Chapter 6: The Great Divide

Matapos ang gabing iyon sa ilalim ng ulan, ang apartment ay binalot ng isang nakabibinging katahimikan. Ang pader na muntik nang gumuho ay muling itinayo ni Ayla, ngunit sa pagkakataong ito, mas makapal, mas mataas, at mas malamig ang mga bloke ng yelo na inilagay niya sa pagitan nila ni Defne.

Alas-singko pa lang ng madaling araw ay gising na si Ayla. Hindi siya nakatulog nang maayos. Sa tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, nararamdaman niya ang init ng pisngi ni Defne sa kanyang mga daliri at ang amoy ng Çay na humalo sa amoy ng ulan. Sobra siyang natatakot. Para sa isang taong binuo ang buong pagkatao sa pagiging perpekto at masunurin, ang nararamdaman niya kay Defne ay isang malaking banta—isang structural defect na kayang magpabagsak sa buong buhay niya.

Nagmamadali siyang nag-ayos ng kanyang mga gamit, binitbit ang kanyang malaking portfolio bag, at lumabas ng apartment bago pa man sumikat ang araw. Iniwan niya ang kusina na walang kahit anong bakas ng kanyang presensya. Walang kape, walang pagkain, walang kahit anong ingay.

Nang magising si Defne pagpasok ng alas-siyete, ang unang sumalubong sa kanya ay ang malamig at bakanteng sala. Lumapit siya sa counter ng kusina, umaasang may makikitang kahit maliit na note, pero wala. Napahawak si Defne sa kanyang mahabang buhok, sabay pakawala ng isang malalim na buntong-hininga.

"Tumatakbo ka na naman, Ayla," bulong niya sa sarili, habang ang isang pait at sakit ay gumuhit sa kanyang dibdib.

Buong araw na hindi bumalik si Ayla sa apartment. Nagpalipas siya ng oras sa unibersidad, nakikipag-usap sa kanyang mga kaklase tungkol sa mga darating na mid-term examinations, at pilit na nagpapakabusy sa studio lab. Pero kahit gaano karaming linya ang iguhit niya gamit ang kanyang rotring pens, ang isip niya ay lumilipad pa rin pabalik sa mukha ni Defne.

"Ayla, okay ka lang ba?" tanong ng kanyang kaklaseng si Kerem, habang inilalapag ang isang de-latang kape sa kanyang tabi. "Kanina mo pa tinititigan 'yang mechanical pencil mo pero hindi ka naman gumagalaw."

Nabalik sa realidad si Ayla at pilit na ngumiti. "Oo, okay lang ako, Kerem. Medyo napuyat lang ako kagabi dahil sa ulan."

"Mabuti pa, umuwi ka na at magpahinga. Sabi nila, may darating na naman daw na bagyo bukas," payo ni Kerem.

Ang salitang umuwi ay nagdulot ng kaba kay Ayla. Ang apartment na dati ay itinuturing niyang isang simpleng matutuluyan ay naging isang lugar na puno ng landmines. Pero alam niyang hindi siya pwedeng magtago sa library habambuhay. Pagsapit ng alas-nuwebe ng gabi, napilitan siyang maglakad pabalik.

Pagpasok niya sa apartment, kaagad na bumangga sa kanya ang pamilyar na amoy ng sining. Pero sa pagkakataong ito, mas malala ang kalat. Ang sala ay literal na naging isang digmaan ng mga canvases, maruruming brushes, at mga papel. Si Defne ay nakaupo sa sahig, nakatalikod sa p***o, at marahas na nagpapahid ng itim at Prussian Blue na pintura sa isang napakalaking canvas. Ang kanyang mahabang buhok ay nakatali sa isang napakagulong paraan, at may mga bahid ng pintura hanggang sa kanyang leeg.

Hindi gumawa ng ingay si Ayla, pero sapat na ang tunog ng pagsasara ng p***o para malaman ni Defne na nandito na siya.

"Akala ko sa unibersidad ka na matutulog," malamig na sabi ni Defne nang hindi man lang lumingon. Ang kanyang boses ay may halong galit na pilit na itinatago.

"Naging busy lang ako sa plates ko," sagot ni Ayla, habang dahan-dahang ibinababa ang kanyang bag sa tabi ng p***o. Tiningnan niya ang kalat sa sala. Ang boundary deal nila ay tuluyan nang binalewala ni Defne. "Defne, ano 'to? Sabi ko sa'yo ayokong ginagawa mong studio ang sala."

Doon lang binitawan ni Defne ang kanyang brush. Tumayo siya at dahan-dahang humarap kay Ayla. Ang kanyang mga mata ay pagod, puno ng emosyon, at may matinding galit na nag-aapoy sa loob.

"Bakit, Ayla? Ano bang pakialam mo kung gawin kong studio 'to?" hamon ni Defne, habang naglalakad papalapit. Huminto siya ilang hakbang mula kay Ayla, nilalampasan ang kitchen linoleum line na dati nilang iginagalang. "Ah, nakalimutan ko nga pala. May deal tayo. Pero ikaw nga itong unang sumira sa deal, 'di ba?"

Napakunot ang noo ni Ayla, pilit na pinapanatili ang kanyang cold posture. "Ano bang sinasabi mo?"

"Yung ginawa mo kagabi! At yung ginawa mo kaninang umaga!" sigaw ni Defne, ang kanyang boses ay umalingawngaw sa tahimik na apartment. "Kagabi, hinawakan mo ang pisngi ko. Umamin ka na natatakot ka rin. Pero kaninang umaga, umalis ka na parang walang nangyari. Tinalikuran mo ako na parang multo ako na dapat mong iwasan!"

Huminga nang malalim si Ayla, naramdaman ang panlalamig ng kanyang mga kamay. "Dahil mali, Defne! Kailangan nating bumalik sa kung ano tayo dati. Magkapitbahay lang tayo na pinilit ng mga magulang na tumira sa iisang bubong. Hindi natin dapat ginagawa 'to."

"Hindi natin dapat ginagawa ang alin? Ang maging totoo?!" lumapit pa lalo si Defne, kaya ngayon ay halos isang dangkal na lang ang distansya nila. Naamoy ni Ayla ang galit at ang linseed oil mula rito. "Natatakot ka dahil alam mong hindi mo kayang i-control ang nararamdaman mo. Ang galing mo sa geometry, Ayla. Ang galing mo sa mga linya at sukat. Pero pagdating sa akin, hindi mo alam kung saan ilalagay ang boundary, kaya ang ginagawa mo, tumatakbo ka!"

"Oo, tumatakbo ako!" sa wakas ay sumabog na rin si Ayla, ang kanyang mga mata ay biglang napuno ng mga luha ng galit at pagkabigo. "Tumatakbo ako dahil ayokong masira ang pamilyang binuo nina Mama at Papa! Ayokong makita ang disappointment sa mga mata ng magulang ko dahil lang sa isang pagkakamali! Hindi mo ba naiintindihan 'yon? Para sa'yo madali lang, dahil wala kang pakialam sa seryosong bagay. Pero para sa akin, buhay ko ang nakataya rito!"

Napatigil si Defne. Ang mga salitang isang pagkakamali ay parang isang sampal na nagpatahimik sa kanya. Ang galit sa kanyang mukha ay unti-unting napalitan ng isang malalim at malamig na sakit.

Dahan-dahan, humakbang si Defne pabalik. Isang mapait na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. "Isang pagkakamali... Ganyan ba talaga ang tingin mo sa nangyari sa atin, Ayla?"

Hindi nakasagot si Ayla. Ang kanyang mga luha ay patuloy na pumatak, habang ang kanyang dibdib ay nagpapakita ng matinding pagsisisi sa mga salitang binitawan niya. Gusto niyang bawiin, pero huli na.

"Fine," bulong ni Defne, habang pinupunasan ang pintura sa kanyang kamay gamit ang isang basahan. "Ibalik natin ang boundary deal. Mula ngayon, ikaw sa kwarto mo, ako sa kwarto ko. Walang pakialaman. Gagawin ko ang gusto ko rito sa sala, at huwag mo akong kakausapin."

Tinalikuran siya ni Defne at pumasok sa loob ng kwarto nito, sabay bagsak ng p***o nang napakalakas.

Naiwan si Ayla na mag-isa sa gitna ng magulong sala, napapaligiran ng mga painting na kulay itim at asul. Napaupo siya sa carpet, itinalukbong ang kanyang mga kamay sa kanyang mukha habang ang kanyang mahabang buhok ay bumalot sa kanyang mga balikat. Ang friction sa pagitan nila ay hindi na lang basta simpleng banggaan ng ugali—ito ay naging isang malalim na sugat na pareho nilang dadalhin sa loob ng iisang bahay.