Psychopath 1

Almira's POV

Isang malamig at madilim na gabi ang sumalubong sa akin nang unti-unting lumapit ang taxi sa tahanan ng mga Raven. Ang malalaking bakal na gate na may masalimuot na disenyo ay parang bantay na nakatingin sa akin nang may galit. Walang kahit isang tao sa paligid. Walang kotse, walang ilaw sa labas, walang kahit anino man lang na gumagalaw. Ang katahimikan ay napakabigat, parang may bumabalot na makapal na kurtina sa buong lugar. Nanindig ang balahibo ko mula ulo hanggang paa. Ang hangin ay malamig at mabigat, may kasamang amoy ng basang lupa at mga lumang dahon.

Dito daw naglalagi ang nag-iisang anak ng mga Raven ang magiging alaga ko simula ngayon. Ngunit kahit anino niya’y hindi ko pa nakikita. Kaba at pag-aalala ang pumupuno sa puso ko. Ano kaya ang sakit niya? Ilang taon na kaya siya? Bakit tila napakalungkot, napakatahimik, at napakadilim ng lugar na ito? Parang hindi tahanan… parang libingan ng mga lihim.

Ang tanging alam ko lang ay sundin ang mga tagubilin ni Kuya Mario, ang kuya kong matagal nang nagtatrabaho bilang personal assistant ng mag-asawang sina Madam Elissa Raven at Don Jose Raven. Siya ang nagrekomenda sa akin. “Madali lang ’yan, Almira. Mag-aalaga ka lang. Malaki ang bayad,” sabi niya noon. Ngunit ngayong nandito na ako, nagsisimula akong magsisi.

Nang tanungin ko ang mag-asawa tungkol sa kalagayan ng anak nila sa interview, wala akong nakuhang malinaw na kasagutan. “Masyadong confidential ang impormasyon,” iyon lang ang malamig na sagot ni Madam Elissa, habang si Don Jose ay tahimik lang na nakatingin sa labas ng bintana. Isang matinding pagkadismaya ang naramdaman ko. Para bang binigyan lang ako ng isang malaking palaisipan na kailangan kong lutasin mag-isa. Lalong lumakas ang aking kuryosidad… kasabay ng pag-aalala. Ano kaya ang itinatago nila? Di kaya ito ’yung taong may multiple personality disorder? ’Yung paiba-iba ang ugali? O baka mas malala pa?

Napatingin ako sa relo ko 6:37 na ng gabi. Lumalamig na ang hangin, at kasabay nito ang mabilis na pagtibok ng dibdib ko. Kailangan ko nang makapasok. Dahan-dahan kong inilabas mula sa bulsa ang maliit na papel na ibinigay sa akin ni Kuya Mario at tinutukan ito ng flashlight mula sa cellphone ko.

“Ang susi ng gate ay nasa pangatlong ilalim ng paso ng oregano.”

Mabilis kong tinupi ang papel. Ang puso ko’y halos tumalon sa kaba. Muling tumingin ako sa paligid… at doon ko nakita ang paso ng oregano, nakatago sa gilid ng malaking bato. Dahan-dahan, may kasamang pag-aalinlangan, inangat ko iyon. At naroon nga kumikinang sa dilim ang kalawangin ngunit matibay na susi.

Pagkapasok ko sa loob ng bakuran, nanlaki ang mga mata ko. Sobrang ganda ng mansion at ng paligid nito! Hindi ko akalain na may ganitong kagandang lugar na nakatago sa likod ng matataas at makapal na pader. Sa labas kasi, walang bakas ng yaman dahil natatakpan ng mga puno at bakod ang buong lupain. Ngunit sa loob… parang ibang mundo. Malalaking halaman, maliwanag na hardin sa ilalim ng liwanag ng buwan, at ang mismong mansion na parang kinuha sa mga lumang pelikula.

Hinihingal akong naglakad papasok. Ang gate kasi ay sobrang layo sa mismong mansion. Nakasabit sa balikat ko ang may kalakihang kong bag habang pinupunasan ko ang pawis sa noo kahit malamig ang gabi.

“Hay, grabe! Pagod na pagod na ako, bago pa man ako magsimula sa trabaho!” usal ko sa sarili, sabay bugso ng buntong-hininga.

Ilang saglit kong pinagmasdan ang engrandeng p***o. Kaba at pag-aalala ang kumurot sa dibdib ko. Muling inilabas ko ang papel at binasa ang susunod na tagubilin.

“Step 4: Ang susi ng front door ay nakasabit sa likod ng malaking halaman ng Alocasia Amazonica.”

Napakunot ang noo ko. Napatingin sa paligid halos napapalibutan ng iba’t ibang uri ng halaman ang mansion! May mga may malalaking dahon, may mga matutulis, may mga may bulaklak pa sa dilim.

“Gosh! Ang dami! Alin kaya dito?” bulong ko habang nililibot ang tingin sa mga higanteng dahon.

Isang buntong-hininga ang pinakawalan ko. “Bahala na… hahanapin ko na lang isa-isa.”

Pang-apat na halaman na ang sinusuri ko nang mapansin ko ang isang partikular na halaman. Napangiti ako kahit papaano dahil sa ganda ng mga dahon nito malapad, makintab, at parang tenga ng elepante. Dahan-dahan kong sinilip ang likod… at doon ko nakita! Ang susi, nakatali sa manipis na tali.

“Finally!” halos mapasigaw ako sa tuwa at ginhawa. Sa wakas, makakapasok na rin ako.

Dahan-dahan kong itinulak ang malaking p***o ng mansyon. Antigong-antigo ang itsura nito. Sa paggalaw ng bakal, may malutong na pagkaskas na umuugong sa loob ng bahay parang may umiiyak na kaluluwa. Sandali akong naduwag, at parang gusto ko nang umatras—nanlalamig ang buong katawan ko sa takot.

Sa loob, bumungad ang dalawang malalaking sala na puno ng antigong kasangkapan: mga marangyang upuan na may velvet na takip, mabibigat na kurtina na kulay maroon, at malalaking vase na mistulang mga tahimik na saksi ng nakaraan. Madilim ang mansyon. Mas tumindi ang panginginig ko nang may malamig na hangin na humampas mula sa loob, para bang may hininga ang mga dingding. Hindi ko maiwasang maramdaman na may kakaiba rito hindi ito isang tahanan lang, kundi isang lugar na may sariling lihim. Isang lugar na marahil ay matagal nang walang tawanan, walang init, walang buhay.

“H-Hindi ko kaya ito…” bulong ko, nanginginig ang tinig. Mas lalo akong nanlumo. “Pa-parang may multo dito…”

Bakit walang mga maid? Bakit walang kahit isang tao? Isasara ko na nga sana ang p***o, babalik at tatanggihan ang trabaho, nang biglang bumuhos ang malakas na ulan sa labas. Ang tunog nito ay parang mga kuko na kumakamot sa bubong. Napilitan akong bumalik sa loob, basa at nanginginig.

Kinuha ko ang flashlight ng cellphone at tinutukan ang paligid. Sa dulo ng isang mahabang koridor, mula sa p***o ng tila kusina, may gumagalaw. “A-ano iyon?” napabulong ako, kinilabutan. Ang aninag na gumagalaw ay biglang tumayo.

Hindi na ako nakapag-isip napasigaw ako. Nagkagulo ang mga kamay ko habang pinipilit buksan ang p***o upang tumakas, pero tila may pumigil; hindi ko ito maigalaw. “T-tulong! Tulong! Saklolo!” sumigaw ako nang mangiyak-ngiyak.

Habang nagpipilit akong makawala, naramdaman ko ang mabigat na mga hakbang na papalapit. Isang anino ang lumalapit mula sa madilim; ang presensya nito ay malamig at malaki hindi gaya ng anumang tao na dati kong nakilala. Parang may bigat ang hangin sa paligid niya.

Napasandal ako sa malamig na p***o at dumausdos pababa hanggang sa ako’y mapaupo. Ipinatong ko ang baba sa aking mga tuhod at niyakap ang sarili, habol-habol ang hininga habang pinipigilan ang pag-iyak. Dahan-dahan kong itinaas ang paningin ko sa papalapit na anino.

Sa tulong ng liwanag ng buwan na pumapasok mula sa malalaking bintana, unti-unti kong nasilayan ang mukha niya—ang mapusyaw na kulay-abo niyang mga mata na parang may sinisigaw na damdamin, ang matikas at malaki niyang pangangatawan na wari’y hinulma sa gym, ang taas na aabot siguro sa anim na talampakan. Matapang ang tingin, manipis ang labi, at ang perpektong panga napakaperpekto ng anyo. Parang hindi totoo.

Kumalma nang kaunti ang kaba ko, at hindi ko napigilang mapatitig sa kanya.

Shocks… ang gwapo! Kumislap pa yata ang mga mata ko sa paghanga dito. Siguro siya ang tagabantay sa lugar na ’to.

Mukhang makakasundo ko siya, natatawa kong bulong sa sarili habang nakatingin sa taong seryosong nakatitig sa akin.

Huminto siya sa ilang hakbang ang layo, mataman pa ring nakatingin. Ang katahimikan sa pagitan namin ay mas nakakatakot kaysa sa anumang sigaw.

“Introduce yourself,” malamig na sabi ng lalaki. Ang boses niya’y mababa, malalim, at parang yelo.

Agad akong napatayo, inayos ang nagusot kong damit, at tipid na ngumiti kahit nanginginig pa rin ang tuhod ko. “H-hi… ahm… ako po pala si Almira Jade Castillo, twenty-one years old. Ako ang bagong nurse o tagapangalaga ni Master Ellixar Ace Raven. Huwag po kayong mag-alala, magaling po akong mag-alaga. Sa ngayon, hindi ko pa po alam ang sakit niya, pero sisiguraduhin ko po na gagawin ko ang lahat para maalagaan at matulungan—”

“Enough!!!” sigaw ng lalaki na ikinatalon ko sa gulat. Ang boses niya’y umalingawngaw sa buong mansion.

Problema nito, bulong ko sa sarili, handa na sanang makipagsagutan, pero natigilan ako sa sumunod niyang sinabi.

“So… my mother brought me a new toy… one that looks far too fragile to last the night.”