One Night, Two Honest Hearts

Chapter 4

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging bahagi ng araw ko si Jaxith Valdemore. Dati, sapat na sa akin ang makumpleto ang mga requirements ng project, makausap ang mga client, at makauwi nang hindi sumasakit ang ulo dahil sa dami ng kailangang gawin. Pero nitong mga nakaraang araw, nahuhuli ko ang sarili kong tinitingnan ang cellphone ko kahit wala naman akong hinihintay na mahalagang mensahe. At kung may bagong notification, hindi ko maiwasang tingnan kung pangalan niya ang nakalagay.

Nakakainis. Lalo na dahil alam kong wala naman akong karapatang umasa sa kahit ano.

Trabaho lang ang nag-uugnay sa amin. Siya ang may-ari ng hotel na ginagawa namin, at ako ang interior designer na responsable sa itsura nito. Kapag tapos na ang project, matatapos na rin ang mga dahilan para magkita kami. Kaya habang maaga pa, dapat ilagay ko sa isip ko kung bakit ako naroon.

Trabaho. Hindi pag-ibig.

"Lyra!"

Napalingon ako kay Nina na halos mapasigaw sa tabi ng mesa ko.

"Ano ba? Bakit ka sumisigaw?"

"Kanina pa kita tinatawag. Nakatingin ka lang sa cellphone mo."

Agad kong ibinaliktad ang hawak kong phone. "May chine-check lang ako."

"Talaga? Ano? Kung online si Jaxith?"

"Nina!"

Tumawa siya habang hinihila ang bakanteng upuan sa tabi ko. "May problema raw sa lighting layout sa second-floor function room. Gusto niyang ma-review bago magpatuloy ang installation."

"At kailangan talaga sa gabi?"

"May schedule ang construction team. Hindi puwedeng basta na lang itigil ang trabaho nila."

Tumango si Nina, saka ngumisi. "Good luck, girl."

"Sa meeting?"

"Sa pagpipigil mong kiligin."

Kinuha ko ang isang folder at tinapik ito sa braso niya. "Umuwi ka na nga."

Hindi na siya sumagot. Patuloy lang siyang tumawa habang bumabalik sa sariling mesa. Hindi ko na lang pinansin, pero nang tumingin ulit ako sa cellphone ko, napangiti ako nang makita ang bagong message.

Jaxith: Don't forget to bring the revised lighting plans tonight.

Ako: Nasa folder ko na.

Jaxith: And Lyra?

Ako: Yes?

Jaxith: You don't have to call me po every time.

Napailing ako habang nakangiti sa screen.

Ako: Nasanay lang.

Jaxith: I thought we agreed to stop that.

Ako: Fine. Susubukan ko, Jaxith.

Jaxith: Better.

Binalik ko ang cellphone ko sa mesa bago pa ako tuluyang mapangiti na parang may sarili akong mundo. Wala naman sigurong masama kung maging kaibigan ko siya. Pero ang problema, hindi ko alam kung hanggang doon lang ba talaga ang gusto ko.

Pagsapit ng alas-siyete ng gabi, halos tahimik na ang hotel. Karamihan sa mga empleyado ay nakauwi na, pero may ilang construction workers pa ring nag-aasikaso sa mga kailangang tapusin bago ang susunod na inspeksiyon. Maliwanag ang mga ilaw sa lobby, at amoy bagong pintura ang hangin sa ikalawang palapag.

Nasa function room ako nang dumating si Jaxith. Naka-dark blue na long-sleeved shirt siya, nakatiklop ang manggas hanggang siko. Wala ang karaniwang pormal na jacket na madalas niyang suot sa office. Mas mukha siyang ordinaryong lalaki ngayong gabi. Kung hindi lang halatang mahal ang suot niyang relo, baka nakalimutan kong bilyonaryo ang kausap ko.

"You're early," sabi niya habang papalapit sa akin.

"Ikaw ang nag-set ng oras. Ano'ng gusto mong gawin ko, magpahuli?"

Ngumiti siya. "At least, consistent ka."

"Sa pagiging maagang dumating?"

"Sa pagsagot sa akin."

Napailing ako at pinatong ang mga plano sa malaking mesa. "Puwede na nating simulan bago ka pa makahanap ng ibang mapupuna."

Tumawa siya nang mahina bago yumuko para tingnan ang mga drawing.

Sa loob ng halos isang oras, nakatuon kami sa trabaho. Tinalakay namin ang posisyon ng mga ilaw, ang kulay na babagay sa mga dingding, at kung paano mapananatiling komportable ang silid kahit maraming bisita. May ilang bagay siyang hindi sinang-ayunan, at may ilan din akong ipinaglaban. Pero napansin kong mas madali na kaming magkaintindihan ngayon.

Hindi na niya ako basta pinatatahimik kapag may gusto akong ipaliwanag. Nakikinig na siya, nagtatanong, at minsan ay inaamin niyang may punto ako. Hindi ko inaasahang matutuwa ako sa simpleng bagay na iyon.

"Lyra," tawag niya nang matapos naming tingnan ang huling drawing.

"Hmm?"

"Do you ever get tired of arguing with me?"

Napatingin ako sa kanya. "Depends."

"On what?"

"If may sense ang sinasabi mo."

Natawa siya. "You're impossible."

"At least, not boring."

"I agree with that."

Nagkatinginan kami bago ako nagkunwaring abala sa pag-aayos ng mga papel. Hindi ko maintindihan kung bakit mas mahirap na ngayong titigan siya nang diretso. Dati, kaya ko naman siyang sagutin nang hindi nag-iisip nang dalawang beses. Ngayon, kahit simpleng ngiti niya, may epekto sa akin na hindi ko maipaliwanag.

"Have you eaten?" tanong niya.

Napatingin ako sa orasan sa dingding. "Actually, not yet."

He frowned. "It's almost nine."

"Alam ko. Pero kailangan kong matapos ang revisions."

"Work can wait for thirty minutes."

"Jaxith, hindi lahat ng tao ay puwedeng basta na lang umalis para kumain kapag gusto nila."

Bigla siyang tumahimik. Napansin kong nagbago ang ekspresyon ng mukha niya, na para bang naalala niyang hindi kami magkapareho pagdating sa maraming bagay.

Hindi ko naman gustong ipamukha sa kanya iyon. Pero minsan, nakakalimutan ng mga taong maraming pera na hindi lahat ay may kalayaang gawin ang gusto nila.

"I didn't mean it that way," sabi niya.

"Alam ko. Pero kailangan ko talagang tapusin ito."

"Then let's finish what we can tonight. I'll have something brought here."

"Baka isipin ng staff mo, hindi mo ako pinapakain nang maayos."

"Let them think whatever they want."

Tiningnan ko siya nang may pagdududa. "Sanay kang hindi pinapansin ang iniisip ng ibang tao?"

"Not always."

Hindi na ako nagtanong pa. Makalipas ang ilang minuto, dumating ang pagkain mula sa restaurant ng hotel. May kanin, grilled chicken, gulay, at dalawang baso ng tubig. Simple lang ang pagkain, pero hindi ko inaasahang makakasama ko siyang kumain sa isang tahimik na function room habang nakalatag sa mesa ang mga drawing at sample materials.

"Akala ko, puro mamahaling pagkain ang kinakain ng mga bilyonaryo," biro ko.

"Do you want me to order something more expensive?"

"Please don't. Mas masarap pa rin ang pagkaing hindi mo kailangang isipin kung magkano ang presyo."

Napatingin siya sa akin, mukhang pinag-iisipan ang sinabi ko.

"You're different from what I expected."

"Anong ine-expect mo?"

"Someone who would agree with everything I say just because of my name."

Natawa ako nang mahina. "Kung ganoon, mali ka ng piniling interior designer."

"Apparently."

Kumain siya bago muling nagsalita. "Can I ask you something?"

"Depende sa tanong."

"Why architecture?"

Nag-isip ako sandali. Maraming sagot ang puwede kong ibigay. Puwede kong sabihin na gusto ko ang creative work, na interesado ako sa kulay at espasyo, o na masaya akong makakita ng ideyang unti-unting nagiging totoo. Lahat iyon ay totoo, pero may mas malalim pang dahilan.

"Gusto ko kasi ng mga lugar na may pakiramdam na tahanan," sagot ko. "Hindi lang maganda sa pictures o mamahalin ang gamit. Gusto ko, kapag pumasok ang isang tao, maramdaman niyang puwede siyang magpahinga. Iyong kahit pagod siya, kahit marami siyang iniisip, may lugar siyang mapupuntahan kung saan hindi niya kailangang magpanggap."

Tahimik siyang nakinig.

"Parang gusto mong bigyan ng pahinga ang mga tao," sabi niya.

"Siguro."

"Where do you go when you need one?"

Hindi ako agad nakasagot sa tanong niya. Dahil sa totoo lang, hindi ko alam kung ano ang isasagot ko. Minsan, sapat na sa akin ang makauwi at makita ang mga pamilyar na bagay sa paligid ko. Minsan, kailangan ko lang ng tahimik na gabi, paborito kong pagkain, o kaibigang makikinig nang hindi ako huhusgahan.

Pero may mga pagkakataon ding kahit nasa sarili kong silid ako, pakiramdam ko ay wala pa rin akong mapaglagyan ng pagod ko.

"Depende sa araw," sagot ko sa huli. "Minsan, sa bahay. Minsan, sa sarili ko lang."

Tumango siya, na para bang naiintindihan niya ang sagot ko kahit hindi ko na ipinaliwanag.

"What about you?" tanong ko. "Saan ka ba nagpapahinga kapag pagod ka na sa pagiging Jaxith Valdemore?"

"That's a difficult question."

"Why?"

"Because people don't usually ask me that."

"Really? Ano'ng kadalasang tinatanong nila? Kung magkano ang laman ng bank account mo?"

He chuckled. "Something like that."

"At ano ang sagot mo?"

"Usually, I don't answer."

"Then I guess I should feel special."

"You should."

Napatingin ako sa kanya. Hindi ko alam kung nagbibiro ba siya o seryoso. At iyon ang problema kay Jaxith. Minsan, sinasabi niya ang mga bagay na parang walang ibig sabihin, pero naiiwan akong nag-iisip nang matagal pagkatapos.

Ibinaba niya ang baso niya bago muling nagsalita.

"Honestly, I don't know where I rest anymore. There's always something to handle. A decision to make, a problem to solve, someone expecting something from me."

Hindi ko nakita sa kanya ang kumpiyansang kadalasan niyang ipinapakita. Hindi siya mukhang CEO na kayang kontrolin ang buong kompanya. Mukha lang siyang lalaking napapagod din.

"That sounds lonely," sabi ko.

Tumingin siya sa akin. "It can be."

Hindi ko alam kung bakit may naramdaman akong kurot sa dibdib ko. Maraming tao ang nangangarap na magkaroon ng pera, kapangyarihan, at buhay na tulad ng sa kanya. Pero hindi nila naiisip na may mga bagay na hindi kayang bilhin ng kahit gaano kalaking kayamanan.

"May pamilya ka naman," sabi ko. "Siguro, puwede kang magpahinga kasama nila."

Bigla siyang natahimik. "Family isn't always that simple."

Napansin kong para bang pinili niyang huwag nang magkuwento pa, kaya hindi ko na siya pinilit.

"Okay. Hindi mo kailangang ikuwento kung ayaw mo."

Tumingin siya sa akin nang mas matagal kaysa sa inaasahan ko.

"Thank you."

"For what?"

"For not asking me to explain something I'm not ready to explain."

Ngumiti lang ako nang bahagya. "You're welcome."

Naisip kong baka iyon ang dahilan kung bakit mas gusto ko pa siyang makilala nang lubusan. Hindi dahil mayaman siya. Hindi dahil guwapo siya. Kundi dahil sa likod ng pangalan at kapangyarihang dala niya, may isang taong hindi ko pa lubos na kilala. At gusto kong malaman kung sino talaga siya.

Nang matapos kaming kumain, bumalik kami sa pag-aayos ng mga plano. Akala ko, magiging mabilis na lang ang natitirang trabaho. Pero habang inililipat namin ang mga sample materials sa isang mesa, biglang kumurap ang mga ilaw.

Napatingala ako. "Please tell me hindi ito ang iniisip ko."

Bago pa makasagot si Jaxith, tuluyang namatay ang mga ilaw sa function room. Nagdilim ang buong silid at napasigaw ako sa gulat.

"Okay. Hindi nakakatawa."

Narinig ko ang tawag niya mula sa kabilang bahagi ng mesa.

"You're afraid of the dark?"

"Hindi! Nagulat lang ako."

"Of course."

"Jaxith, kung pagtatawanan mo lang ako, ikaw na ang bahalang mag-ayos ng lighting plan natin."

"I'd rather not risk ruining your masterpiece."

Inilawan ng cellphone niya ang bahagi ng silid habang nakatingin siya sa p***o.

"Stay here. I'll check what's happening."

"Sandali. Sasama ako."

"Why?"

"Dahil nasa bag ang cellphone ko, at ayaw kong maiwan dito mag-isa nang walang ilaw."

Tumingin siya sa akin bago ngumiti. "Fine. Stay close."

"Alam ko ang gagawin ko."

"I never said you didn't."

Lumabas kami ng function room. Madilim ang bahagi ng hallway na iyon, at may ilang emergency lights na nakasindi sa sahig. Sa malayo, may naririnig kaming mga taong nagtatanungan tungkol sa pagkawala ng kuryente.

Pagdating namin sa hagdan, napansin kong bumagal ang lakad ni Jaxith.

"Are you okay?" tanong niya.

"Oo. Bakit?"

"You're quiet."

"Masama ba kung tumahimik ako kahit minsan?"

"No. I'm just checking."

Hindi ko napigilang mapangiti. "Okay lang ako."

Nang makarating kami sa lobby, may isang staff member na lumapit at nagpaliwanag na nagkaroon ng problema sa electrical system sa isang bahagi ng gusali. Gumagana naman ang backup power sa mga pangunahing lugar, pero kailangan nilang hintayin ang maintenance team bago bumalik ang normal na ilaw.

Sinabi ni Jaxith na huwag munang magpatuloy sa trabaho hangga't hindi ligtas ang lugar. Pagkatapos niyang makipag-usap sa staff, lumingon siya sa akin.

"Looks like we're done for tonight."

"Tapos na ba talaga?"

"Unless you want to review lighting plans by flashlight."

Napatawa ako. "Pass."

"Good choice."

Lumabas kami sa entrance ng hotel habang hinihintay ang sasakyan ko. Umuulan na pala sa labas, at ang malamig na hangin ay may dalang amoy ng basang lupa. Tumayo ako sa ilalim ng bubong at sinilip ang kalsada.

"May sundo ka ba?" tanong niya.

"Nag-book ako ng ride. Malapit na raw."

Tumango siya at tumayo sa tabi ko. Ilang sandali kaming tahimik. Pero hindi iyon ang komportableng katahimikang nararanasan mo kapag matagal mo nang kilala ang isang tao. Mas katulad ito ng katahimikang puno ng mga tanong na pareho ninyong hindi alam kung paano sisimulan.

"Can I ask you something else?" sabi niya.

Napalingon ako. "Ang dami mong tanong ngayong gabi."

"You can say no."

"Fine. Ano iyon?"

"Do you believe people can change?"

Hindi ko inaasahan ang tanong niya.

"Oo. Pero hindi dahil lang sinabi nilang nagbago na sila."

"What do you mean?"

"Madaling mangako. Madaling sabihin na nagbago ka na, na hindi mo na uulitin ang mga pagkakamali mo noon. Pero ang tunay na pagbabago, makikita mo sa ginagawa ng tao kahit walang nakatingin."

Tahimik siyang nakinig.

"At paano kung hindi nagbago ang isang tao?" tanong niya.

"Then you have to decide whether you're willing to keep accepting the same things."

Humarap ako sa kanya. "Hindi mo puwedeng pilitin ang isang tao na magbago para sa iyo. At hindi mo rin kailangang manatili sa isang sitwasyong paulit-ulit kang nasasaktan dahil lang umaasa kang magiging iba na siya bukas."

Hindi ko alam kung bakit ganoon ang mga salitang nasabi ko. Siguro dahil may mga bagay akong natutuhan sa buhay na hindi ko na kailangang ikuwento para maintindihan. O marahil dahil minsan, mas madaling magsabi ng katotohanan kapag hindi tungkol sa sarili mo ang pinag-uusapan.

"What if someone wants to change but doesn't know how?" tanong niya.

"Then they have to start somewhere. Hindi maaayos ang lahat sa isang araw lang, pero kailangan nilang maging honest sa sarili nila."

Tumingin siya sa akin. "And if they're afraid?"

Napaisip ako bago sumagot. "Normal lang matakot. Pero hindi puwedeng takot lang ang dahilan kung bakit hindi mo susubukang ayusin ang mga bagay na mahalaga sa iyo."

Natahimik siya. Gusto kong itanong kung bakit niya itinatanong ang mga iyon. Kung may nangyari ba sa buhay niya na hindi niya kayang sabihin sa iba. Pero pinili kong huwag. Hindi lahat ng tanong ay kailangang sagutin sa oras na gusto natin. Minsan, sapat nang malaman ng isang tao na may makikinig kapag handa na siyang magsalita.

"You're surprisingly wise," sabi niya.

Napatawa ako. "Surprisingly? Ano bang akala mo sa akin?"

"That you would argue with me until sunrise."

"Well, puwede pa naman nating gawin iyon."

Tumawa siya nang malakas, at hindi ko napigilang mapangiti. Iba ang tawa niya kapag hindi siya nagpipigil. Mas magaan. Mas bata. Mas malayo sa lalaking nakikita ko sa mga business meeting. At sa ilang segundo, nakalimutan kong magkaiba ang mundo naming dalawa.

Pagkalipas ng ilang minuto, dumating na ang sasakyan ko. Bago ako sumakay, humarap ako sa kanya.

"Thank you sa dinner."

"You're welcome."

"At sa hindi pagtawag sa akin para lang sabihing mali ang design ko."

"I'll save that for tomorrow."

Napailing ako. "Good night, Jaxith."

"Good night, Lyra. Message me when you get home."

Napahinto ako bago tuluyang buksan ang p***o. "For what?"

"So I know you got home safely."

"May driver naman ako."

"I know."

"At alam mong puwede akong mag-message saiyo kapag nakauwi na ako."

"That's exactly what I'm asking you to do."

Tiningnan ko siya nang may pagdududa. "You're very persistent."

"Only when I want something."

Hindi ko alam kung bakit parang may ibang kahulugan ang sinabi niya, kaya ngumiti na lang ako at sumakay.

Habang umaandar ang sasakyan, nakita ko pa siyang nakatayo sa ilalim ng bubong ng hotel. Hindi ako agad tumingin sa ibang lugar. At nang tuluyan nang mawala sa paningin ko ang hotel, saka ko lang napansing nakangiti ako.

Pagdating ko sa bahay, nag-message agad ako sa kanya.

Ako: I'm home now.

Ilang segundo lang ang lumipas at nag-reply agad siya.

Jaxith: Good. Get some rest.

Ako: You too. Huwag kang magtrabaho hanggang madaling-araw.

Jaxith: Is that an order, Ms. Solvana?

Ako: Suggestion lang. Baka kasi masungit ka na naman bukas kapag kulang ka sa tulog.

Jaxith: I wasn't aware you cared about my mood.

Natigilan ako sa pagbabasa. Binasa ko ulit ang message niya, umaasang baka iba ang pagkakaintindi ko. Pero pareho pa rin ang mga salita.

Huminga ako nang malalim bago sumagot.

Ako: Kailangan kong makausap nang maayos ang client ko. Natural lang na gusto kong maayos ang mood mo.

Matagal bago siya nag-reply.

Jaxith: Of course. The client.

Natawa ako, kahit hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong maramdaman.

Ako: Good night, Jaxith.

Jaxith: Good night, Lyra.

Ibinaba ko ang cellphone at humiga na sa kama. Dapat ay matulog na ako dahil marami pa akong gagawin bukas, at alam kong hindi magandang ideya ang magpuyat dahil lang sa isang lalaki.

Pero habang nakapikit ako, bumabalik sa isip ko ang mga sinabi niya ngayong gabi. Ang paraan ng pakikinig niya, ang tawa niyang hindi ko madalas marinig, at ang simpleng pag-aalala niyang makauwi ako nang ligtas.

Napabuntong-hininga ako at hinila ang kumot hanggang balikat.

Trabaho lang, Lyra.

Paulit-ulit kong sinabi iyon sa sarili ko, umaasang kapag sapat na ang ulit ko, maniniwala rin ako.