4. Raine

Home.

The word did not arrive gently. It struck me. 

Sharp, sudden, almost violent, the moment the Montemayor Mansion rose into view beyond the iron gates. My breath stalled, fingers tightening instinctively around the handle of my luggage as though grounding myself against the surge of emotion threatening to overwhelm me.

There it stood.

Majestic.

Untouched by time.

White stone glowing beneath the morning sun, its surface polished to quiet perfection. The towering gates gleamed with dignified authority, while the gardens stretched outward like a meticulously painted masterpiece, every hedge sculpted, every flower curated, every pathway whispering familiarity.

Walang nagbago. At gayon pa man…

Lahat ay nagbago. Kasama na ako.

Ilang sandali akong nanatiling nakatayo sa tabi ng sasakyan, hindi makagalaw, hindi maialis ang tingin. Mabigat ang hangin dito, puno ng alaala. Dala ng lugar na ito ang aking mga saya noong bata pa ako, ang mga luha, ang walang ingat na saya ng kabataan.

This was not merely a house. This was my beginning.  Bago tuluyang lamunin ng pagninilay-nilay ang aking isipan, isang boses ang bumasag sa katahimikang bumabalot sa akin. “Raine, hijo… ikaw ba ‘yan?” My heart lurched. That voice, always so warm and tender.

“Nana Melva…” mahina kong bulong.

Nakatayo siya malapit sa gate, hawak ang isang trash bag, nanlalaki ang mga mata habang ang pagkagulat ay unti-unting napalitan ng pagkilala. Saglit lang, at napuno ng luha ang kanyang mga mata. Lumabo rin ang paningin ko. Parang naglaho ang mga taon sa pagitan namin. Hindi ko na maalala kung kailan ko nabitawan ang maleta bago ako kusang kumilos ng walang pag-aalinlangan.

Nagtagpo kami sa gitna, tila hinila kami ng mismong tadhana papalapit sa isa’t isa. Kapareho pa rin ng lumipas ang yakap niya. Mahigpit ngunit napakalambing. Sa yakap ni Nana, hindi na ako ang lalaking hinubog ng tagumpay, responsibilidad, at mundo. Isa na naman akong bata. “Nana… miss na miss kita.” Nabiyak agad ang boses ko habang nagsasalita.

Bahagya siyang lumayo, hinawakan ang aking mga balikat habang ako’y kaniyang tinitingnan na para bang sinusubukang kabisaduhin muli ang bawat pagbabago sa mukha ng batang kanyang pinalaki. “Naku, hijo…” nanginginig niyang sabi. “Miss na miss ka namin.” At gaya ng dati, hindi kumpleto ang emosyon sa pamilyang ito kung walang kasamang biro. “Naku naman… tingnan mo nga ang sarili mo.” Napatawa ako kahit may luha pa. “Napakagwapo mo na,” dagdag niya, kumikislap ang mga mata sa pagmamalaki. “Isang tunay na binata. Ang nag-iisang Prinsipe ng mga Montemayor.”

Napailing ako, nakangiti pa rin. May mga bagay talagang hindi nagbabago. “Kumusta sila?” Marahan kong tanong kay nana Melva. “Mom, Dad… Rafael at Samuel?” Biglang lumiwanag ang mukha niya. “Nandito silang lahat.” Parang may biglang gumaan sa dibdib ko. “Family Day, ‘di ba?” Tumango naman ako sa tanong niya.

Family Day.

Isang tradisyong hindi kailanman nasira ng distansya, abala, o ambisyon. Kahit gaano kami kaabala, importante ang araw na ito sa amin. Uuwi ang kambal, magsasama-sama kami, kakain, magtatawanan, at mag-aasaran. Family was never negotiable. Hindi ito pinipili. Ito ay inuuna. “Ako na magdadala ng bag mo,” sabi ni Nana Melva. Agad akong umiling. “Nana, kaya ko na.” She clicked her tongue dramatically, but pride shimmered unmistakably in her eyes.

Because once upon a time…

I had been the child who clung to sketchbooks and paintbrushes, refusing anything heavier than dreams. Ngayon, nakatayo ako rito, mas mature, mas matatag, hinubog ng mundo.

Sabay kaming naglakad papasok ng gate. At sa bawat hakbang papasok ng mansion, Something inside my chest began to loosen. “Madam! Sirs! May surprise ako!” sigaw ni Nana Melva sa habang papasok ng bahay. Napangiti ako. Dramatic pa rin siya. Walang kupas. Pagpasok ko sa sala, the sight before me was painfully, beautifully familiar.  Nasa sofa sina Mom at Dad. Nakaupo si Rafael na kalmado gaya ng dati. At si Samuel? Siyempre. Walang kahihiyang nakaupo sa kandungan ni Rafael. At ano ang pinapanood nila? The Lion King. Classic.

Sumandal ako sa pintuan, naka-cross ang mga braso. “Surpresa, lovers.” Parang huminto ang mundo at sabay-sabay silang napalingon. “What the hell?!” Biglang tumayo si Samuel. “Andito ka talaga?!” Napatawa ako nang malakas. Miss na miss ko ‘to. “Samuel. Language,” agad na sita ni Mom dito.

Ngumisi si Rafael. “Control yourself.” Hindi sila pinansin ni Samuel. “Kailan ka pa naging multo na basta na lang sumusulpot?!” Si Mom ang unang lumapit sa akin.

“Welcome home.” Lumambot ang boses niya. Niakap nila ako nang mahigpit, halos mawalan ako ng hininga, at hindi ko iyon ipinagpalit sa kahit ano. Dahil walang palakpak ng madla o tagumpay ang kayang tumapat sa pakiramdam na ito. Na may lugar akong kinabibilangan.

Nagtipon kami sa sala na parang walang nagbago. There were snacks and there were laughters. Tapos kumislap ang mata ni Samuel. Parang may kung anong kabalbalan na naman ang pumasok sa isip nito. “So…” sabi niya. Napabuntong-hininga ako. Heto na.

“Kumusta na ang Prinsipe natin?” Napangiwi ako sa aking narinig. “The Queen of Hearts…” dagdag pa niya. Napapikit ako ng aking mata. “The singer-painter prodigy…” Pinisil ko na ang tulay ng ilong ko sa pagkairita dito “Yung mukha na nasa billboard sa buong mundo?” Binuksan ko ang isang mata at tinignan siya nang masama. “Kuya, tumigil ka.” Namumula na ang leeg ko sa kahihiyan. “Tama na. Nakakahiya.”

Nagtawanan silang lahat. “At pwede bang alisin na natin yung Prince nickname?” Mas lumakas pa ang tawanan. “Hindi ako royalty.” 

Ngumisi si Samuel. “Late ka na.”

 “At sino ba nagpauso ng Queen of Hearts?” 

“Fans mo,” sagot niya agad.

Napabuntong-hininga ako. “Kahit mahaba buhok ko,” inis kong dagdag, “I’m still a fucking man.” Tumahimik ang buong sala at napatingin silang lahat sa akin. Dahil nagmura ako. At si Raine Montemayor ay hindi nagmumura. Well, hindi sa harap nila.

“Well,” sabi ni Samuel. “Nagbago ka nga.”

Tinignan ako ni Mom.

“Raine. Watch your language.”

“Sorry, Mom,” mahina kong sabi.

Nakaupo lang si Rafael, halatang aliw na aliw. Biglang nagsalita si Dad. Hindi maganda ang kutob ko dito. “Mahal mo pa ba siya?” Nanigas ang buong katawan ko sa kaniyang tanong. “Dad!”

Sumabog na nga ang tawanan.

“Mom, tulungan mo ako!” reklamo ko.

Ngumiti lang siya.

“I hate all of you,” dramatiko kong bulong.

Mas lalo silang tumawa. At kahit naiirita ako. Kahit nakakahiya. May mainit at tahimik na pakiramdam na dahan-dahang pumuno sa dibdib ko. Because they were laughing. They were happy. And I am finally home. At kahit gaano pa ako binago ng mundo, dito ay may tahanan ako. And I would always belong