Chapter 4: His Words Were a Blade

Naging abala ang mga guests nila Rafael at laking pasasalamat ko dahil nakalimutan na ako ng pamilya niya.

"I'll leave you here for a while. I'll just speak with someone and enjoy the party please," paalam sa akin ni Rafael.

Ayaw ko sana pumayag na iwan niya ako rito sa high cocktail table pero tumango na lang ako sa kaniya.

Naiwan akong mag-isa sa gitna ng eleganteng crowd na halata namang hindi ako belong. Hindi ko tuloy maiwasan mapatitig sa mga babaeng naroon na nakasuot ng mga mamahaling damit at jewelry. Sigurado akong mamahalin ang mga suot nila sa ordinaryong araw lang habang ako ay ngayon lang nakapagsuot ng ganitong damit.

Napabuntonghininga ako nang makaramdam ako ng gutom. Hindi ako nakakain kanina sa table kung saan kasama ko ang pamilya ni Rafael. Pakiramdam ko kasi ay isinusumbat sa akin ng mommy niya ang bawat piraso na kakainin ko roon.

Tumingin ako sa paligid at nakita ko sa gilid na may buffet doon kaya agad akong lumapit para makakuha ng kaonting pastry at nanghingi na rin ako ng iced tea. Sa totoo lang gusto ko na talagang umuwi! Kahit na gaano ako namamangha sa nakikita ko rito ay hindi ko pa rin makayanan na magtagal lalo na at alam kong hindi naman talaga ako belong!

Pabalik na ako sa table kung nasaan ako kanina at gusto ko na lang na lumipat sa ibang lamesa dahil nakita kong naroon si Leandro. Nakatingin siya sa akin na para bang hinihintay akong makabalik habang hawak niya ang isang glass na may alak.

Sharp suit. Sleeves rolled up just enough. Kabado akong naglakad palapit doon dahil ayokong isipin niya na umiiwas ako. Uminom siya ng alak habang ang isang kamay ay naka-rest sa pocket niya. Kinakabahan ako dahil ang talim ng mga tingin niya sa akin as if he could see right through my clothes, my skin, down to the lie I was carrying.

Mas ramdam ko ang kaba ko nang tuluyan akong makalapit. Don't tell me ay curious pa rin siya tungkol sa amin ni Rafael? Gwapo na sana siya pero mukhang tsismoso!

“You seem comfortable in your new role, huh? Mukhang sanay na sanay ka, ” he said with his low.

He's standing just inches away beside me and his one hand casually resting on the edge of the table.

Napakunot naman ang noo ko. Ano namang pinagsasasabi nito? Hindi ako nagsalita dahil hindi ko naman na-gets ang sinabi niya kaya naman narinig ko ang bahagyang pagtawa niya bago muling magsalita.

"How long have you doing this?" tanong niya.

This time ay nag-angat na ako nang tingin sa kaniya. Mas lalo akong kinabahan sa idea na baka alam niya ang totoo na nagpapanggap lang ako.

"A-Anong ibig mong sabihin? Tungkol saan ba 'yan sinasabi mo?" kunot-noo na tanong ko sa kaniya.

Ang sabi sa akin ni Rafael ay wala siyang pinagsabihan tungkol sa amin kaya naman nakatatak sa isip ko na kahit na ano'ng mangyari ay hindi ako pwedeng mabuking!

Uminom ng kaonti si Leandro sa inumin niya habang nanatili ang tingin sa akin.

"Rafael doesn’t usually bring anyone to events like this. Much less someone who clearly has no idea what fork to use at dinner."

What?! Pati 'yon ay napansin niya? My gosh! Nakakahiya! Kanina sa long table nila ay hindi ko alam kung ano ang dapat kong gamitin dahil sobrang daming utensils ang naroon.

Napakapit tuloy ako sa mesa. Hindi ko alam kung insulto ba 'yon or nagw-warning lang siya.

"I know people like you at kahit na bihisan ka pa ng kapatid ko gamit ang mamahalin na gamit, hindi mo pa rin maitatago sa'kin 'yang totoong pagkatao mo." Diretsyong sabi niya.

Hindi ako nakapagsalita agad. Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa pagkatapos ay muling uminom ng alak. Hindi naman nakakabastos ang mga tingin niya, pero yung mga salita niya? Mas matalim sa kutsilyo. Kung hindi lang talaga siya kapatid ni Rafael ay baka kanina pa ako nakipagtalo sa kaniya.

“You’re lucky,” he said quietly, eyes cold. “Not everyone gets this kind of... opportunity.”

Hindi ko ma-gets ang sinasabi niya, pero nakakaramdam na ako ng pagkainis. Nasaan na ba kasi si Rafael? Ang sabi niya ay babalik din siya kaagad dito. Mas gugustuhin ko na lang umuwi kaysa naman makinig sa mga pasaring ng kapatid niyang 'to.

"You know what? Matalino ang kapatid ko, pero hindi ko ma-gets na naging tanga siya pagdating sa isang tulad mo," patuloy niya.

Nag-angat ako nang tingin sa kaniya at this time ay hindi ko na napigilan na bigyan siya ng matalim na tingin. Ang yabang niya!

“Some people date for love,” tuloy niya, habang umiikot ang alak sa glass niya. “Others date to survive. To escape. To get somewhere they could never reach on their own. Parang ikaw lang," dagdag niya pagkatapos ay tumawa.

Napakagat ako sa loob ng pisngi ko. Kanina ko pa pinipigilan ang sarili ko na 'wag siyang sagutin. Kanina ko pa gustong ipagsigawan sa kaniya ang nasa loob ko pero hindi ko ginawa dahil ayaw kong ipahalata na hindi talaga ako belong sa mundo nilang mga mayayaman.

Kanina ko pa pinakakalmanang sarili ko, pero ngayon ay hindi ko na kaya.

Tinignan ko siya nang diretsyo at gano'n din naman siya sa akin, puno ng panghuhusga ang mga mata niya habang nakatingin sa akin.

"Hoy! Pinalalabas mo ba na mangga-gancho ako?!" inis na tanong ko sa kaniya.

Natawa siyang muli at wala akong magawa kundi mainis lalo dahil sa tawa niya.

"Hindi man ako kasing yaman niyo, o ngayon lang nakapunta sa ganitong party, but I work hard. I earn what I have, kahit maliit lang! At hindi ko kailangan gumamit ng tao para lang makarating sa ganito," tuloy-tuloy kong sabi sa kaniya.

Huminto ako saglit at mas matalim siyang tinignan.

"Kaya 'wag kang umakto na parang kilala mo ako." Mariin na sabi ko sa kaniya.

Napatango at ngisi siya na para bang na-amuse siya sa pagsagot ko sa kaniya.

“Interesting,” sabi niya. “Let’s see how long that story holds up.” patuloy niya.

Magsasalita pa sana ako kaya lang ay biglang dumating si Rafael.

"Kuya, what are you doing here?" tanong ni Rafael, pagkatapos ay humawak sa bewang ko.

Bahagya akong nagulat sa ginawa niya, pero naalala ko na nagpapanggap nga pala kaming dalawa kaya naman inilapit ko na lang ang katawan ko sa kaniya.

"What's going on?" muling tanong niya habang nagpapabalik ang tingin sa amin ng kapatid niya.

Gusto ko sana sabihin sa kaniya na halos insultuhin ako ng kapatid niya at itigil na namin 'tong pagpapanggap, pero alam kong kahit ano'ng sabihin ko ay wala rin magagawa.

"Nothing, Rafael. Gusto ko lang makilala itong girlfriend mo. You must be really serious about her," pagsisinungaling na sagot ni Leandro.

Gusto kong mapairap. Hindi nga mapagkakaila na magkapatid silang dalawa, dahil parehas silang sinungaling.

"O-Oh, yeah. Of course! But sorry. We have to go." Sabi ni Rafael.

"Why? The party is not yet done. Why don't you join us para naman makilala pa ng iba nating kaibigan si Gianna," sabi naman ni Leandro.

Napabuntonghininga ako dahil mukhang hindi siya titigil sa ginagawa niya.

"Thanks, Kuya, but my girlfriend is not feeling well. Besides, marami pa namang pagkakataon para maipakilala ko si Gigi sa mga kaibigan natin." Paliwanag ni Rafael pagkatapos ay nagkibit ng balikat.

Halos makahinga naman ako nang maluwag. Mabuti na lang ay marunong makiramdam si Rafael at sobrang saya ko dahil sa wakas ay makakauwi na ako! Hindi ko na kailangan magpanggap buong gabi na kabilang ako sa mundo nila.

"Woah! Kailangan ko ng fresh air!" sabi ko nang makalabas kami ni Rafael sa venue.

Natawa naman siya bago tuluyang bumitaw sa pagkakahawak sa bewang ko.

"Why? May tinanong ba sa'yo si Kuya?" tanong niya sa akin.

Naglalakad na kami ngayon papunta sa parking lot at tanaw ko rin ang napakaraming security na nagkalat sa paligid.

Halos mapairap naman ako nang maalala kk ang Leandro na 'yon. Kung makaasta ay ang taas ng tingin niya sa sarili niya!

"Wala naman siyang tinanong, pero ininsulto niya naman ako. Hello? Kung hindi ko lang talaga kailangan ng pera mo ay hindi ko naman tatanggapin 'to, pero kailangan ko talaga para kay Lola—"

Napahinto ako sa pagsasalita nang ma-realize ko na nabanggit ko na si Lola sa kaniya.

"What happened to your grandma?" tanong niya.

Halos mapakagat ako sa labi ko at mapapikit nang mariin. Sinasabi ko na nga ba! Once na mabanggit ko ang isa sa mga nangyayari sa buhay ko ay magsisimula siyang magtanong.

"I know that's personal, pero pwede ko bang malaman kahit kaonti lang? Besides, naipakilala naman kita sa family ko," patuloy niya.

"Wow! Hindi mo sinabi na utang na loob ko pala 'yon sa'yo," sagot ko sa kaniya.

Napabuntonghininga ako. Sige na nga. Wala naman mawawala sa akin kung sasabihin ko sa kaniya ang dahilan kung bakit ko tinanggap ang offer niya.

"May sakit si Lola at kailangan niyang maoperahan agad sa mata. I needed your money dahil hindi ko na kayang tiisin na makitang nahihirapan siya," pagkukwento ko.

"Sorry to hear that. How is she now? I can help you sa magaling na doctor—"

Pinutol ko siya sa pagsasalita.

"Uh-oh! No! Sapat na sa akin yung binayad mong pera. Isa pa, ayoko naman ma-extend yung contract natin. Ang hirap kaya magpanggap na girlfriend mo!" sabi ko sa kaniya.

Natawa naman siya nang mahina. Hindi naman siya nagsalita nang makarating kami sa harapan ng kotse niya.

"Thanks," sabi ko nang pagbuksan niya ako ng pintuan.

Nang makapasok siya sa sasakyan ay akala ko paaandarin niya na ang sasakyan niya pero tinignan niya lang ako.

"“You’re amazing, you know that?” biglang sabi niya.

Napakunot naman ang noo ko pero bahagyang natawa.

"Of course, I am." Mayabang at pabiro kong sagot sa kaniya.

Akala ko matatawa siya pero tumango lang siya.

"You just reminded me what real strength looks like,” sabi niya. “You talk like it’s all fine and funny, but I can tell... that wasn’t easy."

Natigilan ako at sandaling napatingin sa bintana. Ayoko ng masyadong seryoso dahil baka makita niya ang kahinaan ko.

Humugot ako nang malalim na hininga at muling nagbaling nang tingin sa kaniya.

"Ano ka ba? Sa panahon ngayon hindi pwedeng puro ka iyak. Mas mapapansin ka ng maraming tao kung marunong kang maging masaya kahit na pinaparanas sa'yo ang magulong mundo." Sabi ko sa kaniya.

Natahimik siya at napabuntonghininga.

"You're right. Kaya hindi ko maintindihan ang pamilya ko kapag ginagawa ko yung bagay na nagpapasaya sa'kin," sabi niya.

Napaayos ako sa pagkakaupo ko.

"Like what?" curious na tanong ko.

Dahil sino ang magulang na hahadlang sa anak niya na sumaya?

"I mean si Kuya Leandro. He's got everything figured out. Top student back then, future CEO, almost man of the family, and he makes everything look easy nang hindi nagkakamali. Ako ang kabaligtaran niya, because I always mess things up and doesn't meet my family's expectations." Paliwanag niya.

"Oh. The golden brother." Sabi ko at hindi naiwasan mapairap.

"Everyone in my world is trying to be perfect, habang ako? Gusto ko lang naman mag-enjoy sa buhay. I love partying and be with all the girls that I want," patuloy niya pagkatapos ay bahagyang natawa.

"Sounds rough, pero 'wag mong isipin na mali 'yang ginagawa mo. Maikli lang ang buhay kaya mag-enjoy ka lang dahil kung ako ang nasa position mo baka gan'yan din ang gawin ko," sabi ko.

Kung may choice nga lang ako na mag-enjoy na lang sa buhay ay ginawa ko na pero wala. Kailangan kong maghanap buhay para sa amin ni Lola.

Napangiti naman siya at napatango bago tuluyang pinaandar ang engine ng sasakyan niya.

"Thank you, Gigi. For the first time may isang taong kumampi sa akin at hindi ko inaasahan na ikaw 'yon," sabi niya.

Napangiti naman ako at napailing.

"Hoy! Bawal ma-attach sa'kin ha?" Pabirong sabi ko.

"Sigurado ako after one month ng contract natin ay hindi na ulit magtatagpo ang landas natin," dagdag ko.

Natawa siya at nagsimulang mag-drive.

"We'll see, Gigi... Kain muna tayo?" nakangiting tanong niya.

Agad naman akong napatango sa kaniya dahil kanina pa talaga ako nagugutom. Nakakainis naman kasi si Leandro dahil sa kaniya ay hindi ko man lang natikman ang mga pagkain na naroon.

Hanggang ngayon tuloy ay hindi siya mawala sa isip ko. Sana lang ay 'wag na kami muli magkita dahil baka mas lalo kong hindi mapigilan ang sarili ko.