Akin ka lang

*AKIN KA LANG, ADYLIN*

*Mga Tauhan:*

*Adylin Alvarez - 24.* Tahimik, masipag, maganda sa simpleng paraan. Accounting clerk sa isang construction company sa Las Piñas. Nakatira sa Bacoor.

*Marie de Leon - 23.* Pinsang buo ni Adylin, CPA, palaban at maingay. Nagtatrabaho sa auditing firm sa Makati.

*Mark de Leon - 22.* Kapatid ni Marie, computer engineer sa Parañaque. Parang kuya na rin ni Adylin.

Tatlo silang magkakasama sa dalawang palapag na bahay sa Bacoor na pag-aari ng pamilya nina Marie. Lahat sila galing Bicol — mga Bikolanong nangarap sa Maynila.

*Aldrich Bautista - 25.* Negosyante. May-ari ng chain ng hardware sa Las Piñas, Imus, at Bacoor. Gwapo, mayaman, tahimik pero mapanganib tumingin. Bikolano rin.

---

### Chapter 1: Ang Stalker ni Adylin

Alas-sais pa lang ng umaga pero gising na si Adylin.

Sanay siya. 5:30 AM ang alarm, ligo, kape, tapos sasabayan si Marie sa pag-commute. Bacoor to Las Piñas — kung swertehin ka sa Zapote Road, isang oras. Kung hindi, dalawa.

"Ady! Bilisan mo! Malalate na ako sa client!" sigaw ni Marie mula sa baba habang suot-suot na ang blazer niya.

"Bababa na!" sagot ni Adylin habang tinitirintas ang mahaba niyang buhok.

Pagbaba niya, naabutan niya si Mark na nagluluto ng itlog.

"Ate Ady, kape mo. Matabang pa rin tulad mo," biro ni Mark.

"Manahimik ka diyan. Maghanap ka ng girlfriend mo," inirapan niya ito pero kinuha pa rin ang kape.

Ganito ang umaga nila. Maingay. Magulo. Pero ligtas.

Hanggang sa lumabas siya ng gate.

Sa tapat ng bahay nila, may nakaparadang itim na Hilux. Hindi naman bago — halos tatlong araw na niyang nakikita. Noong una, inakala niyang sa kapitbahay. Pero pangatlong araw na ngayon.

At sa loob, may taong nakatingin sa kanya.

Hindi niya maaninag ang mukha dahil tinted, pero ramdam niyang sa kanya nakatutok ang tingin.

"Marie, kilala mo ba yung naka-Hilux?" bulong niya.

Lumingon si Marie. "Wala yan. Baka naghihintay lang. Tara na, late na tayo!"

Sumakay sila ng tricycle palabas ng subdivision. Pero sa side mirror, nakita ni Adylin — sumusunod ang Hilux.

Pagdating sa SM Bacoor, bumaba sila para sumakay ng jeep pa-Las Piñas. Doon lang nawala ang Hilux.

"Guni-guni mo lang yun," sabi ni Marie.

Pero hindi guni-guni ang nangyari kinagabihan.

Pauwi na si Adylin mag-isa. Naiwan si Marie sa Makati dahil may overtime audit. Si Mark naman ay may deployment sa Parañaque. Kaya mag-isa siyang naglalakad mula sa kanto papasok sa subdivision nila. Madilim. 8:47 PM.

May naririnig siyang yabag sa likod niya.

Binilisan niya ang lakad. Bumilis din ang yabag.

Kumakabog na ang dibdib niya nang biglang may humarang na motor sa harap niya. Napasigaw siya.

"Adylin."

Kilala niya ang boses na yun. Bumaba ang lalaking nakaitim na helmet.

Matangkad. Naka-black shirt. Maaliwalas ang mukha pero seryoso ang mga mata.

Si Aldrich Bautista. Yung may-ari ng Bautista Hardware kung saan sila kumukuha ng materyales sa construction company nila. Isang beses lang sila nagkausap — nung nag-deliver siya ng invoice.

"A-Anong kailangan mo?" nanginginig ang boses ni Adylin.

Tinanggal ni Aldrich ang helmet niya. "Uuwi ka nang mag-isa sa ganitong oras? Delikado."

"Paano mo alam pangalan ko? At paano mo alam dito ako nakatira?"

Ngumiti ito. Yung ngiting hindi mo alam kung matutuwa ka o matatakot ka.

"Accounting clerk ka sa R&E Construction. Las Piñas. Umuuwi ng 8:30 PM. Mahilig sa black coffee, ayaw ng maingay. At nakatira ka dito sa Bacoor kasama pinsan mo."

Nanlamig si Adylin. "S-Stalker ka ba?"

Lumapit si Aldrich ng isang hakbang. Hindi siya hinawakan. Pero sobrang lapit na naamoy niya ang pabango nito.

"Hindi," mahina niyang sabi, diretsong nakatingin sa mga mata ni Adylin. "Nagbabantay lang. Simula nung una kitang nakita sa hardware, sabi ko..."

Huminto siya.

"Akin ka lang, Adylin. Kaya dapat ako lang ang sumusunod sa'yo."

Sa likod ni Adylin, biglang may ilaw ng tricycle. Si Mark.

"Ate Ady! Ady!"

Nilingon ni Adylin si Mark, at nang lumingon siyang muli — wala na si Aldrich. Mabilis na pinaharurot ang motor paalis, pero iniwan ang isang maliit na paper bag sa damuhan.

Nanginginig na kinuha ni Adylin ang bag. Sa loob, isang iced coffee — black, no sugar. Tulad ng kape niya tuwing umaga.

At isang maliit na note na sulat-kamay:

_Para hindi ka na maglakad mag-isa. Bukas ulit. - A_

"Sinong yun?" tanong ni Mark pagdating.

Hindi makasagot si Adylin. Hawak niya pa rin ang note, at hindi niya alam kung bakit — sa takot na nararamdaman niya, may kakaibang kilig na sumasabay.