, malamig at matalim, “Hindi ko pa alam. Ngunit siguradong may gustong sirain ang mundo mo… at sa parehong pagkakataon, subukan ang lakas ng relasyon natin.”

Tumigil ako, at sa gitna ng hallway, ramdam ko ang tensyon, kilig, at panganib—lahat sa isang halo. Ang mansion ay naging arena ng control, obsession, at hindi pa natatapos na misteryo.

Sino ang nagmamasid sa mansion… at ano ang balak nila kay Freya? 

Abangan ang susunod na kabanata…

Dear Readers,

Huwag kalimutang mag-iwan ng bakas o reviews, malaking tulong ito para mapaganda pa ang story ko….Huwag niyo ring kalimutang i-add sa library niyo para sa updates….Salamat