Chapter 7: The Silent Treatment

Naging parang haunted house ang apartment sa mga sumunod na araw. Literal na cold war ang nangyari. Tinupad ni Defne ang sinabi niya—ibinalik nila ang "boundary deal" pero sa mas malalang paraan. Walang kibuan, walang tinginan. Kapag lumalabas si Ayla mula sa kwarto niya para kumuha ng tubig, seryoso lang si Defne na nagpipinta sa sala, na tila ba isang hangin lang ang dumaan.

Masyadong masakit para kay Ayla ang sitwasyon, pero tinatatak niya sa sarili na ito ang tama. “Para sa pamilya 'to,” paulit-ulit na mantra niya sa sarili habang nakatitig sa kanyang study desk.

Pero tuwing gabi, naririnig niya ang mararahas na stroke ng brush ni Defne sa labas, at bawat kaluskos ay tila humahati sa puso niya.

Para tuluyang makalimot, mas pinili ni Ayla na manatili sa unibersidad. Isang Huwebes ng hapon, habang nag-aayos siya ng kanyang mga blueprint sa architecture building, lumapit muli si Kerem.

"Ayla, may sikat na art exhibit sa downtown bukas ng gabi," mungkahi ni Kerem, habang nahihiyang kinakamot ang likod ng kanyang leeg. "Iniisip ko sana... baka gusto mong sumama? Para naman makapag-relax ka. Masyado ka nang lunod sa mga plates mo."

Napatigil si Ayla. Ang unang pumasok sa isip niya ay si Defne. Si Defne ang mahilig sa art exhibit, hindi siya. Pero naalala niya ang mukha ni Defne noong huli silang mag-away—ang pait at ang sakit sa mga mata nito. Mare-realize niya na kailangan niyang puwersahin ang sarili na mabuhay sa labas ng mundo ni Defne.

"Sige, Kerem," pilit na ngumiti si Ayla, habang inaayos ang kanyang mahabang buhok. "Sasama ako. Anong oras ba?"

"Talaga?" halatang natuwa si Kerem. "Alas-siyete ng gabi. Susunduin na lang kita sa apartment mo."

"Huwag!" mabilis na tanggi ni Ayla, medyo nag-panic. "I mean... magkita na lang tayo roon sa venue. Mas madali 'yon para sa atin." Ayaw niyang makita ni Defne si Kerem, o mas tamang sabihin na ayaw niyang malaman ni Defne na sinusubukan niyang humanap ng ibang direksyon.

Nang gabi ring iyon, pag-uwi ni Ayla sa apartment, nakita niyang nakabukas ang p***o ng kwarto ni Defne. Naririnig niya itong may kausap sa telepono habang nag-aayos ng mga gamit.

"Oo, Leyla, papunta na ako," sabi ng boses ni Defne, na medyo masigla kumpara noong mga nakaraang araw. "Sige, magkita na lang tayo sa bar malapit sa studio. Kakain muna ako bago pumunta."

Si Leyla ay isang kilalang senior fine arts student na madalas ding kasama ni Defne sa mga studio hours nito.

Nararamdaman ni Ayla ang isang biglaang pagsikip sa kanyang dibdib—isang matinding selos na wala siyang karapatang maramdaman.

Lumabas si Defne mula sa kanyang kwarto, nakasuot ng leather jacket, at ang kanyang mahabang buhok ay malayang nakalaylay.

Tumingin lang ito nang isang beses kay Ayla—isang malamig at walang emosyong tingin—bago tuluyang lumabas ng p***o at isara ito nang may kalakasan.

Naiwan si Ayla na mag-isa sa kusina. Ang tsaa na tinitimpla niya ay unti-unting lumamig, eksaktong katulad ng nararamdaman niya sa loob ng apartment na iyon.

Kinabukasan, dumating ang gabi ng exhibit. Nagsuot si Ayla ng isang simpleng black dress at hinayaan niyang nakababa ang kanyang mahabang buhok.

Maganda ang venue ng gallery—malawak, maraming modernong paintings, at punong-puno ng mga taong mayayaman at mga artista.

Sinubukan ni Kerem na maging mabuting companion.

Nagpapatawa ito at ipinapaliwanag ang bawat architectural elements ng building, pero ang mga mata ni Ayla ay patuloy na naghahanap ng ibang bagay.

"Ayla, tingnan mo 'tong painting na 'to," tawag ni Kerem, habang nakaturo sa isang malaking canvas sa dulo ng gallery. "Ang ganda ng pagkakagamit ng mga kulay, 'di ba? Parang... may malalim na lungkot."

Lumapit si Ayla, at halos mapatid ang hininga niya nang makita ang title ng painting sa maliit na card sa gilid: The Spaces In Between.

At ang pangalan ng artist? Defne Emin.

Ang painting ay isang abstract na representasyon ng dalawang silhouette ng babae na may mahabang buhok, nakatayo sa magkabilang dulo ng isang madilim na kalsada sa ilalim ng ulan.

Ang ginamit na kulay sa background ay pure Prussian Blue—ang eksaktong kulay na pinili ni Ayla para sa kanya noong hardware store trip nila.

Ang buong canvas ay sumisigaw ng sakit, ng distansya, at ng isang forbidden na koneksyon.

"Ang ganda, 'di ba?" sabi ni Kerem, hindi napapansin ang pamumutla ng mukha ni Ayla. "Sabi nila, bago raw 'tong artist na 'to pero marami nang nakakapansin sa gawa niya."

Habang nakatitig si Ayla sa painting, naramdaman niya ang pag-init ng kanyang mga mata.

Doon niya narealize na kahit anong pader ang itayo niya, kahit anong iwas ang gawin niya, nakasulat na sila sa sining ni Defne.

Hindi niya kayang takbuhan ang isang bagay na nakatatak na sa sistema ng babaeng pilit niyang itinutulak palayo.

"Ayla? Bakit ka umiiyak?" nag-aalalang tanong ni Kerem, habang hinahawakan ang balikat niya.

Bago pa man makasagot si Ayla, nakarinig siya ng isang pamilyar na tawa mula sa kanyang likod.

Lumingon siya at doon niya nakita si Defne, kasama si Leyla na nakahawak sa braso nito. Napatigil din si Defne nang makita si Ayla na kasama si Kerem.

Ang apat na mata ay muling nagkatagpo sa gitna ng mataong gallery. Ang friction na binuo nila sa loob ng apartment ay tila ba dinala nila sa labas, at sa pagkakataong ito, mas marami nang taong pwedeng masaktan sa bawat spark na lalabas mula sa kanila.