The Mafia Heir’s Maid

Ang bango sa loob ng Thorne estate ay amoy kapangyarihan—isang nakakalasing na halo ng mamahaling tobacco, antigong leather, at ang malamig na simoy ng gabi. Para sa akin, ito ang amoy ng kalayaan, pero kasama nito ang takot na baka anumang oras ay mahanap ako ng mga taong itinuturing kong pamilya pero naging mitsa ng aking impyerno.

Huminga ako nang malalim habang tinitingnan ang sarili sa malaking salamin ng servants’ quarters. Ang puting maid’s cap na suot ko ay tila isang korona ng kahihiyan para sa iba, pero para sa akin, ito ang aking tanging disguise. Pinunasan ko ang maliit na bakas ng pasa sa aking panga na tinakpan ko ng makapal na concealer.

Naalala ko ang huling gabi sa mansyon ng mga Beaumont. Ang malakas na sampal ng aking stepfather na si Julian, dahil lamang sa pagtanggi kong isuot ang malaswang pulang damit na gusto niyang ipakita sa kanyang mga business partners. At ang mas masakit? Ang aking sariling ina, na nakatayo lang sa gilid, humihigop ng wine habang pinapanood akong saktan.

“Magpasalamat ka at may gustong magpakasal sa iyo, Serein,” malamig na sabi ni Mama noon. “Huwag kang maging pabigat. Kailangan namin ang koneksyon ng mga negosyanteng iyon.”

Para sa kanila, hindi ako anak. Isa lang akong kasangkapan—isang piraso ng karne na ibebenta sa pinakamataas na bidder para mabayaran ang mga utang nila at mapanatili ang kanilang marangyang buhay. Kaya nang mabalitaan kong balak na nilang ituloy ang kasal sa susunod na linggo, kinuha ko ang pagkakataon. Ninakaw ko ang sapat na pera para makalayo at nag-apply sa kaisa-isang lugar na alam kong hindi nila kayang pasukin.

Ang teritoryo ng mga Thorne. Ang pinaka-matinding kaaway ng aking stepfather sa negosyo at kapangyarihan.

“Serein, bilisan mo! Narito na ang Master,” bulyaw ni Mrs. Higgins, ang head housekeeper. Bakas sa mukha nito ang takot na tila ba isang halimaw ang parating.

Mabilis akong tumungo sa grand dining hall. Ang bawat ginto at pilak na kagamitan sa mesa ay kailangang perpekto. Ang mga Thorne ay kilala sa buong bansa hindi lang sa yaman, kundi sa pagiging malupit. Sila ang mga anino sa likod ng gobyerno, ang mga haring hindi nagsusuot ng korona kundi mga baril at kontrata.

At ang kanilang tagapagmana, si Alistair Thorne, ang pinaka-mapanganib sa lahat. Sinasabing ang kanyang puso ay binuo mula sa bakal at yelo. Isang lalaking walang kinatatakutan dahil siya mismo ang kinatatakutan.

Habang inaayos ko ang huling wine glass, biglang bumukas ang naglalakihang pinto ng dining hall. Ang hangin ay tila naging static, mabigat at mahirap langhapin. Ang mga kasamahan ko ay sabay-sabay na yumuko, halos ayaw huminga.

Isang matangkad na lalaki ang pumasok. Ang kanyang charcoal-grey tailored suit ay tila hinulma sa kanyang matikas at atletikong pangangatawan. Ang bawat hakbang ng kanyang sapatos sa marmol na sahig ay parang hatol ng kamatayan. Pero ang kanyang mga mata—kulay asero at kasing talim ng labaha—ang nagpatigil sa mundo ko.

Si Alistair Thorne.

Huminto siya sa dulo ng mesa. Ang kanyang presensya ay sapat na para mapatahimik ang buong mansyon. Nang dumaan ang paningin niya sa direksyon ko, naramdaman ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Hindi ito takot lang; ito ay isang kuryenteng gumagapang sa aking balat, isang atraksyong hindi ko dapat nararamdaman para sa isang lalaking tulad niya.

Mabilis akong yumuko, iniiwasan ang kanyang titig. ‘Huwag kang magpahalata, Serein,’ utos ko sa aking sarili. ‘Kung malaman niyang ikaw ang stepdaughter ni Julian Beaumont, gagamitin ka niya laban sa pamilya mo—o mas malala, ibabalik ka niya sa kanila.’

Pero habang dumadaan siya sa gilid ko, naramdaman ko ang kanyang init at ang bango ng kanyang sandalwood at gin perfume. Huminto siya sandali sa mismong tabi ko. Tumigil ang mundo ko. Ramdam ko ang kanyang matalim na titig sa aking batok, tila binabasa ang bawat kasalanan at sikretong itinatago ko.

“Bago ka rito,” ang kanyang boses ay malalim, parang dagundong ng kulog na may halong panganib.

Hindi ako kumibo, nanatiling nakayuko habang ang aking mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa aking apron.

“Tumingin ka sa akin, Serein,” utos niya.

Nagulat ako. Paano niya nalaman ang pangalan ko? Dahan-dahan, itinaas ko ang aking paningin hanggang sa magtagpo ang aming mga mata. Sa sandaling iyon, alam kong wala na akong kawala. Ang mga mata ni Alistair ay tila nakasilip sa aking kaluluwa, nakikita ang pasa sa aking mukha na pilit kong itinatago.

“Dito sa pamamahay ko, ang mga sikreto ay pinaparusahan,” bulong niya, sapat lang para marinig ko. Isang nakakalokong ngisi ang gumuhit sa kanyang mga labi. “Siguraduhin mong ang itinatago mo ay sulit sa aking pasensya.”

Sa sandaling iyon, alam kong nagkamali ako. Akala ko ay nakatakas na ako sa impyerno, pero tila pumasok ako sa isang lugar na mas mainit pa—ang teritoryo ni Alistair Thorne. At sa larong ito, hindi lang buhay ko ang nakataya, kundi ang puso kong matagal ko nang pilit na pinapatigas.