CHAPTER 7:Anxiety

"Let's get straight to the point," basag ni Zhean sa katahimikan.

" This shipment delay cost us a massive amount. I want to know exactly what went wrong and how it affected our bottom line."

"Good morning, everyone," pormal kong simula.

"As you can see in the report, the logistics delay severely impacted our Q3 deliverables and incurred heavy demurrage charges."

"We tried to mitigate the risks the moment we received the advisory from the port authorities"

"But we couldn't reach out to the shipping lines but they kept withholding the duration until it was too late to reroute cost-effectively." paliwanag ni Mr. Mendoza.

"I don't want any excuses, Mr. Mendoza. I want you to call them immediately and fix this mess right now." malamig na wika ni Zhean .

"I want a risk mitigation audit on my desk by the end of the week. Ms.Salesa ,I want you to personally oversee the financial recovery plan and report back to me." Dagdag pa nito at tinapunan ako ng tingin.

Tumango lang ako "Yes, Mr. Valeriano. We will deliver the updated metrics and the revised budget forecast."

Hindi siya nagsalita tiyaka niya sinarado ang portfolio na kanina niya pa binabasa "Alright. Meeting adjourned."

Pagbalik na pagbalik namin sa opisina, agad kong ibinagsak ang folder sa lamesa at malalim na napabuntong-hininga. Inayos ni Mr. Mendoza ang kanyang salamin at seryosong tumingin sa akin.

" Tawagin mo na ang Finance department para makapag-meeting tayo agad tungkol sa gagawin natin." seryosong sabi ni Mr. Mendoza. Tumango ako at agad na tinawag sina Cassie at ang iba pa naming kasamahan.

"Ang sakit ng ng katawan ko," reklamo ni Cassie habang nag-iinat sa kanyang upuan. Sobrang haba at nakakapagod nga naman ng araw namin dahil sa sunud-sunod na problema sa opisina.

"Kaya nga. Tara, who wants to buy coffee?" pag-aaya naman ni Alexis.

Napatingin ako sa cellphone mag-aalas-nuwebe na pala ng gabi. Bumaba kami at pumunta sa coffee shop malapit sa building namin. Pagbalik namin sa opisina ay agad na din kami umakyat pero napahinto kami sa cubicle ko ng may umagaw ng atensyon namin.

"Alessa, look, someone left you a gift," panunukso ni Karen habang nakaturo sa ibabaw ng aking table.

Agad akong lumapit at nakita ko ang isang red box na may kasamang maliit na card. Kumunot ang noo ko dahil wala naman akong inexpect na padala o regalo ngayon.

"Uy, 'di ka nagsasabi na may nanaliligaw na pala sa'yo ha!" tukso pa ni Alexis habang sumisimsim sa binili niyang kape.

Tinapunan ko lang siya ng masamang tingin sabay irap. "Ewan ko sa inyo, wala naman ako nun."

"Let's go back na guys sa meeting room, baka hinahanap na tayo ni Sir Mendoza para sa susunod na huling briefing natin," pag-aaya ni Cassie para maiba ang usapan.

Naglakad na sila pabalik sa meeting room, pero nagpaiwan muna ako sandali para tignan ang kahon. Kinuha ko ang card at binuksan ko ito.

“I hope you’ll like my present.”

Dahan-dahan kong binuksan ang kahon. Agad akong napaatras nang makita ko ang laman nito.

Isang manika… punong-puno ng dugo.

Sa ilalim nito ay may puting damit na halos hindi na makilala sa sobrang dami ng dugong bumalot dito. Bigla akong kinilabutan. Nanlamig ang buo kong katawan habang nanginginig ang mga kamay ko sa takot.

Biglang umilaw ang cellphone ko. Isang mensahe mula sa unknown number:

“Sana na-appreciate mo yung gift ko.”

Nanindig ang balahibo ko at mga kamay habang nakatitig sa screen nawawala na ang katinuan ko kung sino ang pwedeng gumawa niyon sa akin.

Who could possibly do this?

Bakit naman may mag-aaksaya ng oras para takutin ako nang ganito Bumalik lang ako sa realidad ng tapikin ako sa balikat ni Cassie. "You okay, Alessa?"

Agad kong itinago ang box sa drawer at pinatay ang screen ng cellphone ko. "Oo naman," nanginginig ang boses na sagot ko.

Tumango si Cassie "Ah , Pinapatawag ka na kasi ni Mr. Mendoza."

Agad na ako tumayo at bumalik sa meeting room.

Dalawang araw na ang lumipas simula noong gabing iyon, pero hanggang ngayon, ramdam ko pa rin ang takot. Para na akong nagkaka-anxiety, nasa office kami ngayon at abala sa kani-kaniyang trabaho nang magsalita si Alexis. "Guys, nasaan pala yung Q2 financial audit file? "

"I think nasa archive room 'yun, sa pinakadulong cabinet."Sumagot si Karen habang nagtytype sa kanyang laptop.

Dahil tapos naman na ako sa ginagawa ko , nag-volunteer na ako. "Ako na lang ang kukuha, tapos naman na ako sa report ko."

Pagpasok ko sa room agad ko tinungo ang sinabi ni Karen ng bigla akong nakarinig ng mahinang kaluskos mula sa madilim na sulok.

“Hello, may tao ba diyan?” tanong ko, pero walang sumagot.

Nagpatuloy na lang ako sa paghahanap pero ilang segundo lang ang lumipas, may biglang nahulog na mabigat na kahon sa bandang likuran ko.

"Sino 'yan?! Sinong nandiyan?!" sigaw ko. Agad akong yumuko para kumuha ng libro mula sa malapit na shelf.

Lumapit ako roon sa pinanggalingan ng tunog at may nakita akong malaking anino. Ready na akong ihampas ang libro nang umangat ito at nakita ko si Brion.

"Whoa, easy, Alessa! " gulat na tanong ni Brion habang napaatras nang kaunti at itinaas ang kanyang mga kamay.

"Brion?! Oh my god, ikaw pala 'yan! Akala ko kung sino na!"

"I was just looking for some old files" depensa ni Brion habang kinakamot ang batok niya.

"Are you okay? You look like you've seen a ghost."

"Oo ayos lang ako .Anyway, hinahanap ko lang yung Q2 financial audit file."

Tumango si Brion at tinuro ang cabinet sa tabi niya. "Ah, yun ba? I saw it earlier. Here, it's on this shelf."

"Thanks," tipid na sagot ko.

Sabay kaming lumabas ng archive room at inihatid niya ako pabalik hanggang sa labas ng aming opisina. Pero bago pa man ako tuluyang makapasok, pinigilan niya ako at nagtanong.

"Do you have any plans later this evening?" tanong ni Brion.

Napakunot ang noo ko nang bahagya. "Wala naman. Bakit?"

"If you're free, can we have dinner later?" pag-aaya niya.

Pinag-isipan ko muna ito nang ilang segundo habang nag-aalinlangan. Should I go with him? Pero sa tingin ko naman ay wala namang masama.

"Im here mamaya," sagot ko.

Ngumiti si Brion nang marinig ang sagot ko. "Great. Then I'll pick you up later."

Tumango lang ako at saka pumasok sa loob ng office. Zhean was tied up with a mountain of work, so our paths hadn't crossed since that night at the restaurant. It was for the best, as we both drowned in paperwork .