Saved (Alfred Zephyr Cordiva)

----Aurora Genevieve Delos Santos----

"Gen pasensya na talaga, hindi ka kasi talaga malalabas ni Sir ngayon. Mukang nagtatalo na naman kasi yung mag-asawa." Puno ng awang sabi sa akin ni Manang Gloria, ang isa sa pinakamatagal nang kasambahay ng pamilya Montenegro, ang pamilya ng ama ko. She also knows about me. Alam niya na anak ako ni Mr. Montenegro sa ibang babae.  

Sampung taong gulang pa lang ako ng tuluyan ng umalis na sa bahay si Daddy. Akala ko noong una ay dahil nagtatrabaho lang s’ya malayo pero maglaon ay naintindihan ko na rin, na sa tuwing umaalis pala siya noon ay sa tunay na pamilya niya ito umuuwi hanggang sa isang araw ay talagang hindi na ito bumalik pa sa amin ni Mama.

After that day, I promised myself that I would never search for my father again. Sapat na sa akin ang Mama ko. Sinabi ko noon na mabubuhay kami ng wala siya, na gagawin ko ang lahat para sa amin ni Mama. Pumasok ako sa iba't ibang trabaho kahit pa wala pa ako sa wastong gulang. Si Mama naman ay wala ring tigil sa pamamasukan. Pero talaga nga sigurong malupit ang tadhana. Because a year ago my mother was diagnosed with stage four colon cancer. Ang mahirap naming buhay noon ay mas lalo pang humirap dahil sa chemo at mga gamutan ni Mama. That is also the time when I swallowed my pride. I contacted my father, Aurelio Montenegro, a well-known business tycoon. He has a cargo and cruise ship business that belonged to his wife's family, pero dahil solong anak ang asawa nito kaya naman siya na rin ang namamala sa mga negosyo nito ng mamatay ang magulang ng ginang. Idagdag pa ang sarili nitong negosyo na pagbebenta ng mga dekalidad na armas sa iba't ibang bansa. It was very difficult to make that business legal here in the Philippines, but he made it possible.

For a year once a month akong napunta sa opisina nito o kaya naman ay kinikita ito sa isang restaurant para sa perang ibinibigay niya para sa gamutan ni Mama. Oo nagbibigay siya ng pera pero lahat ata ng pang-iinsulto ay narinig ko sa kanya sa tuwing magkikita kami. He was so mad at me matapos kong piliin na sumama kay Mama noon kaysa sa kanya, kaya naman ngayon ay iyon ang isinusumbat niya sa akin. He always said that if I just choose him, I would never experience this hardship that I have right now. But I never regret that decision I made before, dahil mahirap man ang naging buhay ko, masaya naman ako sa piling ni Mama.

But today is different. Biglang nawalan ng malay si Mama kaninang umaga matapos itong dumaing ng pagsakit ng tiyan at pagsusuka. I only have two thousand pesos in my pocket at ibinayad ko ito sa ospital kanina para lang i-admit nila si Mama. Kaya ngayon ay lakas loob akong pumunta sa bahay ng ama ko para humungi ng tulong. But I think wala talaga akong tulong na aasahan sa kanya.

Bigo akong naglakad palabas ng subdivision, lumuluha at hindi alam kung saan ako kukuha ng perang kailangan ko para sa operasyon ni Mama. The doctor said that my mother needs an immediate operation, kung posible nga raw na ngayong araw o bukas ay maoperahan ito mas mainam dahil kapag pinatagal pa raw namin ito ay mas lalong manganganib ang buhay ni Mama.

Sa paglabas ko ng gate ng malawak na subdivision kung saan nakatira ang walang kwentang ama ko ay s’ya namang pagtawag sa akin ng ospital kung saan naka-confine si Mama. "Gen, si Doc. Fernandez ito. Kailangan ng maoperahan ngayon ng Mama mo. Nagka seizure na naman siya kanina, pang-apat na ito ngayong araw. Baka sa susunod hindi na natin siya maisalba,"

I know what he meant by that. Hindi man niya derektang sabihin sa akin ang gusto niya pero alam kong ginagamit niya ngayon ang sitwasyon ni Mama para makuha ang gusto niya. Mula pa kasi noong isang taon pa ay nagpapakita na ang lalaki ng interest sa akin para maikama ako kapalit ng libreng gamutan ni Mama. But I was too firm to give him what he wants lalo na ng malaman ni Mama ang tungkol dito. Pero ngayon katulad ng kung paano ko nilunok ang pride ko sa paghingi ng tulong sa ama ko, kakailanganin ko rin ngayong sikmurain ang desisyong nabubuo sa isip ko. I don't have any other option now. Si Mama lang ang meron ako ngayon at hindi ko kakayanin kung mawawala siya.

"Please do the operation now Steve," panimula ko. I use his first name to indicate that I'm ready for what he desires. "Ibibigay ko na sa'yo ang gusto mo, isalba mo lang ang buhay ng Mama ko," muling wika ko habang hindi na maampat ang pagpatak ng aking luha.

"If that's what you want, I will fix her operation schedule before the day's end. I also expect you to be in my condo at exactly eight tonight. See you, Vieve; you made the right decision," matapos iyon ay agad na rin n’yang ibinaba ang tawag.

Sorry Ma. Para sa'yo ‘to. Lahat gagawin ko mabuhay ka lang.