Chapter 2

Chapter 2 – Locked In at the Mansion

Paano kung ang tahanan na inaakala mong ligtas ay maging kulungan mo? At kung ang lalaking kinatatakutan mo, siya rin ang magiging guard mo?

Hindi ko akalaing sa sobrang liwanag ng umaga, ramdam ko pa rin ang bigat ng gabi sa likod ng mga mata ko. Ang mansion ng Villanueva—ang dating simbolo ng kapangyarihan at karangyaan—ay ngayon parang kulungan. Ang mga pinto ay matibay, bawat bintana ay may lock, at bawat hakbang ko ay sinusubaybayan.

“Freya,” ang malamig na boses ni Torren mula sa hallway. Halos tumunog sa loob ng utak ko ang bawat syllable. “Nagugulat ka ba?”

“Hindi,” sagot ko, kahit ramdam ko ang kaba na pumapalo sa dibdib ko. “Alam ko kung saan ako nakatayo. Sa loob ng… bahay mo.”

“Hmm, technically, hindi lang bahay ko ‘to,” sabi niya, dahan-dahang lumalapit; ang bawat hakbang niya, parang may mabigat na alon na humahampas sa puso ko. “Ito ang mundo ko. At ngayon, ikaw ay bahagi na nito.”

Tumango ako, pilit na pinipigil ang galit na gustong sumabog. “Hindi ko ito hiningi, Torren. Wala akong choice dito.”

Hindi siya sumagot. Tinitigan lang ako, at ramdam ko kung paano bumabagal ang bawat segundo sa paligid namin. Parang bawat mata ng mansion ay nakatuon sa amin, bawat wall at chandelier ay s********p ng tensyon na dumadaloy sa pagitan namin.

“Gusto mo ba talagang subukan?” tanong niya, medyo mababa, halos bulong. “Subukan mong lumabas sa mansion na ito nang wala akong pahintulot?”

Huminga ako nang malalim. “Kung iisipin mo, may paraan pa rin ako para makatakas.”

“Ha,” bahagyang ngumisi siya. “Try me. Isa lang ang sigurado, Freya—kahit anong gawin mo, wala kang mapapala kung hindi mo susundin ang rules ko.”

Ramdam ko ang init ng presensya niya sa likod ko habang papalapit siya. Parang bawat galaw niya ay nakakaapekto sa hangin sa paligid—ang temperatura ay tumataas, ang tibok ng puso ko ay parang gusto nang pumutok. “Torren,” sabi ko, nanginginig ang boses, “huwag kang masyadong mapang-api. Hindi ako sa iyo; hindi mo ako pag-aari.”

Ngumiti siya nang bahagya, parang alam niya ang bawat iniisip ko. “Hindi ko kailangan ng pag-aari mo,” bulong niya. “Sapat na na alam mo kung sino ako, at kung anong mangyayari kapag nagkamali ka.”

“Hindi ako natatakot sa’yo,” sagot ko, halatang nagtatanggol sa sarili ko. “Hindi ka rin ako makokontrol.”

Tumigil siya sa harap ko. Hinawakan niya ang bracket ng pinto, ang katawan niya ay nakaharang sa liwanag mula sa hallway. “Freya,” ang boses niya ay mababa, puno ng intensity. “Hindi mo kailangang magkunwari. Alam ko na ikaw ay natatakot, at alam ko rin na gusto mong labanan ako. Pero sa dulo, ako ang mananalo. Palaging ako.”

Huminga ako. Napipilitan akong huwag makatagpo ng titig niya. “Bakit ganito ang mundo mo, Torren? Bakit kailangan mo pang gawin akong prisoner sa sariling bahay ko?”

“Dahil ikaw ang collateral ng utang ng ama mo,” sagot niya. “At dahil… ikaw rin ang nagiging weakness ko.”

Napabuntong-hininga ako. Hindi ko alam kung dapat ba akong magalit o masaktan. “Weakness mo? Ako? Hindi mo ako kilala!”

Ngumiti siya, napakalamig, pero may kakaibang intensity sa mga mata niya. “Alam ko. Mas kilala kita kaysa sa sarili mo. Kaya hindi ka makakatakas, Freya.”

Tumalikod siya, lumakad papasok sa hallway, at agad kong naramdaman ang kawalan ng kalayaan. Lahat ng pinto ay nakasarado, bawat tunog ng hakbang niya ay parang babala. Ang mansion na dating simbolo ng karangyaan ay naging kulungan.

“Hindi ko hahayaang mangyari ang kahit ano sa’yo,” narinig ko siya mula sa likod, halos bulong. “Kahit na galit ka, kahit na ayaw mo, ikaw ang priority ko.”

Tumigil ako at huminga ng malalim. Parang napabagal ang oras sa paligid namin. Sa bawat galaw ni Torren, ramdam ko ang power at control niya—at sa kabila ng galit at takot, may kakaibang tensyon na gumugulo sa puso ko. Ang mga mata ko ay hindi makuntento sa kanya—kahit alam kong dapat akong lumayo, kahit alam kong delikado, hindi ko maiwasang sundan ang bawat galaw niya.

Naglakad siya pabalik, at sa bawat hakbang niya, lumalapit ang init ng katawan niya sa akin. “Freya,” ang boses niya ay mababa, puno ng pangako at banta. “Ikaw ang tanging babaeng hindi ko kayang pabayaan. Hindi sa ibang dahilan kundi… ikaw ang nagbabalik sa puso ko sa mga bagay na hindi ko akalain na mararamdaman ko.”

Napatingin ako sa kanya. Hindi ko alam kung dapat ba akong umiyak, magalit, o ngumiti. Ang puso ko ay umiikot sa halong takot, galit, at hindi maipaliwanag na kilig. “Hindi mo ako dapat gawing… ganito,” sabi ko, halos bulong.

Ngumisi siya at, sa isang mabilis na galaw, inabot niya ang telepono niya. “May mensahe ka,” sabi niya, sabay abot sa akin ng screen.

Tumigil ang mundo ko. Hindi ko alam kung sino ang nagpadala, pero ang mensahe ay mula sa isang unknown number. Ang laman: “Alam ko kung sino ka. At alam ko kung ano ang nangyayari. Baka delikado na.”

Napabuntong-hininga ako, halos hindi makapaniwala. Ang mansion ay naging kulungan, si Torren ay parang may hawak sa lahat, at ngayon may bagong banta na sumilip sa aming mundo.

Tiningnan ko siya. “Ano ‘to? Sino siya?”

Tumingin siya sa screen. Ang mga mata niya ay nagiging mas matalim. “Hindi ko alam… pero siguradong may gustong sirain ang buhay mo, Freya. At kung sino man ‘to… malalaman nila kung kanino ka nakatali.”

Naramdaman ko ang bigat ng sitwasyon. Hindi lang ako nakatali sa mundo ng isang mafia king—ngunit may banta sa akin na hindi ko pa nakikita. At sa loob ng mansion, sa presensya ng lalaking naging sentro ng bawat galaw at paghinga ko… alam ko na walang lugar kung saan ako ligtas.

“Torren…” Mahina ang boses, halos pabulong. “Ano ang gagawin natin?”

Ngumisi siya ng malamig. “Maghihintay tayo. At mananatili kang ligtas… sa kabila ng lahat. Ngunit hindi ka puwedeng lumabas nang walang pahintulot ko. At anumang hakbang mo, kahit na subukan mong lumayo… alam kong babalikan mo pa rin ako.”

Napatingin ako sa kanya, halos hindi makapaniwala sa intensity. Hindi lang siya obsessed sa akin—parang ako ang mundo niya, at bawat galaw niya ay nagpapaalala sa akin na wala akong escape.

Tumayo siya sa harap ko, at ang bawat titig niya ay parang humahawak sa bawat sulok ng mansion. “At ngayong locked ka na dito… simula ngayon, Freya, simula pa lang tayo sa totoong laro.”

At bago ko pa maisip kung ano ang susunod na hakbang, may kumatok sa pintuan—malakas, tahimik, at may kuryosidad.

Nanahimik kami pareho.

“Torren… may tao,” mahina ang boses.

Tumingin siya sa pintuan, at ang mga mata niya, puno ng panganib at obsession, ay nakatingin sa akin. “Sino man ‘to… hindi nila malalaman ang nangyari kung hindi natin sila hahayaan.”

At sa sandaling iyon, ramdam ko ang tensyon, ang panganib, at ang kakaibang kilig sa pagitan namin. Ang mansion na dati ay tahanan—ngayon ay arena ng obsession, kapangyarihan, at lihim.

Sino ang nakasilip sa amin sa mansion… at anong plano nila para kay Freya?

Abangan ang susunod na kabanata…

Dear Readers,

Huwag kalimutang mag-iwan ng bakas o reviews, malaking tulong ito para mapaganda pa ang story ko….Huwag niyo ring kalimutang i-add sa library niyo para sa updates….Salamat