Kabanata 5

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of View

“Hindi mo ako pag-aari,” mariin kong wika.

Natawa naman siya nang pagak sa aking sinabi, at mas lalong inilapit ang kaniyang mukha sa akin. Kaya nagawa kong higitin ang aking hininga, dahil sa pagkabigla.

Hindi ko kasi talaga inaasahan ang paglapit ng kaniyang mukha sa akin. Akala ko ay lalayo na siya, o pagbubuhatan ako ng kamay, pero hindi. Ginamit niya ang kaniyang mga mata, at presensya para lang makaramdam ako nang panghihina.

Kahit gaano pa yata ako katapang, nawawala ‘yon pagdating sa kaniya. Hindi ko tuloy maiwasang mainis sa sarili ko. Bakit kasi ang lakas ng epekto niya sa akin?

“You’re mine, Elsie,” he muttered dangerously.

Umigting ang aking panga, at inis na inilapat ang aking mga kamay sa kaniyang dibdib, at sinubukan siyang itulak palayo sa akin. Kaya lang ay hindi naman siya natinag sa kaniyang kinatatayuan.

Buong lakas ko na nga siyang itinulak, pero wala pa rin. Parang hindi man lang niya naramdaman ang aking pagtulak sa kaniya.

“Tumigil ka!” singhal ko sa kaniya. “Hindi ako pag-aari nang kung sino!”

Paulit-ulit ko bang sasabihin sa kaniya ‘yon? Sa totoo lang ay nagsisimula na akong magalit sa kaniya, pero hindi ko maintindihan kung bakit niya nagagawang tanggalin ‘yon nang wala man lang ginagawa.

Simpleng pagtitig, at paglapit lang ng kaniyang mukha sa akin, nawawala na ‘yon. Gosh! Pakiramdam ko tuloy ay hindi lang basta simpleng epekto ang nararamdaman ko sa kaniya. Parang kaiiba na.

Unti-unting nabura ang ngisi sa kaniyang labi. Umigting ang kaniyang panga, at ipinilig ang ulo nito sa kanan, habang mariing nakatitig sa akin.

“Don’t make me repeat myself, Elsie.”

Bago pa ako makapagsalita, kaagad niyang ipinulupot ang kaniyang bisig sa aking bewang. Hinapit niya ako palapit sa kaniya na naging dahilan upang ako ay matigilan, at matulala sa kaniyang mga mata.

“Kung ano ang sinabi ko, ‘yon ang masusunod,” aniya na para bang hinihipnotismo ako.

Inabot niya ang aking pisngi, at hinaplos, ngunit maya-maya pa ay inilapat na niya ang kaniyang hinlalaki sa aking labi. Marahan niya ‘yong hinaplos, at habang ginagawa niya ‘yon ay nakararamdam ako nang init sa katawan.

Isang pamilyar na pakiramdam ‘yon, at kung hindi ako nagkamamali, ‘yon ang naramdaman ko nang unang beses nagtama ang aming mga mata. ‘Yong unang gabi na nagtagpo ang landas namin, at napunta sa ibang bagay.

Napalunok ako. Ramdam ko ang panginginig ng aking mga hita, dahil sa kaniyang paghaplos sa aking labi. Alam ko naman na aware siya roon, pero bakit hindi pa rin siya tumitigil?

Pinutol niya ang aming pagtititigan, at piniling sulyapan ang aking labi. Pansin ko ang pagdilim ng kaniyang mga mata nang sumulyap siya roon, at parang may kaunting kislap.

“Can I kiss your lips?” he asked. “I just wanted to taste what’s mine.”

“I’m not yours,” bulong ko nang matauhan.

Natawa naman siya sa aking naging sagot, at dahan-dahang inilapit ang kaniyang mukha sa akin. Nakapikit na rin ang kaniyang mga mata, habang ako naman ay dilat na dilat pa rin.

Balak ko sanang umilag, pero parang hindi nakikinig ang aking katawan. Parang hindi ko ‘to makontrol, at parang may sarili siyang pag-iisip.

Nang lumapat ang kaniyang labi sa aking labi, tuluyan na akong nawalan ng lakas. Mariin kong ipinikit ang aking mga mata, at umaasang lumayo na siya—tapusin ang halik, pero nagkamali ako. Nang gumalaw ang kaniyang labi, tuluyan ng nawala sa isipan ko ang lahat ng galit, at katanungan ko sa kaniya.

Marahang gumalaw ang kaniyang labi, at parang punong-puno nang pag-iingat. Sa kagustuhan kong matapos ang lahat, hindi ko napansin na kusa akong tumugon, at hinayaan ang sarili na sumabay lamang sa agos ng tubig.

Mas lalo naman niya akong inilapit sa kaniya, at mas humigpit ang kaniyang pagkayayakap sa akin. Wala sa sarili akong napayakap sa kaniyang leeg, at hindi maiwasang mapaungol lalo na nang bigla na lamang naging marahas, at mapang-angkin ang kaniyang labi.

“Moan my name, Elsie,” he groaned.

Hindi ko napansin na gumapang na ang aking kamay sa kaniyang buhok, at marahas na hinihila ‘to. Wala nga akong narinig na reklamo sa kaniya kung tutuusin. Kahit alam kong masakit sa anit, nanatili pa rin siya sa paghalik sa akin.

Naramdaman ko naman ang pagpangko nito sa akin. Ipinulupot ko naman ang aking mga hita sa kaniyang bewang, hanggang sa matagpuan ko na lang ang aking sarili na nakaupo sa kaniyang kandungan.

I felt his bulge between my thighs. Mas lalo tuloy nag-iinit ang aking katawan. Na kahit kinakapos na ako sa hangin, patuloy pa rin ako sa paghalik sa kaniya.

“Helios,” I mumbled.

Ni hindi ko na makilala ang boses ko kung tutuusin. Hindi rin ako mapaniwala na magagawa kong humalinghing nang hindi iniisip na nasa public place kami—sa parking lot.

Ganito ba ang nararamdaman ng mga magkasintahan sa bar sa tuwing napagagawi ang aking mga mata sa kanilang puwesto?

Kung ganito nga, nagsisi ako sa panghuhusga sa kanila. Kung alam ko lang sana na makalilimutan nila ang lahat sa tuwing tinatamaan na sila nang init, sana hindi ko nagawang mailang, o mag-isip nang kung ano.

Matapos ang ilang minuto naming paghahalikan, naramdaman ko ang pagsiksik ng kaniyang mukha sa aking leeg. Kagaya ko, mabibigat din ang paghinga nito.

“I won’t take you here. You should be laying on my bed as I pleasure you using my hands and lips, Elsie.”