The Alpha's Unworthy Luna

เอเดรียนกลับมาจากการไปพบเซร่า และพบว่าฉันรอเขาอยู่ในห้องนั่งเล่น

เขาสะบัดเสื้อโค้ตออก ก่อนจะดึงฉันเข้าไปในอ้อมแขน น้ำเสียงต่ำและแฝงความอ่อนล้า

“รอผลตั้งแต่เนิ่น ๆ เลยหรือ เจ้าหญิงของฉัน”

พ่อบ้านเดินเข้ามาพร้อมกระดาษสลากที่เขาจับได้

และเช่นเดียวกับทุกปี เอเดรียนถือมันไว้ด้วยความทะนุถนอมปวดใจ พร้อมจะเปิดให้ฉันดู

ฉันมองเขาอย่างเลื่อนลอย

ตลอดหลายปี ฉันคิดว่าความผิดหวังในน้ำเสียงของเขา ทุกครั้งที่พูดว่า “ผมจับไม่ได้” นั้นเป็นของจริง

ไม่เคยคิดเลยว่ามันคือการแสดงทั้งหมด

เขาประคองใบหน้าฉันด้วยมือทั้งสอง

“ไม่ว่ามันจะเขียนว่าอะไร ความรักที่ผมมีให้คุณก็ไม่เปลี่ยน คุณรู้ใช่ไหม”

ฉันยิ้มให้เขาอย่างไร้เสียง ไร้เรี่ยวแรง

พ่อบ้านเปิดกระดาษใบนั้น

เป็นกระดาษเปล่า

ตรงกับใบที่ฉันสลับไว้

และฉันก็ยังคงสงบนิ่ง

คิ้วของเอเดรียนขมวดเข้าหากัน

เขารู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ—สังเกตว่าฉันไม่ตอบสนองเหมือนทุกปีที่ผ่านมา

ไม่ร้องไห้ ไม่ทรุดลง ไม่อ้อนวอนให้เขากอด

เขาพูดอย่างระมัดระวัง แทบจะอ่อนโยน

“ไอรีน? ปีนี้ทำไมคุณเงียบจัง”

เขาลูบเส้นผมของฉันเบา ๆ

“ปีหน้าเราจะได้มัน ถ้าผมไม่ได้ชื่อคุณ ผมก็จะไม่แต่งกับใครทั้งนั้น”

ฉันยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

“ไม่จำเป็นแล้ว ไม่อีกต่อไป

คุณ… ควรทำตามแผนของตระกูล และแต่งงานกับเซร่า”

เอเดรียนชะงัก

สีหน้าของเขามืดลงทีละน้อย

“ไอรีน… คุณไม่เชื่อใจผมจริง ๆ เหรอ”

“เจ้าหญิงของผม” เขาพึมพำอย่างอ่อนโยนแต่หนักแน่น

“ใช่ ผู้อาวุโสพูดเสมอว่าการแต่งงานกับทายาทตระกูลโมเร็ตติจะทำให้ตำแหน่งผมมั่นคง

พวกเขากลัวว่าเซร่าอาจจะไปแต่งกับทายาทดีทรอยต์ แล้วตำแหน่งผมจะพังทลายในชั่วข้ามคืน”

เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างแทบสิ้นหวัง

“นั่นแหละคือเหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงไม่มีวันเป็นหัวหน้ามาเฟีย”

นิ้วหัวแม่มือของเขาลูบแก้มฉัน น้ำเสียงต่ำ สงบ และมั่นใจอย่างเด็ดขาด

“อำนาจไม่ได้สร้างจากการที่ผมแต่งงานกับใคร

มันสร้างจากคาสิโนที่ผมครอบครอง ท่าเรือที่ดำเนินการภายใต้ชื่อผม และเงินผมที่หมุนเวียน—มากพอที่แม้แต่รัฐบาลกลางยังต้องคิดซ้ำก่อนจะมาเคาะประตู”

เขาถอนหายใจ เอื้อมมือมาหาฉัน

“ผมรักคุณคนเดียว คุณคือคนเดียวที่ผมอยากแต่งงานด้วย

คุณคิดว่าทำไมผมถึงต่อสู้กับพวกเขาทุกปี”

ฉันถอยออกจากมือของเขาอย่างเงียบงัน

จากนั้นฉันถามเบา ๆ “คุณไม่เคยรู้สึกผิดกับเซร่าเลยใช่ไหม”

เอเดรียนหยุดนิ่ง

แล้วหัวเราะเบา ๆ อย่างสิ้นหวัง

“แน่นอนว่าไม่ ความรักบังคับกันไม่ได้”

“ผมยอมรับ เธอสละอะไรหลายอย่างเพื่อผม

ทั้งที่เกิดมาเป็นทายาทโมเร็ตติ แต่กลับยอมอยู่ข้างผมในฐานะผู้ช่วย”

“ครั้งหนึ่งเธอเมา เกาะผมไว้ ร้องไห้… บอกว่าวันแต่งงานของผมจะเป็นวันที่มืดมนที่สุดในชีวิตเธอ”

“แต่เธอกับผมต่างก็รู้ความจริง เธอรู้ว่าผมไม่รักเธอ

เธอรู้ว่าผมรักแค่คุณ”

“ผมพูดได้แค่ว่า… บางทีเหตุผลที่ผมไม่ได้ชื่อคุณตลอดหลายปี อาจเป็น… พระประสงค์ของพระเจ้า”

ใจฉันหายวาบ

และฉันก็เข้าใจในทันที

นี่แหละคือเหตุผลที่เขายอมรับกฎโง่ ๆ “จับชื่อแต่งงาน”

ถ้าเขาได้ชื่อฉัน เขาจะต้องแต่งงานกับฉัน—

และทุกคนจะคิดว่าเขาทำลายข้อตกลงระหว่างตระกูล

ปัญหา แรงกดดัน คำถามที่เขาไม่อยากเผชิญ

แต่ถ้าชื่อฉันไม่ปรากฏขึ้นเลย…

เขาก็จะเก็บฉันไว้ได้ โดยไม่ต้องสวมแหวนให้

โดยไม่ต้องเอาตำแหน่งหัวหน้ามาเฟียไปเสี่ยง

สี่ปีแห่งการรอคอยของฉันไม่ใช่ความภักดี

มันคือวิธีของเขาในการประนีประนอมกับเซร่า

และรักษาตำแหน่งหัวหน้ามาเฟียแห่งเกรตเลกส์ให้มั่นคง

เขาตัดฉันออกจากอนาคตในหัวไปแล้ว ใช้ฉันในตอนที่เป็นประโยชน์—

และยังกล้าที่จะมองฉันราวกับว่าเขาเป็นคนที่รักฉันมากที่สุด

ตอนที่เราคบกันใหม่ ๆ เซร่าถูกบังคับให้พักการหมั้นกับเขาเพราะฉัน

ในงานเลี้ยง ผู้คนชี้นิ้วใส่เธอ เยาะเย้ยว่าเธอถูกเอเดรียนทอดทิ้ง

ฉันยืนอยู่ท้ายห้อง มองเธอที่ถูกล้อม สีหน้าซีดเผือด มือกำแก้วแน่น

แล้วเอเดรียนล่ะ?

เขามอบเพียงสายตาเย็นชาให้เธอ ก่อนจะจับมือฉันแล้วดึงฉันจากไป

ตอนนั้นฉันคิดว่านั่นคือความภักดี

คิดว่าเขาเลือกฉันด้วยความแน่วแน่

คำว่า “เจ้าหญิงของผม” ที่แสนอ่อนโยนเหล่านั้น เคยรู้สึกเหมือนความรัก

แต่ตอนนี้มันชัดเจนอย่างเจ็บปวดว่า

ถ้าเขาแต่งกับเซร่า เขาจะเสียฉัน

ถ้าเขาแต่งกับฉัน เขาอาจเสียตำแหน่ง

ดังนั้นเขาจึงเลือกไม่แต่งกับใครเลย—

แล้วซ่อนมันไว้ภายใต้ “พระประสงค์ของพระเจ้า” ผ่านการจับสลาก

เพื่อที่เขาจะไม่ต้องเสียอะไรเลย

คริสต์มาสเคยเป็นวันแห่งความทุกข์ของฉันเสมอ

แต่ปีนี้…

ปีนี้มันเลวร้ายที่สุด

และถึงอย่างนั้น—

แม้มันจะเจ็บปวด แต่ฉันก็ได้เห็นความจริงสักที

และฉันจะไม่ยอมติดอยู่ในกับดักนี้อีกต่อไป

ฉันหลบไปยังมุมของห้อง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วโทรหาแม่

“ผลจับสลากปีนี้เป็นยังไง” แม่ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

“พวกเธอได้แต่งงานกันไหม”

“แม่… หนูกำลังจะกลับบ้าน

หนูจะกลับไปหาคู่หมั้น คนที่พ่อกับแม่จัดไว้ให้”