เข้าสู่ระบบAKIA Nanatili akong nakaluhod sa lupa matagal na panahon matapos mawala ang tunog ng kanyang mga yabag. Ang aking mga tuhod ay nanlamig at nabasa ng damo, at kahit na mataas na ang araw at nagbibigay ng mainit na liwanag sa bawat bulaklak at dahon, pakiramdam ko ay nakabalot ako sa dilim. Hinawakan ko nang mahigpit ang tangkay ng sampaguita hanggang sa matusok ako ng mga tinik — maliit at masakit, ngunit halos hindi ko na naramdaman kumpara sa bigat sa aking dibdib.Just business. Nothing personal.The words looped endlessly in my mind, mocking every quiet moment I had allowed myself to cherish. The way he had held me when I was sick. The way he had looked at me like I was something fragile, something worth protecting. The way his voice had softened when he told me I was worth more than any ruined shirt. All of it—nothing more than kindness out of obligation. All of it—just part of playing the part.Binitawan ko ang halaman nang makita kong tumulo na ang dugo sa aking daliri. Pinunasa
AKIA Nakatayo ako sa tapat ng p***o ng kwarto ko nang matagal, ang kamay ko ay nakahawak nang mahigpit sa sarili kong dibdib habang pinipilit kong pakalmahin ang mabilis at magulong tibok ng puso ko. Sa kabila ng saradong p***o, rinig ko pa rin ang kanilang mga boses mula sa kusina—ang mababa at kalmadong tinig ni Darius, at ang masiglang tono ni Reina—at ang bawat salitang tumatagos sa kahoy ay parang maliliit na bato na ibinabato nang direkta sa dibdib ko. I knew I should feel relieved. He said he only looked after me last night. He said he never took advantage of me. Then why does it hurt so much more? Why does my throat tighten every time I recall the way he looked at me earlier—that gaze holding a gentleness I have no right to feel, no right to expect from him?At ngayon, sinabi pa niyang “trabaho lang, walang personalan.”Tila may matalim na bagay na kumurot sa pinakailalim ng puso ko nang marinig ko ang mga salitang iyon. Alam ko naman iyon. Alam ko iyon mula pa noong unang
DARIUSNakatayo ako sa may pintuan ng kusina nang matagal, nakikinig sa kanilang usapan habang ang mainit na kape sa aking mga kamay ay unti-unting lumalamig. Ang liwanag ng umaga ay dumaloy sa sahig, at nakita ko ang pamumula ng pisngi ni Akia nang makita niya ako. Lumingon sa akin si Reina, nakataas ang kilay sa kanyang nakasanayang paraan. "Ang aga mong magising, Kuya. May nangyari ba kagabi?"I watched the colour drain from Akia’s face, then burn even brighter—spreading all the way to her neck and ears. She looked as if she wished the ground would swallow her whole. And if I were being honest with myself, a part of me was pleased to see her like this: unguarded, genuine, stripped of all pretense. So different from the quiet, obedient maid who once moved through my home like a shadow, afraid even to stir the dust.“Yes,” I said, my voice calm but teasing. “Someone hugged me—and then vomited on me.” wika ko. Ang aking tinig ay kalmado ngunit may halong pang-aasar na naging dahilan n
AKIA Nagising akong masakit ang ulo. "Ahhhhhhh!" Napabangon agad ako nang makita kung paanong ang suot kong damit kagabi ay biglang nag-iba. Kinapa ko ang buong katawan ko, kumpleto, walang masakit, walang kahit anong bahid na ginahasa ako kaya nakahinga ako ng maluwag. Masiyado lang talaga akong Oa.Napahawak na lamang ako sa sariling pisngi dahil sa pag-init nito. Ano na naman ang kademonyohang ginawa ko kagabi? Namumuro na ako sa kahihiyan dito sa loob ng bahay ni Darius. Speaking of that man....hindi ko maiwasang takasan ng sariling kaluluwa nang maalala ko kung paano ko siya sinabihang "ang gwapo niya". Pinalo-palo ko pa ang ulo ko dahil sa sobrang kahihiyan. Pinilit kong alalahanin ang mga sumunod na nangyari pero wala talaga akong maalala. Parang nagblock-out ang utak ko kagabi. Napabuntong-hininga na lamang ako at inayos nag sarili. Sinubukan kong magsuklay pero sa inis ko ay halos matanggal lahat ng buhok ko sa anit.Tumingin ako sa orasan. Dating gawi, six am in the morni
DARIUSHindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Lahat ay parang hindi na bago sa akin. Pamilyar ang bawat paggawa niya, ang pananalita, maging ang pagtawa niya. Mukha lang ang nagbago pero magkatulad sila ni Akhira. Kahit ang niluto niyang ulam ay kalasa ng mga luto ni Akhira. Hindi dahil hinahanap ko ang presensya niya kundi dahil nakikita ko talaga sa kanya si Akhira. "B-bakit ganyan ka makatitig? M-may dumi ba sa mukha ko?" nauutal na sabi niya habang hawak ang kanyang matambok na pisngi."Hindi kita tinitingnan. Napaka-assumming mo," nakaismid na sabi ko. "Ang garden ang tinitingnan ko," walang-ganang dugtong ko. Nakita ko kung paano nalukot ang mukha niya at ibinaon ang mukha sa pagitan ng kanyang tuhod. Arte! Napakaspoiled brat talaga.Ang katahimikan sa pagitan namin ay muling namayani. Mayroong bagong uri ng katahimikan, isang katahimikan na naghihintay ng katotohanan. Nakaupo kami sa magkabilang dulo ng sofa, ang gabi ay malalim na.. Tinitigan ko siya, ang babaeng pinakasa
AKIAPakiramdam ko ay tila estranghero pa rin ako sa bahay na ito. Buong araw ay wala si Darius, hindi siya lumabas ng kwarto na tila ba iniiwasan ako. Wala naman ako g nakakahawang sakit kaya hindi ko alam kung bakit diring-diri siya sa akin. Tuwing nakikita niya ako agad siyang umiiwas sa akin."Reina, bakit parang diring-diri sa akin si Darius? May mali ba sa akin?" tanong ko sa babaeng abala sa pagsusuklay. Nakaupo siya sa sala habang kaharap ako."Pagpasensyahan mon na. Nahihiya lang siguro," natatawang sabi niya. Gusto kong maging masaya at sumabay sa kanyang pagtawa pero hindi ko maiwasang malungkot."Ako, gustong-gusto kita." nakangiting sabi ni Damon pero ngumiwi lang ako sa kanya. Ang aga-aga lumalandi na naman siya. Hindi siya tatagos sa akin."Hoy lalaki! Magtooothbrush ka nga muna. Ang aga-aga pinababaho mo ang paligid!" Iritableng sabi ni Reina."Grabe ka talaga sa akin. Para namang hindi mo ako hinalikan noon," naka-smirk na sabi niya. Natahimik si Reina at bahagyang na







