āđāļāđāļēāļŠāļđāđāļĢāļ°āļāļAuthor's Note ðđâĻHi loves! ðĨšðHindi ko alam kung paano ko sisimulan ang pasasalamat ko sa inyo. Sa bawat oras na naglaan kayo para basahin ang kwento nina Levi at Calista, sa bawat comment, vote, at simpleng pag-scrollâlahat âyon ay may malaking halaga para sa akin. Kung wala kayo, hindi aabot sa ganito kalayo ang Book 1. ðNgayong nasa dulo na tayo ng kanilang unang yugto, ramdam ko ang bigat at saya sa dibdib ko. Bigat, kasi bitin ang lahatâmay mga lihim pa ring hindi nabubunyag, may mga damdaming hindi pa nasasagot, at may mga sugat na hindi pa naghihilom. Pero saya rin, kasi natapos natin ang isang kabanata na puno ng luha, sakit, pagmamahalan, at pag-asa. ðĨđGusto kong ipaalam sa inyo na dito ko muna tatapusin ang Book 1. Oo, bitin siya, kasi ganun talaga ang buhayâlaging may kasunod na pahina, laging may kasunod na laban. At para sa atin, ang kasunod na pahinang iyon ay matatagpuan sa Book 2.Pero, may isang hiling lang ako. Kung mararating natin ang 30,000 views, doon ko si
Chapter 161Calistaâs POVMainit. Mabigat. Parang nilulunod ako ng sariling katawan habang pilit kong binubuksan ang mga mata ko. May mahinang tunog na umaalingawngaw sa paligidâmga makina, mga beep, at ang malamig na hangin ng aircon. Dahan-dahan kong idinilat ang mga mata ko at sinalubong ako ng maputing kisame. Saglit akong naguluhan.Nasaan ako?Nilingon ko ang paligidâpader na puti, kurtinang asul, at malamig na amoy ng alcohol. HospitalâĶ bulong ko sa isip ko. Mabilis akong kinabahan. Biglang bumalik sa isip ko ang huling naramdaman koâang matinding sakit sa tiyan, ang kirot na halos ikahiyaw ko ng malakas.Agad kong tinutop ang tiyan ko. âBabyâĶâ halos hindi lumabas ang boses ko, paos at mahina. âNasaanâĶ nasaan ang anak ko?âMabilis na bumukas ang pinto, at dumating ang Mama ko. Hawak niya ang kamay ko, mabilis na lumapit. âAnak! Thank God, youâre awake.âNanlalabo ang mata ko, hindi ko alam kung dahil sa luha o dahil sa
Chapter 160Pagkababa pa lang ni Levi sa kotse at makapasok sa bahay ay sinalubong agad siya ng malamig na boses ni Elise. Nakatayo ito sa may sala, nakapamewang, at matalim ang tingin sa kanya na para bang alam na alam nito ang pinagmulan niya.âSaan ka galing?â tanong ni Elise, diretsahan, walang pasakalye.Natigilan si Levi. Hindi niya agad masagot. Ramdam niya ang bigat ng katawan niya mula sa mahaba at pagod na biyahe, ngunit higit pa roon, ang bigat ng konsensya at emosyon na iniuwi niya mula America. Napahilot siya sa sentido, saka marahang bumuntong-hininga.âEliseâĶâ tanging nasabi niya, ngunit agad siyang pinutol ng babae.âDonât âEliseâ me, Levi!â mariing saad nito, lumapit pa sa kanya. âAlam ko kung saan ka nanggaling. Donât even try to deny it. Your eyes, your faceâhindi mo kaya itago sa akin. Pumunta ka sa America, hindi ba? Hinanap mo si Calista.âNanlamig ang buong katawan ni Levi. Hindi na niya kailangang magtaka
Chapter 159âElise,â mahina kong sambit, pero mariin, ânasa ospital kanina si Levi.âNagtagal ang katahimikan. Ramdam ko ang pagkabigla niya kahit hindi ko siya nakikita.âWhat?!â halos pasigaw niyang tugon. âAnong ginagawa niya diyan?âHuminga ako nang malalim. âPumunta siya dito sa America. Hinanap niya ang ospital kung nasaan si Calista. AtâĶ nakita ko siyang nakaupo sa tabi ng kama ng anak ko.â Napakagat ako ng labi, pinipigilang lumuha. âPero pinaalis ko siya. Sinabihan ko siyang bumalik na sa Pilipinas bago pa magising si Calista.âNarinig ko ang mahabang buntong-hininga ni Elise sa kabilang linya, kasunod ang mariing boses na puno ng galit. âDapat lang! He doesnât deserve to be there. Hindi niya karapat-dapat makita si Calista pagkatapos ng lahat.âTahimik lang ako sandali. May parte sa akin na sumasang-ayon kay Elise, pero may parte rin na nakakaunawa sa pinanggagalingan ni Levi. Nais kong protektahan si Calista, pero ramd
Chapter 158Halos hindi naramdaman ni Levi ang bigat ng katawan niya habang naglalakad palabas ng ospital. Ang bawat hakbang ay parang may humihila pabalik, ngunit wala siyang nagawa kundi sundin ang sinabi ng ina ni Calista. Hindi niya makakayang masilayan na magising si Calista at siya ang unang makikita nitoâhindi pa siya handa, at alam niyang hindi rin handa si Calista.Mabigat ang dibdib niya habang sumakay ng taxi patungo sa airport. Ang mga mata niya, tila wala sa paligid, palaging bumabalik sa imahe ni Calista na nakahiga, walang malay, habang pinagmamasdan niya ito kanina. Ang mga salitang binitawan ng ina nito ay paulit-ulit na umuukit sa isip niya.âKung mahal mo ang anak ko, umalis ka.ââHindi pa siya handang makita ka.âPero paano? Paano siya lalayo kung ang puso niya ay naiwan doon, sa silid na iyon, sa kamay ni Calista na hindi niya man lang mahigpit na nahawakan?Nasa loob na siya ng eroplano, nakaupo sa business class
Chapter 157Tahimik ang buong silid ng ospital, tanging mahinang tunog ng makina at banayad na hinga ni Calista ang maririnig. Nakahiga pa rin ito, walang malay, maputla, ngunit maayos ang lagay ayon sa mga doktor. Sa tabi ng kama, nakaupo si Leviânakahawak sa malamig na kamay ni Calista, tila ba may takot na kapag binitawan niya ay mawawala itong muli.Hindi niya alam kung gaano katagal na siyang naroon, nakatitig sa mukha ng babaeng minsan niyang pinabayaan, pero ngayon, siya lamang ang iniisip niya.âAnong ginagawa mo dito?âNapalingon si Levi. Naroon ang ina ni Calista, nakatayo sa bungad ng pinto, malamig ang boses at matalim ang mga mata.âM-Maâam,â bigkas ni Levi, mabilis na tumayo bilang paggalang.Pero hindi naitago ng babae ang galit at pagtataka. Lumapit ito, nakapamewang, at diretsong tiningnan si Levi.âBakit ka sumunod dito sa America? At pati ospital kung nasaan ang anak ko, hinanap mo pa talaga?â tanong n
C h a p t e r 148 - (Leviâs POV)Pagod na pagod na ako. Pakiramdam ko ay para na akong isang makina na pinipilit gumana kahit nauupos na ang enerhiya. Isang linggo na mula nang bumalik si Elise sa opisina ko bilang business partner at halos araw-araw ay punÃī ng meeting, proposal, a
Chapter 147Leviâs POVAng ingay ng opisina ay parang walang tigil na alon na bumabangga saâkin. Ang bawat tunog ng telepono, bawat pag-click ng ballpen, bawat pagbukas ng pinto ng conference room ay parang isa pang patong ng bigat sa balikat ko. Simula pa kanina ay hindi n
ð Chapter 146 â Calistaâs Pregnancy Journey (Part 1)(Calistaâs POV)Simula nang makumpirma ng doktor na buntis ako, parang biglang nag-iba ang mundo ko. Hindi ko maipaliwanag kung gaano kabigat at kagaan ang pakiramdam ko nang sabay. Mabigat, kasi alam kong mag-isa k
Chapter 145Pagkababa nila mula sa sasakyan ay mahigpit ang hawak ng mommy ni Calista sa kaniyang kamay. Tahimik silang pumasok sa loob ng bahay, kapwa ramdam ang bigat ng kani-kanilang iniisip. Si Calista, hindi pa rin lubos na makapaniwala sa narinig mula sa doktor."Positive







