Alle Kapitel von THE SPACES IN BETWEEN : Kapitel 1 – Kapitel 10

Ang champagne sa baso ni Ayla ay matagal nang naging flat, pero patuloy niya pa rin itong inii-swirl habang nakatayo sa isang sulok. Ang ballroom ng hotel ay isang malaking blur ng puting silk, mamahaling floral arrangements, at ang nakakarinding tunog ng mga kubyertos na tumatama sa mamahaling porcelain. Sa gitna ng lahat ng iyon, nakatayo ang kanyang ina na si Meryem—sobrang radiant sa suot nitong ivory lace dress habang tumatawa sa kung anong biro na sinabi ni Emin, ang bago nitong asawa. Sinubukan ni Ayla na ngumiti, pinilit niyang punuin ang kanyang dibdib ng totoong kaligayahan na dapat nararamdaman ng isang anak sa kasal ng kanyang magulang. Pero ang tanging naramdaman niya ay isang bakante at malamig na emosyon. "You look like you're plotting a murder. O kaya naman, isang napakamahal na lawsuit." Napkurap si Ayla at napalingon sa kanyang gilid. Nakatayo roon ang isang babae na nakikita niya lang sa mga malalabong social media photos nitong nakaraang tatlong buwan, noong bi

Ang unang linggo ng kanilang pagsasama ay parang isang silent cold war. Para kay Ayla, ang buhay ay dapat na parang isang blueprint ng arkitektura—may sukat, may balangkas, at may malinaw na direksyon. Tuwing alas-sais ng umaga, gising na siya para mag-ayos ng kama, magtimpla ng kape, at mag-review ng kanyang mga architectural plates bago pumasok sa unibersidad. Ang bawat gamit sa kusina ay may sariling puwesto. Ang kanyang mga libro ay naka-alphabetize.Si Defne naman ay ang kabaligtaran ng lahat ng ito. Si Defne ay parang bagyo na pumasok sa apartment nang walang pasabi. Walang pakialam sa oras, walang pakialam sa kaayusan."Puwede ba, Defne? Isang linggo pa lang tayo rito pero mukha nang art studio 'tong sala," reklamo ni Ayla isang Martes ng gabi. Kakauwi niya lang mula sa isang mahabang lecture, at ang unang sumalubong sa kanya sa pinto ay ang amoy ng turpentine at tatlong pirasong maruming basahan na nakakalat sa sahig.Nakatayo si Defne sa gitna ng sala, may hawak na palette k

Nagising si Ayla dahil sa amoy ng bagong lutong pagkain. Pagdilat ng kanyang mga mata, napansin niyang nakatulog pala siya sa carpet, ang kanyang ulo ay nakasandal pa rin sa gilid ng velvet sofa kung saan nahihimbing si Defne kagabi. Ngunit wala na si Defne doon. Ang kumot ay maayos na nakatupi sa isang sulok, at ang basang bimpo ay wala na rin.Mabilis siyang tumayo, medyo nag-panic dahil baka nahuli na siya sa kanyang perpektong iskedyul. Pagtingin niya sa dingding, alas-siyete na ng umaga.Sumunod siya sa bango ng pagkain patungong kusina, at doon ay natagpuan niya si Defne. Nakasuot ito ng isang oversized na itim na t-shirt, at ang kanyang mahabang buhok ay nakatali sa isang mataas at medyo magulong ponytail. Mukha na itong malakas kumpara kagabi, bagamat may kaunti pa ring pamumula sa paligid ng kanyang mga mata. May sinasalang siyang menemen—isang tradisyunal na Turkish scrambled egg dish na may kamatis at sili—sa isang maliit na kawali."Gising ka na pala," kaswal na sabi ni De

Matapos ang gabing iyon sa ilalim ng ulan, ang apartment ay binalot ng isang nakabibinging katahimikan. Ang pader na muntik nang gumuho ay muling itinayo ni Ayla, ngunit sa pagkakataong ito, mas makapal, mas mataas, at mas malamig ang mga bloke ng yelo na inilagay niya sa pagitan nila ni Defne.Alas-singko pa lang ng madaling araw ay gising na si Ayla. Hindi siya nakatulog nang maayos. Sa tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, nararamdaman niya ang init ng pisngi ni Defne sa kanyang mga daliri at ang amoy ng Çay na humalo sa amoy ng ulan. Sobra siyang natatakot. Para sa isang taong binuo ang buong pagkatao sa pagiging perpekto at masunurin, ang nararamdaman niya kay Defne ay isang malaking banta—isang structural defect na kayang magpabagsak sa buong buhay niya.Nagmamadali siyang nag-ayos ng kanyang mga gamit, binitbit ang kanyang malaking portfolio bag, at lumabas ng apartment bago pa man sumikat ang araw. Iniwan niya ang kusina na walang kahit anong bakas ng kanyang presensya. W

Ang hangin sa loob ng gallery ay biglang naging masyadong masikip para kay Ayla. Habang nakatayo si Defne ilang metro ang layo sa kanya, kasama si Leyla na nakapulupot ang kamay sa braso nito, naramdaman ni Ayla ang isang pamilyar na sikip sa dibdib. Tumingin si Defne sa kanya—malamig, mapang-akit, at puno ng hindi masabing hinanakit—bago ito muling lumingon kay Leyla at ngumiti, na tila ba walang nakitang kakilala."Ayla? Okay ka lang talaga? Gusto mo ba ng tubig?" tanong ni Kerem, bakas ang labis na pag-aalala sa boses nito."I'm fine, Kerem. Medyo sumakit lang ang ulo ko sa amoy ng pintura at sa dami ng tao," pilit na sagot ni Ayla, habang dahan-dahang inaalis ang kamay ni Kerem sa kanyang balikat. "Magre-restroom lang ako saglit. Dito ka lang, babalik ako.""Sige, hintayin kita rito," tumango si Kerem.Mabilis na naglakad si Ayla patungo sa dulo ng pasilyo kung saan matatagpuan ang mga banyo. Pumasok siya sa malawak at modernong powder room. Swerte namang walang ibang tao sa lo