All Chapters of THE PATIENT'S SECRET : Chapter 1 - Chapter 9

Almira's POV Isang malamig at madilim na gabi ang sumalubong sa akin nang unti-unting lumapit ang taxi sa tahanan ng mga Raven. Ang malalaking bakal na gate na may masalimuot na disenyo ay parang bantay na nakatingin sa akin nang may galit. Walang kahit isang tao sa paligid. Walang kotse, walang ilaw sa labas, walang kahit anino man lang na gumagalaw. Ang katahimikan ay napakabigat, parang may bumabalot na makapal na kurtina sa buong lugar. Nanindig ang balahibo ko mula ulo hanggang paa. Ang hangin ay malamig at mabigat, may kasamang amoy ng basang lupa at mga lumang dahon. Dito daw naglalagi ang nag-iisang anak ng mga Raven ang magiging alaga ko simula ngayon. Ngunit kahit anino niya’y hindi ko pa nakikita. Kaba at pag-aalala ang pumupuno sa puso ko. Ano kaya ang sakit niya? Ilang taon na kaya siya? Bakit tila napakalungkot, napakatahimik, at napakadilim ng lugar na ito? Parang hindi tahanan… parang libingan ng mga lihim. Ang tanging alam ko lang ay sundin ang mga tagubilin ni Kuy

Present..."So... my mother brought me a new toy. One that looks far too fragile to last the night."Nanlaki nang bahagya ang mga mata ko sa narinig ko.Napalunok ako habang nakatitig sa lalaking nasa harapan ko.Siya ba talaga si Master Ellixar Ace Raven?Kung siya nga...Bakit parang wala naman siyang sakit?Ang laki ng katawan niya, matikas ang tindig, at higit sa lahat... hindi siya mukhang isang taong kailangang alagaan.Ang nasa isip ko ay isang mahina at nakaratay na lalaki.Hindi isang lalaking may malamig na presensya at nakakatakot na aura na parang kaya niyang kontrolin ang buong silid sa pamamagitan lamang ng kanyang tingin.Paano kaya siya sinusumpong?Hindi ko maiwasang maging mausisa."Ahm... kayo po ba si Master Ellixar Ace?" tanong ko nang may pag-aalinlangan.Tinitigan niya ako nang matagal."Who else, stupid..." malamig niyang sagot.Napatigil ako sa pagtawag niya sa akin.Hindi ko alam kung maiinis ba ako o matatakot.Pero isang bagay ang sigurado...Hindi ito ang

Almira's POV... Nakahiga ako sa kama, dilat na dilat habang tahimik na nakikiramdam sa bawat ingay sa paligid. Sobrang lakas ng tukso na alamin kung ano ang ginagawa ngayon ni Master Ace, pero pilit kong pinipigilan ang sarili kong lumabas ng kwarto.Kanina, habang nakatambay ako sa veranda ng silid ko, nakita ko ang isang itim na van na pumasok sa mansyon. Agad kong naisip na baka iyon ang sasakyan ng bangkay na pag-aaralan niya ngayong gabi.Ngunit matapos umalis ang van, ilang sandali pa ang lumipas habang abala ako sa pagmumuni-muni nang bigla kong mapansin ang isang sports car na palabas ng mansyon.Napakunot ang noo ko.“Imposibleng si Master Ace ang umalis…” bulong ko sa sarili habang marahang umiiling.Pumasok na ako sa loob ng kwarto para sana ay matulog.Pinilit kong ipikit ang aking mga mata, ngunit hindi nagtagal ay bumangon din ako. Hindi ko mapigilan ang sarili kong muling tumambay sa veranda, hinihintay kung babalik pa ba ang sports car na nakita ko kanina.Ngunit lumi

Almira's POV... “M-Master…?” mahina kong bulong.Marahan kong tinapik ang balikat niya gamit ang paa ko, sinusubukang siguraduhin kung talagang tulog siya.“Ikaw kasi, Master… nanunugod ka na lang bigla!” reklamo ko pa habang pilit ko siyang hinihila palayo sa pader.Pero kahit anong gawin ko, ang bigat talaga ng katawan niya.Napabuntong-hininga na lang ako bago kumuha ng upuan mula sa dining table. At buong lakas ang binuhos ko at sa wakas nagawa ko rin siyang mapaupo roon.Nakatungo lang siya, walang anumang reaksyon.Tulog.Mabuti na lang at mabilis umepekto ang pampatulog na naiturok ko sa leeg niya.Maingat kong kinuha ang dalawang pulso niya at itinali ang mga iyon sa likod ng upuan gamit ang straw string na nakita ko sa kusina.“Kung gusto mo naman… sabihin mo lang,” pabirong sabi ko habang inaayos ang pagkakatali sa kanya.Akala ko ay mahimbing pa rin ang tulog niya.Kaya naman nang matapos ako, naglakad ako sa harap niya para tingnan kung maayos ang pagkakagawa ko.Ngunit h

Almira’s POV.. “Master… gaano kasakit?” tanong ko, kunwaring nag-aalala. Ang totoo’y pinagmamasdan ko ang bawat reaksyon niya mula sa pagkunot ng noo hanggang sa munting pagkibot ng panga.Sumimangot siya. Mabagal. Parang sadyang pinahaba ang sandali. Pagkatapos ay pinasadahan niya ako ng tingin. Mula ulo… hanggang paa. Mabagal. Parang sinusukat ang bawat kurba ng katawan ko. Ang mga mata niya’y parang may bigat, may init, kahit hindi naman siya hayagang nang-aakit. O baka ako lang ang nag-iisip nang sobra. Baka ako lang ang naghahanap ng kahulugan sa bawat sulyap.Napangisi ako sa loob. Ayan… mukhang nalilibugan na siya sa’kin.Pero ang sinabi niya ay hindi ko inaasahan.“Ang sagwa ng suot mo. Hindi bagay.”Napakunot ang noo ko. Ang mga salita niya’y parang malamig na tubig na biglang ibinuhos sa balat ko. “Ayos ka, Master ah…” pabulong kong dagdag, “Kala mo naman hindi ka tinitigasan sa’kin…”Mukhang narinig niya.Biglang tumalim ang mga mata niya. Parang hayop na biglang napuk