LOGINHindi na talaga kinaya ni Aira. Sa tuwing nakikita niyang abalang-abala si Calix sa paghahanda ng engrandeng kasal, parang may apoy na naglalagablab sa dibdib niya. Isang mamahaling dekorasyon, isang bagong plano para sa seremonya, o kahit simpleng pagbanggit lang sa nalalapit na kasal nina Calix at Cassie ay sapat na para sumiklab ang kanyang galit.Habang nagwawala siya sa loob ng kanyang silid, biglang bumukas ang pinto at pumasok si Aries. Nakapasok ang mga kamay nito sa bulsa habang mabagal na naglalakad sa magulong kuwarto.“Kung may lakas ka para sirain ang mga gamit mo rito, bakit hindi mo harapin ang mga taong talagang dahilan ng galit mo?” malamig nitong tanong.Napairap si Aira at tumawa nang mapakla.“Talaga? Ikaw pa ang magsasalita n’yan?” sarkastiko niyang sagot. “Kung matapang ka, aminin mo sa lahat na nahulog ka sa sarili mong kapatid. Gusto ko talagang makita kung ano ang magiging reaksyon ni Dad kapag nalaman niyang ang babaeng gusto mo ay anak ng babaeng pinakamamah
“Maraming tao ang may gusto kay Calix. Kung gusto mong mabuhay sa one-sided love, problema mo na iyon. Sino ba ang may pakialam?”Kasabay ng mataray na boses ni Celes ang paglapit nila ni Carlo. Walang pag-aalinlangan niyang itinulak si Aira palayo sa daraanan.Pagkatapos ay agad siyang lumapit kina Cassie at Calix, saka ngumiti nang malapad.“Ate, sobrang saya ko para sa’yo ngayon. Sa wakas, bibigyan ka na rin ni Brother-in-law ng totoong kasal.” Kumislap ang kanyang mga mata habang nagsasalita. “Kahit hindi pa nagsisimula ang wedding, gusto ko nang batiin kayong dalawa. Sana habang-buhay kayong masaya, laging nagmamahalan, magkaroon ng maraming anak, at mapuno ng tawanan ang bahay ninyo.”Sadyang nilakasan ni Celes ang kanyang boses.Habang nagpapatuloy siya sa pagbati, lalo namang sumasama ang mukha ni Aira. Kitang-kita ang pagkainis nito, at iyon naman ang lalong nagpasaya kay Celes.Napailing si Carlo at napatawa.“Sige na kayo. Ako na ang bahala rito.”Marami pang naghihintay na
“Ngayong gabi, ikaw ang prinsesa.”Kalmado ang boses ni Calix, ngunit may kakaibang katiyakan sa paraan ng pagkakasabi niya nito.Hindi pa man nakakahirit si Cassie ng panibagong tanong, agad na siyang pinakilos ni Calix. Kailangan nilang umalis nang maaga dahil pamilya sila ng host. Hindi magandang tingnan kung sila pa ang mahuhuli.Wala nang nagawa si Cassie kundi sumunod.Habang nasa sasakyan, hindi pa rin mawala sa isip niya ang sinabi ni Calix. Pakiramdam niya ay may malaking bagay na itinatago ang lahat sa kanya, at siya lang ang hindi nakakaalam.Nang makarating sila sa hotel, bahagyang napasinghap si Cassie.Isa itong marangyang hotel na tila ginawa para lamang sa mga taong nasa tuktok ng lipunan. Sa harap nito ay nakalatag ang mahabang pulang karpet, habang magkabilang gilid naman ay puno ng reporters at photographers. Sunod-sunod ang pagpitik ng mga camera, kasabay ng nakakasilaw na mga flash.Parang isang awards night o royal event.Hindi niya maiwasang magtaka.‘Anong klas
Pagkauwi ni Cassie, hindi na siya dumaan para hanapin si Calix. Dumiretso na siya sa bahay at naghanda ng hapunan para sa kanilang dalawa.Tahimik ang buong bahay habang abala siyang nagluluto. Paminsan-minsan ay sumusulyap siya sa kanyang cellphone, umaasang may matatanggap na mensahe mula kay Calix, ngunit nanatiling blangko ang screen.Habang tumatagal, lalo siyang nakukumbinsi na baka hindi na ito umuwi ngayong gabi.Nang tuluyan nang lumamig ang mga pagkaing inihanda niya, napabuntong-hininga na lamang siya. Kumuha siya ng isang mangkok ng kanin at tahimik na umupo sa dining table upang kumain.Ilang subo pa lamang ang nakakain niya nang makarinig siya ng ugong ng sasakyan mula sa labas ng bakuran.Kasunod nito ang liwanag ng headlights na tumagos sa malalawak na bintana ng sala at nagbigay ng panandaliang ningning sa madilim na bahay.Napahinto si Cassie.Agad niyang ibinaba ang kutsara at tinidor at naglakad papunta sa entrada.Kasabay ng pagbukas ng pinto ay ang pagpasok ni Ca
Pagdating nila sa ospital, agad nilang nadatnan si Melanie na nakahiga sa kama. Maputla ang kanyang mukha, nakapikit nang mahigpit ang mga mata, at halos wala nang kulay ang kanyang mga labi. Para siyang isang kandilang unti-unting nauubos ang apoy.Tahimik na nakaupo sa tabi niya si Ramil. Nang makita niya sina Cassie at Calix, agad siyang tumayo. Mabigat ang bakas ng pag-aalala sa kanyang mukha.“Nandito na kayo,” mahina niyang sabi. “Hindi maganda ang kalagayan niya. Let's talk outside.”Hindi maipaliwanag ni Cassie ang nararamdaman habang nakatingin kay Melanie. Ilang beses niya itong pinangarap na makilala bilang isang ina, ngunit ngayong nasa harapan niya ito sa ganoong kalagayan, hindi niya alam kung awa, lungkot, o sakit ang dapat niyang maramdaman.Wala siyang sinabi at tahimik na sumunod kay Ramil papunta sa opisina nito.Pagdating doon, pinaupo sila ni Ramil at pinaghain ng tsaa ng kanyang assistant. Sandaling nanahimik ang silid bago siya nagsalita.“Kagabi ko lang nalaman
“Wag… pakiusap, huwag!” Halos mawalan ng boses si Melanie habang desperadong kumakatok sa pinto. Nanginginig ang kanyang mga kamay at halos mabasag ang mga kamao niya sa kakapukpok.“Aaron, hindi ba sapat ang ginawa mo noon? Alam mong pinilit mo lang ako noon! Hindi mo ba naisip kung anong magiging kapalit ng ginawa mo?”Mula sa loob ng silid, malamig na tumawa si Aaron. “At ano naman ang nangyari?” walang pakialam niyang sagot. “Tumakas ka kasama ng first love mo? Kinamuhian mo ako habambuhay? Maraming tao ang galit sa akin. Hindi ko iyon ikinababahala.” Huminto siya sandali bago muling nagsalita. “Basta masaya ako, sapat na iyon.”Ang bawat salitang lumabas sa bibig niya ay parang kutsilyong paulit-ulit na tumataga sa puso ni Cassie.Sa sandaling iyon, tuluyan niyang naunawaan ang desperasyong naranasan ni Melanie noon.Ang lalaking ito ay isang tunay na halimaw.Wala itong pakialam sa reputasyon, moralidad, o damdamin ng ibang tao. Kapag may gusto siya, kukunin niya iyon kahit ano
Dito naunawaan ni Cassie kung saan nagmula ang impormasyong nakuha ni Calix tungkol sa address na ito. Totoong ipinapadala rito ng kanyang ama ang mga liham. Ngunit ang mailbox ay punô pa rin, siksik sa mga sobre, at walang kahit anong bakas na binuksan man lamang ang mga iyon.Ibig sabihin, ni isa
Maagang inihanda ni Calix ang isang RV. Paglabas pa lamang nila ng airport ay agad silang sumakay, at sa loob ng sasakyan ay salitan silang nagpalit ng damit. Tahimik ang bawat isa, ngunit ramdam sa hangin ang kakaibang pananabik na halo sa kaba.Nang matapos silang magbihis, naupo sila malapit sa
“Sinabi rin ni Aurora na may address daw siya na may kinalaman sa nanay ko,” maingat na sambit ni Cassie. “Pero kapalit no’n, gusto niyang ibigay ko sa kanya ang last will ng tatay ko.”Nag-alinlangan siya bago ito ikinuwento kay Calix. Ramdam niya kasing mabigat ang magiging reaksyon nito.Tumayo
“Ganito na lang,” mahinahong sabi ni Cassie habang pilit na pinananatiling kalmado ang boses. “May pera na tayo. Hahanapin natin si Mama sa lalong madaling panahon, magpapa–bone marrow transplant ka, at kapag maayos ka na, ibibigay ko sa’yo ang kumpanya. Sa’kin na lang ang pagkain, gala, at lahat n

![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





