Chapter 5: The Sheltered Rain

Nang makabalik sila sa apartment, kapwa sila basang-basa at nanginginig sa lamig. Ang mahabang buhok ni Ayla ay nakadikit sa kanyang leeg, habang ang kay Defne naman ay naglalagas ng mga patak ng tubig sa sahig ng entryway. Walang nagsasalita. Ang tanging tunog sa loob ng silid ay ang mabigat nilang paghinga at ang malalakas na hampas ng ulan sa labas ng bintana.

"Baka... baka magkasakit ka ulit," basag ni Ayla sa katahimikan, habang pilit na inaalis ang kanyang basang sapatos. Hindi niya magawang tumingin nang diretso kay Defne. Ang pakiramdam ng mainit na kamay nito na humawak sa kanya kanina sa ilalim ng ulan ay tila nag-iwan ng marka na hanggang ngayon ay nagpapatibok nang mabilis sa kanyang puso.

"Mas nag-aalala ako sa'yo," sabi ni Defne. Ang boses nito ay medyo paos, malayo sa nakasanayang mayabang na tono. "Hindi ka sanay sa ganito. Pumasok ka na sa banyo at maligo ng mainit na tubig. Ako na ang mag-aayos ng mga nabili natin."

Hindi na nakipagtalo si Ayla. Agad siyang kumuha ng malinis na tuwalya at damit bago pumasok sa banyo. Sa ilalim ng mainit na shower, isinandal niya ang kanyang ulo sa malamig na tile ng pader. Sinubukan niyang hugasan ang lahat ng gulong nararamdaman niya—ang takot, ang guilt, at ang matinding pagkabahala. “Step-sister ko siya,” paulit-ulit na bulong ng kanyang utak. “Isang malaking kasalanan 'to kay Mama.” Pero kahit anong pilit niya, ang imahe ng mga mata ni Defne sa ilalim ng awning, na tila ba nagmamakaawa at sumusuko sa tadhana, ay ayaw maalis sa kanyang isipan.

Matapos ang dalawampung minuto, lumabas si Ayla na nakasuot ng makapal na sweater at sweatpants, habang pinupunasan ng tuwalya ang kanyang mahabang basang buhok. Nakita niya si Defne na nakaupo sa sahig ng sala, nakapalit na rin ng tuyong t-shirt at shorts. Ang mahaba at basang buhok naman nito ay nakalaylay sa likod ng kanyang mga balikat, nag-iiwan ng basang marka sa tela ng kanyang damit. Inilalatag nito ang mga bagong tubes ng Prussian Blue at iba pang pintura sa ibabaw ng maliit na coffee table.

"Uminom ka muna nito," sabi ni Defne nang hindi tumitingin. Itinuro nito ang isang tasa ng mainit na Çay (Turkish black tea) na may umuusok pa sa ibabaw ng mesa. "Para uminit ang katawan mo."

Naupo si Ayla sa carpet, may katamtamang distansya mula kay Defne. Kinuha niya ang tasa, hinahayaan ang init nito na lumipat sa kanyang mga palad. "Salamat."

Tumingin si Defne sa kanya, dahan-dahang binitawan ang hawak na tube ng pintura. Pinanood nito ang bawat galaw ni Ayla, partikular ang paraan ng pagpapatuyo nito ng kanyang buhok. "Ang haba pala talaga ng buhok mo," biglang usal ni Defne, ang kanyang boses ay tila isang malambot na bulong na dinala ng hangin.

Napatigil si Ayla sa pagpunas. Lumingon siya kay Defne, nakaramdam ng biglaang pagsikip sa kanyang lalamunan. "Mas mahaba ang sa'yo."

"Gusto mo... tulungan kita?" alok ni Defne, habang dahan-dahang inaabot ang tuwalya na hawak ni Ayla.

Bago pa man makasagot si Ayla, nakuha na ni Defne ang dulo ng tuwalya. Lumapit ito nang kaunti, sapat para maramdaman muli ni Ayla ang pamilyar na herbal at oil paint scent nito. Dahan-dahan, sa pinakabanayad na paraan, sinimulan ni Defne na patuyuin ang likod ng buhok ni Ayla. Ang bawat marahang pisil ng kamay nito sa pamamagitan ng tela ay nagpapadala ng kakaibang kuryente sa buong katawan ni Ayla.

Napapikit si Ayla. Sobrang lapit nila. Nararamdaman niya ang hininga ni Defne sa kanyang batok. Ang bawat segundo ay parang isang matamis na pagpapahirap. Alam niyang dapat siyang lumayo, dapat niyang ipaalala ang kanilang boundary deal, ngunit sa sandaling iyon, ang kanyang katawan ay ayaw sumunod sa kanyang isip.

"Ayla," tawag ni Defne, huminto ang kanyang kamay sa pagpunas.

Iminulat ni Ayla ang kanyang mga mata at dahan-dahang lumingon. Ang kanilang mga mukha ay ilang pulgada na lamang ang layo sa isa't isa. Sa ganoong kalapit na distansya, nakita ni Ayla ang maliliit na gintong tuldok sa loob ng madidilim na mata ni Defne, at ang banayad na panginginig ng mga labi nito.

"Natatakot ako," pag-amin ni Defne, ang kanyang boses ay halos maputol. "Natatakot ako sa kung anong ginagawa mo sa akin. Simula nang pumasok ka sa buhay ko, hindi ko na alam kung paano mag-isip nang tama."

Humigpit ang hawak ni Ayla sa kanyang tasa ng tsaa, halos manginig ang kanyang mga daliri. "Defne... hindi pwede. Alam mo kung anong mangyayari kapag nalaman nina Mama at Papa—"

"Alam ko!" putol ni Defne, may halong sakit at desperasyon sa kanyang mukha. "Alam kong mali. Alam kong unwanted 'to, alam kong hindi natin dapat 'to nararamdaman. Pero paano ko pipigilan 'to kung bawat gabi, bawat umaga, ikaw lang ang nakikita ko?"

Ang mga salitang iyon ay parang isang martilyo na bumasag sa huling pader na pinanghahawakan ni Ayla. Hindi na niya kayang magpanggap na wala siyang nararamdaman. Ang architecture student na laging may perpektong plano ay tuluyan nang nawalan ng kontrol.

Dahan-dahang ibinaba ni Ayla ang kanyang tasa sa sahig. Sa kauna-unahang pagkakataon, siya ang gumawa ng unang hakbang. Inabot niya ang pisngi ni Defne, ang kanyang malamig na mga daliri ay dumampi sa mainit at makinis na balat nito. Naramdaman niya ang marahas na pagselyo ng hininga ni Defne sa kanyang hawak.

"Ako rin, Defne," bulong ni Ayla, habang ang isang luha ng takot at pagpapasuko ay pumatak mula sa kanyang mata. "Natatakot din ako."

Hindi na nakapaghintay si Defne. Lumapit pa siya, hinayaan ang kanilang mga noo na magkadikit, habang ang kanilang mga mahabang buhok ay nagkahalo sa sahig. Walang halik na naganap, ngunit ang pagdikit ng kanilang mga balat at ang pagbabahagi ng parehong takot ay mas higit pa sa anumang pisikal na ugnayan. Sila ay dalawang taong nakatali sa isang bawal na sitwasyon, ngunit sa loob ng maliit na apartment na iyon, habang bumubuhos ang ulan sa labas, wala silang ibang magagawa kundi ang malunod nang magkasama.