Kabanata 2

“Eyes on the board, Ms. Concepcion.”

Napabalik ako sa realidad dahil sa katagang iyon, napansin kong napalingon din ang iba kong mga kaklase sa gawi ko. 

“Y-yes, professor,” I replied, trying my best to sound normal kahit ramdam kong namumula na ang pisngi ko. Muli siyang tumalikod para magsulat sa board, ako naman ay nagkunwaring kinokopya ito kahit ang totoo, wala naman akong sinusulat.

Paano nga ba ako makakapag-focus kung ganyan siya ka-intense tumingin? Idagdag mo pa ‘yong tangkad niya, tapos ‘yong polo niya, parang sinadya talagang maging fitted para ipakita kung gaano siya ka-toned. 

Seriously, Uncle Easton. Kailan ka naging ganito ka-hot?

Bihira lang sumama si Uncle Easton sa mga family outing namin. Tuwing nandoon naman siya, tahimik lamang siya sa gilid. Palagi pa itong may may hawak na libro o laptop kahit nasa bakasyon, kaya hindi rin ito malapitan ng iba naming mga kamag-anak. Matagal-tagal na rin simula noong huli kami nagkita kaya hindi ko inaakala ganito pala siya kaakit-akit. 

Sa pagkakaalam ko ay thirty-five years old na si Uncle. But damn, hindi ito halata sa kaniyang mukha. 

Ako? I’m twenty-four. Marahil mas matanda ako kaysa sa karamihan ng mga estudyante rito na mga second-year college students. Blame it to those KJ professors na lagi na lang ako nire-report sa guidance office. Kahit sa mga bagay na hindi naman ako ang nangunguna, ako pa rin sinisisi nila.

Kaya siguro naisipan ng mga magulang ko na dito na lang pinagpatuloy ang aking pag-aaral. Tingin nila ay titino ako sa pagbantay sa ’kin ng aking strict yet hot uncle professor.

Hanggang saan kaya ako kakayanin ni Uncle Easton?

I was still out of it, hanggang sa may kumalabit sa braso ko.

“Kanina ka pa tulala. You good?” bulong ng aking katabi. Oo nga pala, nandito pa nga pala sa tabi ko ‘yong hot na classmate ko.

Pero hindi kasing hot ng uncle ko!

“Ha? Oo naman,” sagot ko ng pabulong. “Naninibago lang siguro.”

He nodded, satisfied with my answer. “You saw the note, right? You in?”

I faced him, nagulat pa ako dahil hindi ko namalayan na halos dumikit na sa tenga ko ang kaniyang mukha. Pero imbes na umatras, ngumiti lang ako.

“Depende,” sabi ko habang nilalaro ang dulo ng ballpen ko. “Is it going to be fun?”

Ang totoo ay nagpapakipot lang ako. That’s how you bait guys. Never say yes immediately. Give them a little tease and let them chase the hot girls like me to boost their ego.

“Of course, gorgeous, that is, kung ako ang kasama mo.” He winked.

Napatawa ako nang mahina, saka ko inilayo ang sarili sa kaniyang mukha. “We’ll see.”

“Ms. Concepcion. Mr. Villaverde.”

Napatigil ako, at agad na ibinaling ang tingin sa harap. Nakatukod ang mga kamay ni Uncle—este Professor Easton sa lamesa at kapansin-pansin ang matalas na tingin nito sa aming gawi.

Lagot na!

“Would you care to share your own discussion in class?”

Lahat ng mga kaklase namin ay sa ‘min nakatingin. The person sitting next to me doesn’t seem to be bothered by our professor’s gaze. Heck, hindi ko pa nga pala alam pangalan niya.

“Wala po, Professor,” sambit ko habang pilit na pinapakalma ang aking boses. “He was just asking for a pen.”

“Oh?” taas-kilay niyang tugon. “I didn’t know pens were whispered that close.”

Kaagad naman akong napangisi. Professor… professor… professor, masyado mo akong sinusubukan! 

“Pasensya na po, Professor Easton. I’ll make sure to speak louder next time.” inosente kong sagot sabay kagat ng ibabang labi ko. 

Narinig ko ang ilang tawanan ng mga kaklase ko. ‘Yong iba ay pasimple pang nag-thumbs up sa ‘kin tila natutuwa sa narinig nila. Masyado ba naman kasing seryoso itong si Sir! 

Nabalitaan ko na kaya pala ayaw sa kaniya ng mga estudyante dahil sobrang luwag ng naunang professor nila. ‘Yong tipong kapag nag-request sila na huwag muna mag-lesson ay kaagad itong papayag basta hindi lalabas sa nakakataas. 

Mabuti na lang daw, guwapo si Sir. Kung hindi, baka matagal na siyang ni-report sa dean sa sobrang sungit. Pero sige na nga, may karapatang magsungit ‘pag ganyan kagwapo.

Pero grabe naman siya! Maski sariling pamangkin hindi man lang palalagpasin. Hindi ba siya natutuwa na unang araw ko pa lang ay may nakikipag-kaibigan na sa ‘kin?

“This class…” Narinig namin na wika niya, sabay bunot ng malalim na hinga bago tinuloy ang kaniyang sasabihin. “...needs to learn the meaning of focus.”

Padabog itong tumalikod kaya natahimik ang lahat ngunit nakita ko na bahagya tumaas ang sulok ng kaniyang labi bago tuluyang humarap ulit sa board. Natahimik lahat ng mga kaklase ko at maski ang katabi ko ay dumistansya sa ‘kin dahil sa aura na pinapakita ni Professor Easton ngayon. 

Totoo nga ba ang galit na pinapakita niya ngayon?

Ilang sandali pa ay pasimpleng nag patong ng papel sa taas ng aking notebook ang aking katabi. Maingat ko itong tinignan.

You just made him look pissed. That was hot.

Siniko ko siya nang mahina, pero hindi ko napigilang mapangiti.

Nagpatuloy ulit sa pagturo ang aking uncle at sa pagkakataon na ito, pinili ko nang makinig kahit papaano. Ayoko naman na sa loob ng isang araw ay malalagot na ako ‘no! 

Hanggang sa dumating na ang oras na pinakahihintay ng lahat.

“Class dismissed,” wika ni Professor Easton at kaagad niligpit ang kaniyang mga gamit sa lamesa. 

Pero bago siya tuluyang lumabas ng classroom, tumama ulit ang tingin niya sa akin. “Ms. Concepcion, come straight to my office.”

Narinig kong may ilang kaklase na napasinghap sa sinabi ni Sir ngunit hindi ako nagpakita ng kahit anong emosyon at pinagpatuloy ang pagliligpit. 

“Good luck girl, ikaw kaagad alay kay Professor Easton.” biro ng isa pa, sabay tawa.

Baka kayo pa mainggit mamaya.

I just shrugged. Sanay na ako sa mga ganitong reaksyon. The more they talk, the more I enjoy it. Attention always finds its way to me, anyway.

Dahan-dahan kong kinuha ang bag ko at lumakad papunta sa faculty office. Huminto ako sa harap ng pintong may nameplate na nakapangalan sa kaniya, Prof. Easton Vien D. Concepcion.

Kumatok ako ng dalawang beses bago ko binuksan.

Pagpasok ko, tumambad sa akin ang malinis na opisina, may maliit na bookshelf sa kaniyang likod at bakas ang amoy ng bagong gawang kape. Nakatalikod siya sa mesa, tila may hinahanap sa mga bookshelf, at hindi man lang tumingin sa ‘kin. Pero alam ko kahit ganoon ay ramdam niya ang presensya ko. 

“Lock the door.”