MasukSerafina's POVOne afternoon, while walking down the hallway, I heard several sounds coming from the training area.I stopped.When I looked through the open doorway, I saw Dad with Apollo. He was teaching my little brother at the shooting range while Mom stood nearby, quietly watching them.I smiled faintly.They looked like the usual Darkson family.I walked closer.“Dad.”He immediately looked at me.“What?”I took a deep breath before smiling.“From now on, I want everyone to speak to me in Tagalog.”Dad frowned.“What?”Mom immediately laughed.“Tagalog?”I nodded firmly.“Yes. From now on.”“Why?” Dad asked, his eyebrows drawing together even more.“Because I’m learning it.”Mom looked at Dad before laughing again.“Good luck with that.”Dad simply stared at me as if I had just announced the most ridiculous thing he had ever heard.“Serafina, we’re in Transylvania.”“I know.”“Then why do you suddenly want everyone to speak Tagalog?”I crossed my arms.“Because someday, I want t
SERAFINA POVOne Sunday, Mommy and Daddy left the castle early in the morning.May kailangan silang puntahan at sinabi nilang baka gabihin sila bago makabalik.Apollo was supposed to come with them, but he had his own plans for the day. As usual, he was somewhere with Daddy's men, probably practicing something he shouldn't be practicing at his age.Which left me alone in the castle.Well…Almost alone.The castle was never truly quiet.There were always footsteps somewhere.Servants moving through the halls.Guards stationed outside.The occasional sound of doors opening and closing.But compared to the usual noise my family created, it felt strangely peaceful.I sat by the window in my room, staring at my phone.At one name.Malachi.I had promised myself I wouldn't call him again.I had said that countless times before.And yet, every time I looked at his name, that promise became harder and harder to keep.I didn't even know why I kept doing it.Maybe because I wanted to hear his v
ASTRID POVKinabukasan, tahimik pa rin ang Darkson Castle.Pagmulat ko, sumalubong sa akin ang malamig na liwanag ng umaga mula sa pagitan ng mga kurtina. Ilang segundo akong nakahiga lamang, pinagmamasdan ang kisame habang unti-unting bumabalik sa isip ko ang mga nangyari.Napalingon ako sa kabilang bahagi ng kama.Wala na si Nemesis.Napakunot ang noo ko.Hindi na bago sa akin ang paggising na wala siya. Ngunit ngayong nakabalik na kami sa Transylvania, may kakaibang kaba sa dibdib ko.Tumayo ako at nagsuot ng robe bago lumabas ng silid.Sa dulo ng hallway, narinig ko ang mahinang boses ni Nemesis.“Careful, son.”Huminto ako.Sumilip ako sa bukas na pinto ng nursery.Nandoon siya.Hawak niya ang aming tatlong-buwang gulang na anak, maingat na parang ang batang iyon ang pinakamahalagang bagay sa buong mundo.Napangiti ako nang hindi ko namamalayan.Napatingin si Nemesis sa akin.“Awake already?”Tumango ako.“You left without waking me.”“Hindi kita gustong gisingin.”Lumapit ako sa
ASTRID POV.. Mas tahimik ang pakiramdam ng biyahe pabalik sa Transylvania kaysa sa biyaheng nagdala sa amin sa Pilipinas. Nakatulog si Serafina sa halos Kalahati ng biyahe, pagod na pagod mula sa ilang araw na pagtakbo kasama ang kanyang pinsan na si Lennox at ang mga kaibigan nito.Nakaupo si Lolo Azmodues malapit sa bintana na may dalang libro. Nanatili sa tabi ko si Nemesis sa buong oras, ang kanyang presensya ay matatag at pamilyar. Bahagyang dumilim ang mga pasa sa kanyang mukha. Ang hiwa malapit sa kanyang kilay ay malinis nang gumagaling. Ngunit ang hindi mapakali na enerhiya na dala niya sa isla ay naging mas kalmado—mas tahimik.When the private jet finally touched down and the familiar cold air of the mountains greeted us, I felt a quiet relief settle in my chest.Home.We barely lingered at the entrance of Darkson Castle. The staff took our luggage. Serafina was already being ushered toward her room by one of the nannies, still half-asleep and mumbling about her cousin's
ASTRID POV...Malakas na umalingawngaw ang boses ni Tita Ara sa malawak na bakuran—masigla at puno ng awtoridad—at opisyal nang nagsimula ang taunang paligsahan.Ang unang laro ay arm wrestling.Nakapuwesto ang mga mesa sa ilalim ng lilim ng matataas na puno ng niyog. Isa-isang lumapit ang mga lalaki mula sa iba’t ibang angkan, nagtatawanan, nang-aasar, at nagsisipagrolyo ng manggas. Nang si Nemesis na ang turn, isang tahimik na pag-ugong ang dumaan sa mga tao. May ilan na mukhang natutuwa. May mga nagdududa. At may iilan ding lantaran ang pagkamuhi sa kanilang mga tingin.Tahimik na umupo si Nemesis.Ang kalaban niya—isang malapad ang balikat na lalaki mula sa isa sa mga kaalyadong angkan—ay kumpiyansang ngumisi habang mahigpit na ikinulong ang kamay nito sa kamay ni Nemesis. Nagbigay ng senyas ang referee.Wala pang tatlong segundo, tapos na.Ni hindi man lang nagmukhang nag-effort si Nemesis. Halos hindi gumalaw ang braso niya, ngunit tuluyang bumagsak sa mesa ang pulsuhan ng kalab
ASTRID POV.. We left Apollo with his nanny back in Transylvania.It felt strange boarding the private jet without him. For Five months, he had been the center of every room we entered. Now the silence where his soft coos and little whimpers used to be felt almost too quiet.Umupo si Serafina sa tapat namin, habang nakabitin at umiindayog ang kanyang mga paa, halatang sabik na sabik na siyang makita ang kanyang mga pinsan sa side ni Nemesis, kasi halos kaedad niya din si Lennox anak ni Sinner na pinsan ni Nemesis, kasalukuyan din kasing pupunta ang mga ito sa event... Si Lolo Azmodues naman ay nakaupo malapit sa bintana, kalmado gaya ng dati, may bahagyang ngiti sa kanyang labi habang pinagmamasdan ang mga ulap sa labas.I sat beside Nemesis.His posture was the same as always straight, controlled, one arm resting along the back of the seat behind me. But I could feel the quiet tension in him. He hated leaving Apollo. He hated the idea of “games” even more. Still, he had agreed. For m


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




