CHAPTER 3

XAVI'S POV

“Lagi mo ba akong isasabay pagpapasok?” I asked, a hint of hope in my voice.

“No, you will have your own driver,” he replied smoothly, his eyes focused on the road.

Tumango ako habang pinapanood siyang mag drive. “Anong kurso mo?” My curiousity bubbled up, eager to find out more about him.

Narinig ko ang malalim niyang buntong hininga kaya nakaramdaman ako ng kaunting hiya. Matagal bago siya sumagot kaya akala ko hindi na niya ako papansinin.

“Finance.”

Ngumiti ako nang sumagot siya. Ang ganda ng uniform ng University nila, short skirt, a blouse, and a coat. Ang simple, parang corporate pero komportable. Habang kay Damien naman ay slacks, polo na may blouse, malinis din ang pagkakaayos ng buhok niya. Kapansin-pansin pa ang mamahaling relo niya habang nagmamaneho. Mukha ngang pwede na siya magtrabaho.

“Don’t stare.”

Agad akong nag-iwas ng tingin. “Tinitignan ko lang ang uniform mo,” tugon ko habang nakatingin sa labas ng bintana.

“Just look at yours.”

“Alam ko ang itsura ng akin.”

Gusto ko pa sanang magtanong-tanong pero baka sabihin na naman niya ay baka magustuhan ko siya. Nang makarating kami sa malaking eskwelan nila, pinagtitinginan agad ang sasakyan namin, parang kilala nila agad ang sasakyan ni Damien.

In-expect ko na agad na sikat siya dahil mukha siyang model o artista. Lumabas siya at nagulat ako nang pagbuksan niya ako ng pinto habang ako ay nahihirapan na tanggalin ang seatbelt. Nang matanggal iyon ay agad naman akong lumabas ng sasakyan.

“I'll have someone to tour you around, especially to your classes.”

Ano ‘yon? Tour guide?

We stepped into the grandeur of the school, unlike any I had attended before. It was enormous, clean, malamig, parang mall. Madalas kasi, sa loob lang ng classroom may aircon. Mukhang mayayaman ang lahat dahil sa kanilang mga cellphone, at mga alahas.

“Hi, Damien.”

“He really looks so ethereal up close.”

Narinig ko pa ang ilang bungisngis ng ilan at lalo pa ang mga nakatitig sa kaniya mula sa malayuan. Mukhang hindi nila ako napansin na tahimik lang nakasunod kay Damien na wala namang pinapansin sa kanila.

“Damien…” pagtawag ko sa kaniya dahil ang bilis niyang maglakad.

Bumagal siya at nilingon ako. “Hmm?”

Dahil sa simpleng pagtawag ko na iyon ay mabilis ako nakaagaw ng pansin. Nakarinig ako ng mga bulong mula sa mga estudyante. “Ang bilis mo maglakad.” Pinilit ko na hindi pansinin ang mga matang nakatingin sa akin.

Nagulat ako nang hawakan nila ako sa balikat at iginaya sa paglalakad sa bilis na kaya ko. Pero dahil sa mga matang nakatitig sa akin ay tila bumilis ang lakad ko. “Nakakatakot silang tumingin,” bulong ko sa sarili ko.

Pumasok kami sa isang room na walang tao. Pinaupo niya ako sa sofa, para itong lobby at may pintuan pa na mukha papasok sa isa pang kwarto. Umupo si Damien sa katabing sofa at kinuha ang cellphone.

Tahimik lang akong nilibot ang mga mata hanggang sa magsalita siya. “Don’t tell people you’re my step-sister, okay?” medyo mariin ang pagkakasabi niya kaya medyo natakot ako.

Bawal akong makilala na anak ako ng bagong asawa ng Mancini. Napakagat lagi akong tumango. There you go, Clavi.

Hindi na bago sa akin ang ganitong bilin kaya alam ko na ang gagawin. “Sure, ‘wag kang mag-alala,” I said. I gave him an assuring smile, but he only looked at my eyes emotionlessly.

Sa gitna ng katahimikan at pumasok ang isang lalaki sa kwarto, matangkad at may kulot na buhok, singkit din ang mga mata niya kaya nang ngumiti siya sa akin ay lalong natakpan ang mga mata niya.

“Hi” Lumapit siya kay Damien at tumapik sa balikat nito bago luampit sa akin. “You must be Claudia.” Nakipagkamay siya sa akin na agad ko namang tinanggap.

Hindi rin nagtaggal si Damien at binilin lang kay Yuri, kaibigan siya ni Damien. Gaya ng bilin ni Damien, pinakilala ako ni Yuri sa campus at sinabi ang iilang detalye, gaya ng mga pwede kong puntahan lung may kailangan ako at mga lugar na pwede ako tumambay.

Masaya siyang kausap dahil palangiti at makulit din, maraming bumabati sa kaniya na agad naman niyang nginingitian or kiankausap, at lagi ay pinapakilala niya ako. Tinuro niya rin sa akin ang mga klase ko at nakilala ko rin ang ilang blockmates ko dahil sa kaniya. Nang malapit na ang oras ng klase ko ay hinatid niya mismo ako sa classroom ko.

“If wala kang kasabay kumain mamayang lunch, just message me. Pakalat-kalat lang ako rito,” natatawa niyang sabi.

Agad naman akong tumango. “Sige, Yuri.”

Friends na kami sa social media dahil hiningi niya, para raw pag may concern ako, e, matulungan niya ako.

Sa buong araw na iyon ay hindi ko nakita si Damien, may mga naging kaibigan ako kaagad at nakasabay ko silang mag-lunch kaya nag-text na lang ako kay Yuri na hindi ako makakasabay and he is happy naman na may mga naging friends agad ako.

Matapos ang huling klase, nagulat ako nang makita namin ng friends ko si Damien na naghihintay sa labas ng classroom namin.

“Oh my gosh, why is he here?”

“May nililigawan ba siya rito?”

Bulung-bulongan iyon ilang dumaraan at ilang blockmates namin. Hindi ko naman alam kung lalapit ako kaya nagpaalam na ako kay Eloise and Vianca. Nilingon ko na lang siya ulit at nagsimula nang maglakad palayo sa classroom.

Sumunod naman siya at hindi lumalapit sa akin. Mabuti na lang alam ko na ang papuntang parking lot. Sumakay ako ng elevator kasama ang ilang estudyante at dahil dismissal din ng ilan, naunahan si Damien ng iba kaya hindi siya nakasakay.

Ngumiti lang ako sa kaniya nang magsara ang pinto. Hihintahin ko na lang siguro siya sa sasakyan niya, pero ‘di ko na maalala itsura or plate number niya.

So nang makarating ng parking lot, hinintay ko na lang siya. Nang bumukas ang pinto ng elevator ay agad naman siyang lumabas.

“Sorry, alam kong ayaw mo malaman nila kaya nauna na lang ako kasi baka tanungin nila ako bukas,” paliwanag ko.

Sumunod na lang ako sa kaniya hanggang sa makarating sa kotse niya.

“Stop talking,” galit niyang sabi na ikinagulat ko.