Kabanata 3

Pagkasabi niyon, tumalikod siya at umakyat sa hagdan. Mabigat ang kanyang mga binti, ngunit buo na ang kanyang pasya. Pumasok siya sa kanyang silid—ang mismong silid kung saan siya umiyak, nangarap, at nagsikap nang husto.

Hindi na siya nag-aksaya ng oras. Kumuha siya ng bag at nagsimulang mag-impake. Tanging mga damit na kailangan niya, ang kanyang mga dokumento, at ang kaunting perang natitira sa kanya. Hindi gaanong marami… ngunit sapat na para makaalis siya.

Huling beses niyang nilibot ng tingin ang silid.

“Mas gugustuhin ko pang matulog sa kalsada kasama ang mga pulubi kaysa manatili sa ilalim ng bubong na ito,” bulong niya.

Pagkatapos, bumaba siyang muli ng hagdan habang hawak ang kanyang bag.

Nakatayo ang kanyang ama sa paanan ng hagdan, nakahalukipkip ang mga braso.

“Kapag lumabas ka sa pintong iyan, huwag ka nang babalik kailanman,” sabi nito nang walang anumang emosyon.

Hindi man lang siya tiningnan ni Emily.

Naglakad-lakad si Emily nang ilang sandali habang hawak ang kanyang bag, umiikot ang kanyang isip. Hindi niya alam kung saan siya pupunta, ngunit hindi siya maaaring manatili sa kalsada buong magdamag. Nanlalamig ang kanyang mga kamay at sumasakit ang kanyang mga paa, ngunit hindi siya pinapayagan ng kanyang pride na bumalik. Kinuha niya ang kanyang telepono at nag-alinlangan. Pagkatapos, tinawagan niya ang nag-iisang taong pinagkakatiwalaan niya—si Valentina.

“Val…” Nababasag ang kanyang boses sa sandaling marinig niya ang boses ng kanyang kaibigan.

“Emily? Nasaan ka? Ano ang nangyari?”

“Ako… kailangan ko lang ng matutuluyan. Pakiusap.”

Hindi man lang nagdalawang-isip si Valentina.

“Ipadala mo sa akin ang lokasyon mo. Pupuntahan kita ngayon din.”

Makalipas ang labinlimang minuto, huminto ang kotse ni Valentina sa tabi niya.

Pagkabukas na pagkabukas ni Emily ng p***o at pagpasok niya sa kotse, nakita niya ang nag-aalalang mga mata ng kanyang kaibigan—at doon siya tuluyang bumigay. Napahagulgol siya, nanginginig at humihikbi na parang isang bata.

Hindi agad nagsalita si Valentina. Niyakap lamang niya si Emily at hinawakan ito habang umiiyak.

“Nawala na sa akin ang lahat, Val,” bulong ni Emily sa pagitan ng kanyang mga luha. “Lahat.”

Sa apartment ni Valentina, habang nakabalot sa isang mainit na kumot at may hawak na mainit na inumin, ikinuwento ni Emily sa kanya ang lahat. Ang pagtataksil. Ang mga kasinungalingan. Si Charles. Si Julie. Ang pamilyang tinawag niyang kanya. Ang pekeng pagbubuntis. Ang anak na inagaw sa kanya. Bawat salitang binibitawan niya ay tila dumudurog sa kanyang lalamunan, ngunit sinabi pa rin niya ang lahat.

“Mahal ko siya, Val… Handa na akong pakasalan siya. Akala ko, bumubuo kami ng buhay na magkasama. At sa buong panahong iyon… ginagamit lang pala niya ako. Silang lahat.”

Namula sa galit ang mukha ni Valentina.

“Mga halimaw sila. Isinusumpa ko, kapag nakita ko sila—”

Umiling si Emily.

“Kailangan ko na lang magpatuloy sa buhay,” tahimik niyang sabi. “Magsimula ulit. Hindi na ako makakabalik sa kompanya… hindi pagkatapos ng lahat ng nangyari. Kailangan kong maghanap ng trabaho. Kahit ano.”

Inabot ni Valentina ang kanyang kamay.

“Hindi ka nag-iisa, okay? Hahanap tayo ng paraan para malampasan ito nang magkasama.”

Tumango si Emily, bagaman masakit pa rin ang kanyang puso. Nakatitig siya sa kalangitan sa labas ng bintana. Wala siyang pera. Walang trabaho. Walang tahanan. At walang anak sa kanyang mga bisig.

Ngunit may isang bagay pa siyang natitira.

Ang kanyang sarili.

“Magsisimula ako sa wala,” mahina niyang sabi.

Tatlong buwan na ang lumipas mula nang gumuho ang mundo ni Emily—mula sa pagtataksil, mga kasinungalingan, at matinding dalamhati.

Dalawang buwan na rin mula nang magsimula siyang magtrabaho bilang manager sa Rowland Corporation.

At dalawang linggo na ang nakalipas mula nang umalis siya sa apartment ni Valentina at lumipat sa isang maliit na lugar na pag-aari na niya. Hindi iyon magarbo, ngunit kanya iyon—sarili niyang espasyo, sarili niyang kapayapaan.

Gayunpaman, ngayong gabi, nakatayo siya sa harap ng isang magarang restawran, nakatitig sa mga salaming p***o nito habang magkahalo ang kaba at hindi makapaniwala sa kanyang nararamdaman.

Isang blind date.

Si Valentina, ang kanyang matalik na kaibigan, ang nagtulak sa kanya na subukan ito.

Malinaw na naalala ni Emily ang kanilang pag-uusap. Nakaupo sila sa sopa ni Valentina ilang gabi lamang ang nakalipas.

“Tigilan mo na ang pagbabalik-tanaw sa nakaraan,” sabi ni Val. “Hindi mo maaaring patuloy na ihinto ang buhay mo dahil sa ginawa nila sa iyo. Nagpatuloy na sila sa kani-kanilang buhay. Kailangan mo ring gawin iyon.”

Napairap si Emily.

“Hindi pa ako handang makipag-date, Val. Sige na.”

Ngunit hindi nagpatalo si Val.

“At hindi mo ba alam ang pinakamahusay na paraan para talunin sila sa sarili nilang laro? Magpakasal ka. Maging mas masaya kaysa sa kanila.”

Natawa si Emily sa sinabi nito—talagang natawa, isang bagay na bihira niyang gawin nitong mga nakaraang buwan.

“Ang kulit mo, Val.”

Nakahalukipkip si Valentina, puno ng determinasyon ang kanyang mga mata.

“Hindi ako nangungulit. Seryoso ako. Tingnan mo nga—ilang buwan na ang lumipas, pero hindi pa rin kasal sina Charles at Julie. Alam mo ba kung ano ang ibig sabihin niyon? Hindi matatag ang relasyon nila. Hindi sila sigurado sa isa't isa. May pagkakataon ka pang manalo.”

Hindi iyon sineryoso ni Emily noon. Ngunit naging mapilit si Val, nagpapadala sa kanya ng mga mensahe, pumipili ng mga damit para sa kanya, at siya pa mismo ang nag-ayos ng blind date.

At ngayon… narito na siya.

Nakatayo sa harap ng isang marangyang restawran, suot ang isang malambot na kulay-beige na damit, maayos na nakakulot ang kanyang buhok, at magaan ngunit magandang tingnan ang kanyang makeup.

Dahan-dahan siyang huminga nang palabas.

“Hapunan lang ito,” sabi niya sa sarili. “Wala nang iba.”

Gayunpaman, bahagyang nanginginig ang kanyang mga daliri habang inaabot niya ang p***o. Hindi niya alam kung ano ang aasahan—isang magalang na pag-uusap, isang hindi komportableng katahimikan, o marahil ay tahimik siyang aalis bago pa man matapos ang hapunan.

Ngunit pumasok pa rin siya.