Kabanata 2

Tahimik ang silid nang dahan-dahang imulat muli ni Emily ang kanyang mga mata. Kumakabog ang kanyang ulo. Masakit ang kanyang buong katawan.

Dahil sa maliwanag na ilaw sa itaas niya, napapikit siya nang bahagya. Saglit niyang hindi maalala kung nasaan siya—hanggang sa biglang bumalik sa kanyang alaala ang lahat. Si Charles. Si Julie. Ang mga kasinungalingan. Ang sanggol.

Alam ng lahat maliban sa kanya, na nangangahulugang maging ang sarili niyang pamilya ay alam din ang lahat.

Dahan-dahan siyang umupo, nakaramdam ng matinding sakit sa kanyang likod, ngunit hindi na siya umiyak sa pagkakataong ito. Tuyo ang kanyang mga mata. Pakiramdam niya ay nanlamig ang kanyang puso.

Pinagtaksilan nila siya.

Ginamit nila siya.

Nilagyan nila siya ng droga.

Kinuha nila ang kanyang katawan,

ang tiwala niya, at ngayon... ang kanyang anak.

Isang sanggol na siyam na buwan niyang dinala sa kanyang sinapupunan. Isang sanggol na kinakantahan niya sa dilim. Isang sanggol na pinangarap niyang kargahin sa kanyang mga bisig. At ngayon, sinasabi nilang hindi kanya ang sanggol na iyon?

Ilang oras na nanatili si Emily sa ospital, nakahiga sa malamig at tahimik na silid na iyon. Nakatitig siya sa dingding. Sinubukan niyang umiyak, ngunit walang luhang lumabas. Naninikip ang kanyang dibdib, tuyo ang kanyang lalamunan, ngunit walang lumalabas na tunog. Nanlamig na ang kanyang puso. Sobra-sobrang sakit, sobra-sobrang pagtataksil—namanhid na siya dahil sa mga iyon.

Lahat ay nagsinungaling sa kanya. Si Charles. Si Julie. Maging ang sarili niyang pamilya.

Paulit-ulit na umaalingawngaw sa kanyang isipan ang mga salita ni Julie: “Alam ng lahat. Ikaw lang ang hindi nakakaalam.”

Iyon ang pinakamasakit. Ang kanyang madrasta. Ang kanyang kinakapatid na kapatid na babae. Marahil maging ang kanyang ama... Alam ba nilang lahat? Ayaw niyang maniwalang alam iyon ng kanyang ama. Palagi itong naging mabait sa kanya. Ngunit nagsimula nang pumasok sa kanyang isip ang pagdududa, at mas masakit iyon kaysa sa anupaman.

Sa wakas, nang walang sinasabi kaninuman, nagbihis siya, lumabas ng ospital, at sumakay ng taxi. Tahimik ang biyahe pauwi. Tumingin siya sa bintana at pinanood ang mga taong naglalakad sa kalye—nagtatawanan, nag-uusap, at namumuhay nang normal. Pakiramdam niya ay isa siyang multong nakaupo roon.

Nang huminto ang taxi sa harap ng kanyang bahay—ang bahay na inakala niyang ligtas niyang kanlungan—bumagsak ang kanyang puso. Hindi na iyon pakiramdam ng tahanan. Mula sa loob ng bahay, narinig niya ang musika. Ang tawanan. Ang tunog ng mga basong nagkikiskisan. Pagdiriwang.

Malakas ang boses ng kanyang kinakapatid na kapatid na babae, punong-puno ng saya.

Pagkatapos ay narinig niya ang boses ng kanyang madrasta, masiglang nakikipag-usap.

Nakatayo si Emily sa labas, mahigpit na hawak ang kanyang bag. Nakatitig ang kanyang mga mata sa pintuan habang pinupuno ng mga tunog ng kaligayahan ang kanyang mga tainga.

Nagdiriwang sila.

Marahil ang sakit na nararamdaman niya ay ang tagumpay nila.

Habang nagpapatuloy ang tawanan sa loob ng bahay, dahan-dahang bumukas ang pintuan.

Nakatayo roon si Emily, tahimik. Kalmado ang kanyang mga mata, ngunit durog na durog ang kanyang puso sa loob.

Tumahimik ang silid nang mapansin nila siya. Bahagya siyang humakbang pasulong at nagtanong sa malumanay ngunit malamig na tinig,

“Para saan ang pagdiriwang na ito?”

Lumingon ang lahat upang tingnan siya. Mabilis na tumayo si Evelyn, ang kanyang kinakapatid na kapatid na babae, at humakbang palapit sa kanya.

“Ate...” sabi nito na may pekeng ngiti.

Ngunit itinaas ni Emily ang kanyang kamay upang pigilan ito. Dahan-dahan at tahimik siyang pumasok—parang isang bagyong naghihintay lamang na sumabog. Sinuri ng kanyang mga mata ang mga mukha ng mga taong nasa silid. Ang mismong mga taong minahal, tinulungan, at pinagkatiwalaan niya sa loob ng maraming taon.

“Alam ba ninyong lahat?” tanong ni Emily, kalmado ang kanyang boses, sobrang kalmado. Mukha silang nalilito, o nagpapanggap lamang na nalilito.

“Alam ba ninyong lahat?” ulit niya, bahagyang mas malakas ang boses sa pagkakataong ito.

“Ano ang ibig mong sabihin, anak?” tanong ng kanyang madrasta na si Mrs. Carter.

“Ano ang sinasabi mo, Ate?” dagdag ni Evelyn, kunwari ay malambing ang boses.

Nag-aalab sa sakit ang mga mata ni Emily. Huminga siya nang malalim, saka nagsalita nang malinaw. Hindi na malumanay ang kanyang boses.

“Hindi ko na ito uulitin. Alam ba ninyong lahat na magkasintahan sina Julie at Charles—at hindi man lang pala sa akin ang batang isinilang ko?”

Tuluyang nanahimik ang silid. Walang nagsalita. Walang tumanggi sa sinabi niya. Sinabi na sa kanya ng katahimikang iyon ang lahat ng kailangan niyang malaman.

Sa wakas, nagsalita ang kanyang ama.

“Magpakalma ka, Emily,” sabi nito sa patag na tinig, walang kahit katiting na pag-aalala.

Napatitig si Emily sa kanya.

“Kaya alam ninyong lahat...” bulong niya, nababasag ang kanyang boses sa sakit.

Bigla siyang sumigaw.

“ALAM NINYONG LAHAT!”

Dinampot niya ang plorera ng mga bulaklak sa tabi niya at buong lakas na ibinato iyon sa sahig—nabiyak ito at nagkalasog-lasog.

Napapitlag ang lahat.

Nagsimulang maghagis ng mga gamit si Emily—isang lampara, isang baso, at anumang mahawakan niya—habang sumisigaw:

“Pinagtaksilan ninyo akong lahat!”

“Bakit?!”

“Akala ko pamilya ko kayo!”

“Ano ba ang nagawa ko para marapatin ko ito?”

“Halos maubos ko ang lakas ko sa pagtatrabaho para sa inyong lahat!”

Ibinigay ko sa inyo ang lahat! Sinunod ko ang bawat salita ninyo!”

“At ito ang igaganti ninyo sa akin?”

Humarap siya sa kanyang ama, humihingal, namumula at nanlalaki ang mga mata.

“Sagutin mo ako!”

Sa wakas, nagsalita ito, hindi dahil sa nakokonsensiya, kundi dahil sa kapaitan.

“Isisi mo sa namatay mong ina,” malamig nitong sabi.

“Iniwan niya sa pangalan mo ang lahat ng bahagi ng kompanya. Ako ang asawa niya, pero binalewala niya ako—ibinigay niya ang lahat sa iyo.”

Natigilan si Emily. Napuno ng luha ang kanyang mga mata.

“At magandang dahilan ba iyon para wasakin mo ang sarili mong anak?” tanong niya, nanginginig ang boses.

Lumapit ang kanyang ama, matigas ang tingin.

“Katulad ka niya. Matigas ang ulo. Tumanggi kang ibigay sa akin ang mga bahagi ng kompanya. Kaya oo, kinailangan naming palapitin sa iyo si Charles.”

Napatitig si Emily sa kanilang lahat—ang kanyang madrasta na umiiwas ng tingin, si Evelyn na nagpapakita ng pekeng mukha, at ang kanyang ama na punong-puno ng galit.

Walang sinuman sa kanila ang tumanggi sa mga paratang niya.

Walang sinuman ang nagmalasakit.

Tumawa siya. Isang malamig at mapait na tawang hindi man lang niya nakilala bilang sarili niyang tawa.

“Sige,” sabi niya habang pinupunasan ang kanyang mga luha. “Ngayong kinuha na ninyo ang lahat sa akin... wala na akong natitira.”

Tiningnan niya ang bawat isa sa kanilang mga mata.

“Mula sa araw na ito, hindi na tayo pamilya.”

“Wala na akong anumang kinalaman sa inyong lahat.”