Chapter 4

"Pwede kang matulog sa malamig na lapag kung gusto mo ng hypothermia," mapanganib na bulong ni Niguel habang kinokorner si Seraphina sa gilid ng nag-iisang kama. "O... pwede kang tumabi sa akin dito. Maliit nga lang, kaya kailangan nating magdikit buong gabi. Ano sa tingin mo, Doktora?"

Nanlaki ang mga mata ni Seraphina. Tiningnan niya ang military folding cot sa likuran niya. Wala pa yatang tatlong talampakan ang lapad nito. Kasya ang isang tao, pero kung dalawa? Kailangan nilang magpatong para magkasya.

Tiningala niya si Kapitan Niguel. Nakangisi ito, pilit na sinusubukan ang pasensya niya. Ang mapupungay at matatalim nitong mata ay kumikinang sa ilalim ng dilaw na liwanag ng gas lamp. Kahit nakasuot lang ito ng simpleng itim na sando, hindi maitago ang bulto ng malalapad nitong balikat at ang tigas ng dibdib na ilang pulgada na lang ang layo sa kanya.

Gusto niya akong paatrasin, isip-isip ni Seraphina. Bilang prinsesa ng Villaraza Medical Group, sanay siyang natutulog sa king-sized bed na may Egyptian cotton sheets. Pero bilang isang "naghihirap na iskolar" na baon sa utang, hindi siya pwedeng mag-inarte. At mas lalong hindi siya papayag na matalo sa laro ng mayabang na kapitan.

Itinaas ni Seraphina ang kanyang noo at matapang na sinalubong ang nanunuksong titig ni Niguel.

"Sige," matigas niyang sagot, sabay tulak nang bahagya sa matigas na dibdib ng lalaki para makapasok siya sa gilid ng higaan. "Pero maglalagay ako ng unan sa gitna. Kapag lumampas ka sa linya, Kapitan, tutusukin ko ang leeg mo ng scalpel."

Isang mababa at barakong halakhak ang pinakawalan ni Niguel. Isang tunog na nakakapanghina ng tuhod, pero pilit na binalewala ni Seraphina.

"Nakakatakot ka naman pala, Doktora," asar ni Niguel habang pinapanood itong maglatag ng isang manipis na kumot sa gitna ng maliit na kama bilang 'harang'. "Pero sige, pagbibigyan kita. Tingnan natin kung hanggang kailan mo kayang panindigan 'yang pader mo."

Pinatay ni Niguel ang gas lamp. Biglang binalot ng matinding kadiliman ang loob ng tolda. Tanging ang ingay ng malakas na buhos ng ulan at ang paghampas ng hangin sa canvas ang naririnig sa paligid.

Dahan-dahang humiga si Seraphina sa pinakadulo ng kama, halos mahulog na siya sa lapag maiwasan lang ang gitna. Ilang sandali pa, naramdaman niya ang paglubog ng kabilang gilid ng higaan. Tumabi si Niguel sa kanya.

Umikot ang sikmura ni Seraphina sa kaba. Ang kama ay napakasikip kaya kahit anong iwas niya, nararamdaman pa rin niya ang init na nagmumula sa malaking katawan ng lalaki. Naamoy niya ang pamilyar at barakong amoy nito—kape, ulan, at isang mamahaling sabon na pilit niyang isinasantabi sa isip niya na hindi dapat kayang bilhin ng isang "hamak na sundalo."

Lumipas ang isang oras. Lalo pang lumamig ang simoy ng hangin. Wala silang heater. Manipis lang ang suot na damit ni Seraphina at hindi sapat ang pader na ginawa niya para protektahan siya sa ginaw.

Nagsimulang manginig ang mga balikat ng dalaga. Kinagat niya ang kanyang ibabang labi para pigilan ang pagtunog ng kanyang mga ngipin.

Sa kabilang banda, gising na gising din si Niguel. Nakatingala lang ang bilyonaryong kapitan sa madilim na bubong ng tolda, nakapamulsa ang mga braso sa likod ng kanyang ulo. Sanay siya sa malamig na temperatura, pero ang hindi siya sanay ay ang presensya ng babaeng katabi niya. Amoy na amoy niya ang mamahaling pabango nito. At nararamdaman niya ang bawat panginginig ng maliit nitong katawan.

"Ang likot mo, Doktora. Nahihilo na ako sa pag-uga ng kama," basag ni Niguel sa katahimikan, ang boses nito ay paos at malalim sa gitna ng gabi.

"H-Hindi ako malikot... n-nanginginig lang ako sa lamig," nauutal na sagot ni Seraphina, pinipilit balutin ang sarili ng sariling mga braso.

Narinig ni Seraphina ang malalim na pagbuntong-hininga ng kapitan. Bago pa siya makapag-react, naramdaman niya ang malakas na paghawi sa 'pader' na ginawa niya sa gitna.

"Kapitan, a-anong ginagawa—"

Hindi na natapos ni Seraphina ang sasabihin niya nang biglang may isang malaki at mainit na braso na pumulupot sa kanyang manipis na baywang. Sa isang mabilis na hatak, pilit siyang isiniksik ni Niguel sa matigas at mainit nitong dibdib.

Napasinghap si Seraphina. Ang likod niya ay perpektong lapat sa malapad na dibdib at matigas na tiyan ng kapitan. Ikinulong siya ni Niguel sa ilalim ng isa nitong braso, habang ang isa naman ay nagsisilbing unan ng dalaga. Ang mga binti ni Niguel ay pumulupot din sa kanyang nanginginig na mga binti, ikinukulong siya nang tuluyan sa isang mainit at mahigpit na yakap.

"H-Huwag... bitawan mo ako," nanginginig na utos ni Seraphina, sinusubukang pumiglas. Ngunit bawat galaw niya ay lalo lang nagkikiskis sa mga katawan nila.

"Tumigil ka," mariin at nagbababalang bulong ni Niguel sa mismong tainga niya. Ang mainit na hininga nito ay tumama sa kanyang batok, nagpadala ng libu-libong boltahe ng kuryente sa kanyang sistema. "Mamamatay ka sa hypothermia kung magmamatigas ka pa. Kunin mo ang init ng katawan ko para makatulog ka. Wala akong gagawing masama sa'yo."

Gusto sanang sumagot ni Seraphina, pero hindi niya maitatangging napakainit at napakasarap sa pakiramdam ng pagyakap ng lalaki. Ang panlalamig na kanina ay nagpapahirap sa kanya ay mabilis na natunaw. Pinalitan ito ng isang kakaibang init na nagmumula sa ibabang bahagi ng kanyang tiyan.

Wala siyang nagawa kundi ang sumuko. Unti-unti niyang inirelaks ang kanyang katawan at sumandal nang buo sa kapitan.

Sa kabilang banda, ipinikit nang mariin ni Niguel ang kanyang mga matatalim na mata. Damn it, mura niya sa sarili. Akala niya ay kaya niyang balewalain ang babaeng ito. Pero nang maramdaman niya ang malambot na kurba ni Seraphina laban sa kanyang katawan, at ang mabangong buhok nito na nakadikit sa kanyang leeg, nagising ang lahat ng ugat at kalamnan niya bilang isang lalaki.

Kailangan niyang pigilan ang sarili. Isa lang itong naghihirap na iskolar. Isa lang itong misyon. Ngunit bakit parang ito na ang pinakamahirap na laban na hinarap niya?

Dahil sa pagod, nakatulog din si Seraphina sa yakap ng kapitan.

Kinaumagahan, nagising si Seraphina dahil sa sinag ng araw na tumatagos sa canvas ng tolda. Ramdam niya ang matinding init sa kanyang katawan. At pagdilat ng kanyang mga mata, napansin niyang nakaharap na siya kay Niguel.

Ang isang binti niya ay nakapatong sa bewang ng kapitan, habang ang mukha ni Niguel ay nakabaon sa kanyang leeg. Ang mga braso nito ay mahigpit na nakayakap sa kanya, tila ayaw siyang pakawalan.

Nanlaki ang mga mata ni Seraphina. Pinagmasdan niya ang natutulog na mukha ni Niguel. Wala ang nakakainis na ngisi nito. Kalmado ito, napakagwapo, at ang manipis na peklat sa kilay ay lalong nagbibigay ng karakter sa mukha nito. Bakit ang gwapo ng aroganteng 'to? naisip niya.

Akmang dahan-dahan niyang tatanggalin ang kamay ni Niguel mula sa kanyang bewang nang biglang...

BANG! BANG! BANG!

Tatlong malalakas na putok ng baril ang umalingawngaw mula sa labas, sinundan ng mabilis na pagtunog ng sirena.

Agad na nagmulat ng mata si Niguel. Ang mapupungay na mata ay napalitan ng pamatay na seryosong tingin ng isang sundalo. Mabilis itong bumangon at kinuha ang kanyang assault rifle sa gilid ng kama.

"Huwag kang lalabas ng tolda, Doktora," malamig na utos ni Niguel, wala na ang anumang bakas ng init ng yakap nila kagabi. "Baka kailanganin ko ulit ang mga karayom mo mamaya."

At bago pa man makasagot si Seraphina, mabilis na tumakbo palabas ang bilyonaryong kapitan patungo sa gitna ng panibagong gulo.