CHAPTER 3

THE MAFIA QUEEN, PAHIRAM NG MUKHA

CHAPTER 3

ALICE

"Mukhang ayaw po yata ni boss Aria, na sumama ako sa inyo boss." Napatingin ako kay Mark, habang nakaupo siya sa front seat.

"Bakit mo nasabi 'yon?" tanong ko, habang hindi ko mapigilan na magtaka, dahil alam kong hindi mali lang siya.

"Napapansin ko lang na tuwing, kasama mo siya ay ayaw niya na maging kasama ako," hindi ko mapigilan ang sarili ko na mapangiti, dahil sa sinabi sa akin ni Mark.

"'Wag mong sabihin na nagseselos ka sa kanya?" Tanong ko, hababang mabilis siyang lumingon sa akin.

"Hindi po sa gano'n boss."

"'Wag ka nang magpaliwanag, binibiro lang kita, at 'wag ka nang mag-isip pa ng gano'n kay Aria, dahil gusto lang talaga niya akong makasama." Sagot ko, habang bigla nalang napa-kunot ang noo ko, nang biglang huminto ang sina-sakyan namin.

"Anong problema?" Tanong ko kay Mark, habang kinuha ko ang baril ko.

"May humarang po kasi sa dinadaanan natin boss."

"Mag-sihanda kayo, dahil baka isa sila sa mga kaaway ko." Wika ko, habang kinuha ko ang isa ko pang baril.

"Itago mo na ang baril mo boss, dahil hindi kalaban ang nasa unahan." Kunot-noo akong na-patingin kay Mark, dahil sa kanyang sinabi.

"Anong hindi?" taka na tanong ko sa kanya.

"May bata lang na humarang." Nailing ako, dahil sa kanyang sinabi.

"Ako na ang bababa." Muling wika ni Mark, habang mabilis itong bumaba sa kotse. Agad akong na-patingin sa bintana, nitong kotse, habang nakikita ang batang umiiyak. Hindi ko naman matiis na hindi bumaba, dahil naawa ako rito.

"Anong nangyari sa batang 'yan?" tanong ko kay Mark, nang makalapit ako sa kanila.

"Mukhang nawawala siya." Sagot sa akin ni Mark, habang na-patingin ako sa kanya.

"Nasa'n ba ang mga magulang mo?" Tanong ko, habang bigla nalang akong natigilan, nang bigla niya akong yakapin.

"Kunin mo siya." Wika ko kay Mark, habang pilit na inalis ang bata sa paa ko, rito kasi siya yumakap. Ayoko rin na buhatin ang bata, dahil ayokong makitaan nila ako ng kahinaan.

"Kayo na ang bahala sa kanya." Wika ko sa kanila, habang muli akong bumalik sa loob ng kotse.

Habang nakaupo ako sa loob, ay hindi ko pa rin napigilan na mapatingin sa bata, kaya kinuha ko ang phone ko, at tinawagan si Mark.

"Dalhin mo na siya rito sa loob, ibigay nalang natin siya sa mga pulis." Utos ko, at mabilis na pinatay ang tawag. Nang makita ko silang papalapit sa akin, ay agad kong inayos ang sarili ko.

"Nakuha mo ba kung ano ang pangalan niya?" Tanong ko kay Mark, habang napatingin dito.

"Ayaw niyang magsalita boss, umiiyak lang siya." Sagot niya sa akin, habang muli akong napatingin sa bata. Napaka-walang hiya naman ng mga magulang niya, dahil basta nalang siyang iniwan sa daan.

Nang makarating kami sa pulis station, ay pinahatid ko na ro'n ang bata, dahil kailangan na naming mag-mamadali, dahil kailangan kong maabutan si Mr. Antonio, dahil kailangan ko siyang singilin.

"Bilisan niyo ang pagpapatakbo ng kotse, dahil baka hindi na naman natin maabutan ang Antonio na 'yon." Utos ko sa driver ko, habang kinuha ko ang aking phone, at tinawagan si Leo.

Pero naka-ilang tawag na ako, ay hindi pa rin niya sinasagot ang mga tawag ko. Sa inis na nararamdaman ko, ay binato ko ang aking phone, ito pa naman ang pinaka-ayaw ko, ang hindi sinasagot ang mga tawag ko.

NANG makarating kami sa bahay ni Antonio, ay malakas kong pinaputukan ng baril ang bahay nila, kaya gulat silang napatingin sa akin.

"A-Alice.." Utal na wika niya, habang malawak akong ngumiti, at lumapit sa kanya.

"Na-miss mo ba ako?" Tanong ko sa kanya, habang na-patingin ako sa asawa at mga anak niya.

"Mukhang nakakalimutan mo na ang obligasyon mo sa akin.." Iling na wika ko, habang bakas sa mukha ng asawa niya ang pagtataka.

"Ano ang ibig mong sabihin? Antonio! 'Wag mong sabihin na isa siya sa mga kabet mo?" Kunot-noo kong tiningnan muli ang asawa niya, dahil sa sinabi nito.

"Sa tingin mo, papatulan ko 'yang asawa mo?" tanong ko rito, habang natigilan ito.

Napasinghap naman ang asawa niya, nang ilabas ko ang isa kong baril.

"Ngayon, mamili ka, kung sino sa kanila ang uunahin ko?" Hindi ko mapigilan na mapa-halakhak, habang nakikita ang takot sa mukha niya.

"Sandali lang Alice, ‘wag mo namang gawin ‘to sa pamilya ko, pakiusap…” Iyak niyang wika sa akin, habang lumuhod sa harapan ko.

“Hindi ‘yan ang gusto kong marinig mula sa ‘yo, ang gusto ko, ibigay mo ang pera ko, para tapos ang usapan, dahil kapag magmamatigas kapa, isang kalabit ko lang sa gatilyong ‘to, butas ang ulo sa isa sa kanila.” Ngiting sagot ko, habang mabilis niyang tinawag ang tauhan niya.

“Ibigay niyo na ang pera!” Sigaw niya, kaya hindi ko mapigilan na muling mailing sa kanya.

“Madali ka lang naman pa lang kausap, bakit pinapatagal mo pa?” inis kong tanong sa kanya.

“Alam mong naghihirap ang kumpanya ko.. Kaya hindi ko agad na-ibigay ang parte mo.”

“Wala akong pakialam, binalaan na kita una pa lang, sinabi ko na sa ‘yo na ‘wag mo akong galitin Antonio!”

“Hindi naman kita ginagalit, hindi lang kita nakikita at tanging ang nobyo mo lang na si Leo, ang kinakausap ko, at pumayag naman siya na ‘wag ko munang bayaran ang utang ko, kapalit ng isang anak ko.” Kunot-noo akong napatingin sa kanya, dahil sa kanyang sinabi.

“Ano ang ibig mong sabihin?” inis na tanong ko.

“‘Yong isang anak ko, ay nasa kanya, kaya nagtataka ako, kung bakit ka nandito.” Napa-kuyom ako sa kamao ko, habang mabilis na kinalabit ang gatilyo ng baril ko, kaya mabilis siyang bumulagta sa harapan ko, habang mabilis na nagsisigawan ang pamilya niya.

“Kunin niyo ang lahat ng pera nila.” Utos ko sa mga tauhan ko, habang nauna nang pumunta sa kotse. Nang nakaupo ako, ay hindi pa rin ako makapaniwala sa kanyang sinabi.

Anong anak ang pinagsasabi niya?

“Puntahan natin ang si Leo sa opisina niya.” Utos ko driver ko, habang kinuha ang isang phone ko.

Kung totoo man ang sinabi ng Antonio na ‘yon, humanda ka sa akin Leo.