CHAPTER 2

XAVI'S POV

Kumunot lang ang noo niya at napailing bago umalis ng kwarto nang hindi nagpapaalam. Sungit.

Bumaba ako nang makaligo sa banyo ng aking kwarto. Ginamit ko ang napakaraming pampaganda gaya ng mamahaling mga scrub at lotion. Kompleto ang laman ng banyo at ang toothbrush ay electric. Marami ring mga bagong damit sa closet at mga sapatos na hindi ako sigurado kung kaya ko bang gamitin dahil matataas ang ilan.

“Did you like it?”

Nakangiti akong humarap kay Papa na pumasok sa kusina. Kakain kami at tatlo lang kami dahil may gagawin daw si Damien sa kwarto niya.

“Ang ganda po at ang daming gamit!” excited akong nagkwento nang umupo na siya sa tabi ni Mama.

“We really picked everything for you. I'm happy that you like it, Claudia,” nakangiting sabi ni Papa.

Si Mama ay tahimik lang na nakamasid sa amin, kita ang saya sa mukha niya. Hindi pa rin ako masaya na nasa panibagong bahay at pamilya na naman kami, hindi nawawala ang takot sa akin sa mga pwedeng mangyari sa amin. Takot ako sa mga sasabihin ng tao sa amin. Pero ayaw kong sirain ang saya na nararamdaman ko sa pinaparamdam na pagtanggap ngayon sa amin ni Papa, at ang pagtrato ni Damien ay naiintindihan ko dahil hindi ganoon kadali na tumanggap na lang ng tao na papalitan ang nanay nila.

Masaya kaming kumain at nagkwentuhan, sinasabi rin ni Papa ang mga plano niya para sa akin na ikinatuwa ko. Ang saya siguro kung siya ang tunay kong tatay.

“Malapit na ang application season ng university ni Damien. I want you to apply to every university you want, but I wish you would choose Damien's para may kasama ka.”

Then fear blooms again. College na ako, nakakatakot dahil alam kong iba na kapag kolehiyo. At isa pa panibagong mga tao at pakikisama na naman. Nakakatakot dahil baka hindi na naman ako bagay sa eskwelahan na pinasukan ko.

“I’m sure my Clavi will pass, nakapag-apply na siya sa mga sikat na state universities,” ani Mama. Alam kong proud sa akin si Mama pagdating sa academics, binibigay ko ang lahat dahil iyon na lang ang bagay na kinikitaan ko ng usad sa buhay ko.

—

Kinabukasan ay nilibot ko ang buong mansyon, walang tao, dahil si Mama ay nagtatrabaho bilang Manager ng isang restaurant, si Papa ay nagtatrabaho rin sa kanilang kompanya, at ang mga anak ni Papa ay hindi ko alam.

“Miss Claudia, gusto n’yo po bang ipaghanda ko kayo ng meryenda?” tanong ng isang kasambahay habang ako ay lumalangoy sa napakalaking pool.

Hinarap ko ito. “Hindi na po, Ate.”

“Nako, Rosa na lang po ang itawag n’yo sa akin.”

Hindi s’ya katandaan, mukhang nasa late 20s siya pero magandang morenang babae.

Ngumiti ako sa kaniya. “E ‘di, Claudia na lang din ang itawag mo sa akin.”

“Hindi naman po pwede.”

“Pwede! Don't worry, hindi naman ako Mancini,” sabi ko at umahon sa pool, inabo ko ang pink na roba ko na nasa bench at umupo roon.

Ngumiti lang siya sa akin. “Claudia… Tawagin n’yo lng po ako kapag may ipag-uutos kayo.”

Tumango na lang ako at pinanood siyang pumasok sa kabahayan. Sumandal ako sa pinagkakaupuan at binuklat ang bitbit na libro. Simula pagkabata ko ay nakasanayan ko nang magbasa ng libro dahil iyon ang nakuha ko sa kasama ni Mama dati noong may muwang na ko. Marami siyang libro at lagi niya akong binabasahan ng kung ano-anong kwentong pambata. Halos dalawang taon din silang nagsama at halos araw-araw kaming nagbabasa at nabibit ko iyon nang maghiwalay sila at bigyan ako ng limang libro na habang ngayon ay nasa akin pa rin.

"Who are you?” matigas at galit na tanong ng isang binata na lumabas sa kabahayan.

Napaayos ako ng upo at inayos rin ang pagtakip ng roba sa akin. Kamukha niya si Papa at Damien pero mukhang mas matanda pa siya kay Damien.

“Claudia po,” takot kong sagot.

Magkasalubong ang mga kilay, at matapang ang kaniyang mukha. “You're the daughter of Solene?”

“Yes po.”

His expression softened, at nang makalapit siya sa akin ay naglahad siya ng kamay. “I’m Silas, the eldest.”

Nakangiti ko iyong tinanggap. Ang laki ng kamay niya! Kahit na lumambot ang ekspresyon niya ay naroon pa rin ang tapang ng kaniyang mukha, parang si Papa at Damien.

“Nice to meet you po.”

“Such a pretty girl. Anyway, aalis na ako. May kinuha lang ako.” Nakangiti niyang ginulo ang basa kong buhay. “Nice meeting you, li’l sis.”

“Ingat po kayo,” sabi ko pareho namin natanaw si Damien na nasa loob ng kwarto niya at nakatutok sa laptop niya.

“Ikaw din,” natatawang sabi niya at umalis na.

Napanguso ako dahil hindi ko maintindihan ang pagtawa niya pero magaan ang loob kosa kaniya at masaya dahil tingin ko ay tanggap niya ako dahil sa pagtawag niya sa akin ng li’l sis.

Pinagpatuloy ko ang pagbabasa at nang ma-bored at tumalon akong muli sa pool at chill na lumangoy. Iba pa rin kapag tubig dagat. ‘Yong lamig ng tubig at init ng araw, ‘yong alat ng tubig at buhangin sa pampang. Nakaka-miss.

Umahon ako at saktong nakaharap sa gawi ng kwarto ni Damien. Mula sa glass wall ng kaniyang kwarto kung saan siya nakaupo kaharap ng kaniyang laptop ay nagtama ang aming mga mata.

Gusto ko siyang makasundo dahil siya ang kasama ko rito sa bahay at sa magiging school ko. Pero paano kung mukhang ayaw naman niya sa akin?

I need to make a move.

Ngumiti ako at kumaway sa kaniya. Nagsalubong ang mga kilay niya at napailing na bumaling muli sa kaniyang laptop.

Suplado talaga.