Chapter 5

Halos mabingi si Seraphina sa sunud-sunod na putok ng baril sa labas ng tolda. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang mahigpit na nakahawak sa kanyang medical kit. Kahit na isa siyang batikang surgeon sa Maynila, hindi siya sanay sa ganitong klaseng gulo. Iba ang presyon sa loob ng sterile na operating room kumpara sa tunay na giyera sa gitna ng kagubatan ng Lopez.

Lumipas ang labinlimang minuto ng nakakapasong tensyon bago tuluyang humupa ang mga putok. Pinalitan ito ng mga sigawan at yabag ng mga combat boots.

Akmang bubuksan na ni Seraphina ang flap ng tolda para lumabas nang biglang bumukas ito.

Bumulaga sa kanya si Kapitan Niguel. Wala na ang kalmadong lalaki na katabi niya sa kama kanina. Ang mapupungay nitong mata ay nanlilisik pa rin sa adrenaline, at ang matalim nitong panga ay nakakuyom. Ngunit ang mas nakapukaw ng atensyon ni Seraphina ay ang sariwang dugong umaagos mula sa kaliwang braso nito, bumabakat sa basang olive-green na uniporme.

"Kailangan ko ang mga karayom mo, Doktora," paos at hingal na bungad ni Niguel, isinasara ang tolda sa likuran niya.

Nanlaki ang mga mata ni Seraphina. Mabilis na nawala ang takot niya at napalitan ng instinto ng isang doktor. "Umupo ka sa kama. Bilis!"

Hindi na nakipagtalo si Niguel. Naupo siya sa gilid ng maliit na folding cot habang mabilis na inilabas ni Seraphina ang kanyang mga kagamitan.

"Daplis lang 'yan ng bala mula sa mga rebeldeng nagtangkang pumasok sa perimeter," pilit na pinapakalmang paliwanag ni Niguel nang makita ang pagkunot ng noo ng dalaga. "Wala 'to. Hindi mo na kailangang umiyak."

"Hindi ako umiiyak, assumero," masungit na ganti ni Seraphina, lumapit sa kapitan na may hawak na gunting at bulak. "Kailangan kong makita ang sugat. Hubarin mo 'yan."

Ngumisi si Niguel sa kabila ng sakit. "Gusto mo lang yata akong makitang n*******d, Doktora."

"Huwag mo akong bwisitin, Kapitan Arandia, baka imbes na tahiin ko 'yan ay hiwain ko pa nang tuluyan," banta ni Seraphina, itinaas ang hawak na surgical scissors.

Tumawa nang mahina si Niguel, isang tunog na nagpabilis muli sa tibok ng puso ni Seraphina. Walang pag-aalinlangang hinawakan ni Niguel ang laylayan ng kanyang duguang uniporme at hinubad ito paitaas, inihahagis sa isang sulok ng tolda.

Napalunok si Seraphina.

Kahit kagabi pa niya naramdaman ang tigas ng katawan nito sa dilim, iba pa rin pala kapag nakita na ito nang buo sa ilalim ng liwanag. Ang bilyonaryong kapitan ay nagtataglay ng perpektong hulma ng lalaki. Malalapad ang balikat nito, ang dibdib ay siksik sa kalamnan, at ang abs nito ay tila inukit sa bato. Ang balat nitong sunog sa araw ay lalong nagpapalitaw sa pagiging barako nito. May mga lumang peklat din ito sa dibdib at tagiliran—mga patunay ng mga misyong sinuong nito na lalong nagpadagdag sa mapanganib at makisig nitong aura.

Pilit na iwinaksi ni Seraphina ang pagkamangha. Isa lang siyang probinsyanong sundalo, Phina. Focus! paalala niya sa sarili.

Upang maayos na malinis ang sugat sa itaas na bahagi ng braso ni Niguel, kinailangan ni Seraphina na humakbang palapit. Dahil nakaupo si Niguel sa gilid ng kama at bahagyang nakabukaka, napilitan si Seraphina na tumayo sa mismong pagitan ng mga hita nito.

Nang maramdaman ni Niguel ang paglapit ng dalaga sa mismong pagitan ng kanyang mga binti, awtomatikong tumigas ang buong katawan niya. Naamoy na naman niya ang pamilyar at matamis nitong pabango.

"Medyo mahapdi 'to," babala ni Seraphina, ibinuhos ang betadine sa bulak at idiniin iyon sa sugat.

Hindi man lang dumaing si Niguel. Sa halip, ang matatalim at mapupungay nitong mata ay nakatitig lang nang diretso sa mukha ng dalaga. Sa sobrang lapit nila, kitang-kita ni Niguel ang pamumula ng pisngi ni Seraphina at ang pagiging seryoso nito habang naglilinis ng dugo.

"Para sa isang iskolar na nagugutom at baon sa utang..." pabulong na simula ni Niguel, ang boses nito ay may halong tukso at hinala. "...ang kinis ng mga kamay mo, Doktora. Parang hindi ka pa nakakahawak ng walis tingting sa buong buhay mo."

Natigilan ang mga daliri ni Seraphina. Nag-init ang kanyang tainga. Nahahalata na ba niya? "A-Anong pakialam mo sa kamay ko?" mataray na sagot ni Seraphina, pinipilit na huwag salubungin ang nakakapasong titig nito. "Nag-aaral ako, hindi ako nagkakatulong. Kaya natural lang na hindi magaspang ang mga kamay ko."

"Talaga?" inilapit ni Niguel ang kanyang mukha, halos magdikit na ang kanilang mga ilong. "Kasi 'yung amoy mo, 'yung balat mo... hindi tugma sa kwento mong mahirap ka. O baka naman..." Ibinaba ng kapitan ang tingin nito sa mga labi ng dalaga. "...may tinatago kang malaking sikreto sa akin, Phina?"

Ang pagtawag nito sa palayaw niya ay tila nagpakawala ng boltahe ng kuryente sa tiyan ni Seraphina. Bumilis nang husto ang paghinga niya. Ang matigas na dibdib ni Niguel ay halos sumayad na sa kanya sa bawat paghinga nito.

"W-Wala akong tinatago," nauutal niyang sagot. Akmang aatras siya para makatakas sa nakakabaliw na tensyon, ngunit naging mabilis ang kapitan.

Umakyat ang walang-sugat na kamay ni Niguel at mahigpit na pumulupot sa maliit na baywang ni Seraphina, pinipigilan siyang lumayo. Ikinulong siya ng kapitan sa mismong pagitan ng mga hita nito.

"Saan ka pupunta? Hindi mo pa tapos ang ginagawa mo," paos at malalim na bulong ni Niguel.

Tuluyang nagkasalubong ang kanilang mga mata. Walang kumukurap. Ang hangin sa loob ng tolda ay biglang naging mabigat at napakainit. Nakalimutan ni Seraphina ang sugat, nakalimutan niya ang giyera sa labas, at lalong nakalimutan niya na magpapanggap pala silang mahirap.

Ang matatalim na mata ni Niguel ay bumaba muli sa nanginginig at mapupulang labi ng doktora. Unti-unti nitong iniangat ang matangos na ilong patungo sa mukha ni Seraphina.

Parang may sariling isip ang katawan ni Seraphina. Imbes na itulak ang kapitan, napapikit siya, nahihikayat sa init at bango ng hininga nito. Bahagya siyang yumuko, sapat para maramdaman niya ang init ng mga labi ni Niguel na ilang milimetro na lang ang layo sa kanya.

Isang galaw na lang, isip ni Niguel, handang-handa nang angkinin ang palaban na doktora, nang biglang...

SWOOSH!

Marahas na bumukas ang flap ng tolda.

"Kapitan! Nakuha na natin ang isa sa mga—"

Napatigil sa pagsasalita ang batang combat medic, gulat na gulat sa naabutan. Nanlaki ang mga mata nito nang makita si Kapitan Niguel na kalahating-hubad, at si Dr. Seraphina na nakatayo sa pagitan ng mga hita nito habang ang mukha nila ay halos magkadikit na.

Gulat na napamulat si Seraphina at mabilis na napatulak sa matigas na dibdib ni Niguel, halos matumba siya paatras sa sobrang pagkabigla. Namula ang buong mukha niya hanggang sa leeg.

"H-Hindi! Nililinis ko lang ang sugat niya!" tarantang palusot ni Seraphina, mabilis na dinampot ang betadine na muntik na niyang mabitawan.

Madilim na lumingon si Niguel sa pumasok na sundalo. Ang kaninang nang-aakit na mga mata ay napalitan ng pamatay na iritasyon dahil sa naantalang sandali. Tumigas ang matalim nitong panga.

"Sino ang nagbigay sa'yo ng karapatang pumasok sa tolda ko nang walang paalam, Corporal?!" matalim, malamig, at umuugong na sigaw ni Niguel na nagpayanig sa buong kampo.