Kabanata 4

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of View

“Table six, Jasmine,” utos sa akin ni Alexa.

Kinagat ko ang aking ibabang labi, at pasimpleng nilingon saglit ang table six. Kanina pa siya nakatingin sa aking gawi, at parang binabantayan ang aking galaw.

Gusto ko siyang iwasan, pero paano kung makahalata ang mga kaibigan ko rito sa trabaho na para bang may iniiwasan?

Ibinalik ko naman ang aking mga mata kay Alexa na ngayon ay seryoso sa paglalagay ng mga order sa tray.

Nakasunod lang kanina sa akin ‘yong lalaking ‘yon kahit na sumakay ako ng jeep papunta rito sa bar para sa duty ko. Hanggang ngayon ay nalilito pa rin ako kung bakit sinusundan niya ako. Dahil ba gusto niya akong bantayan, o sadyang trip niya lang?

“Comfort room na muna sana ako, Alexa,” saad ko na lang para iwasan ang paghatid muli ng order ng lalaking ‘yon.

“Ihatid mo muna ang order niya,” pamimilit nito. “Kanina pa siya naghihintay.”

Kumunot ang aking noo sa kaniyang sinabi. Kung kanina pa siya naghihintay, hindi ba dapat ay inihatid na nila kanina ang order niya? Bakit kailangang ako?

“Bakit hindi niyo pa ibinigay—”

“Walang mag-aayos ng orders, Jasmine,” rason ni Alexa sa akin.

Bumuga ako ng hangin, at kaagad na nilingon si Gail na ngayon ay busy rin sa paghahatid ng orders ng mga customer namin.

Aaminin kong kulang nga kaming waitress ngayon. Nag-day off kasi ang dalawa. Talagang sabay pa sila. Kaya nga hirap kami ngayong gumalaw nina Alexa, eh. Kung puwede lang ay hindi na sana ako mag-break time, pero parang bibigay naman ang katawan ko kung sakali.

Bumuga ako ng hangin, at kinagat nang mariin ang aking ibabang labi. Pasimple kong nilingon ang order ng lalaking ‘yon, at napansing mamahaling alak na naman, pero may kasama ng lechon.

Pulutan?

Tahimik kong inabot ang tray, at kaagad na naglakad papunta sa kaniyang table. Habang palapit nang palapit, ramdam ko ang kabog ng aking puso na hindi matigil-tigil.

Inis kong iwinaksi ‘yon sa aking isipan, at pinakalma ang aking sarili bago ilapag ang kaniyang order.

Ipinilig ko ang aking ulo saglit sa kanan, at binigyan lang ng pansin ang lechong baboy na nasa harapan ko na unti-unti kong inilalapag sa table.

Nakatingin siya sa akin nang mariin, at mabigat. Walang pinagbago kung paano niya ako titigan. Kaya medyo nanginig ang aking mga tuhod, pero pinili kong maging matapang.

Nag-angat ako ng tingin, at sinalubong ang kaniyang mga mata. Kahit madilim sa tabi namin, may kaunting ilaw pa namang tumatama sa kaniyang mukha. Pero hindi ko naman inaasahan na parang hihigupin ako ng mga mata niya na naging dahilan para mahigit ko ang aking hininga.

Napaawang ang aking labi, at hindi maiwasang maguwapuhan sa lalaking ‘to, habang nakatitig nang mariin sa akin.

“Good evening, baby,” he greeted.

Unti-unti namang lumitaw ang ngisi sa kaniyang labi, habang ang kaniyang dila naman ay dumaan sa kaniyang ngipin, saka naman nito kinagat ang kaniyang ibabang labi.

“Bakit mo ba ako sinusundan?!” tanong ko sa kaniya nang mariin nang ako ay matauhan.

“Be my secretary.”

Umiling ako nang marahas, at umayos ng tayo. “No.”

“Why?”

“Ayaw ko nga. Kailangan may rason?”

He clicked his tongue. May kinuha siya sa kaniyang wallet, at tiningnan ‘yon saglit. Nang mag-angat siya ng tingin, inilabas naman niya ang libuhing pera sa kaniyang wallet, at kaagad na inilapag ‘yon sa mesa.

Nanglaki ang aking mga mata, at bahagya pang nagtaka nang sundan ko ‘yon ng tingin. Pero bago pa ako makapagsalita, kaagad siyang tumayo nang hindi man lang ginagalaw ang kaniyang in-order.

Aalis na ba siya?

Tinangala ko naman suga nang maramdaman kong nasa gilid ko na siya. Balak ko sanang magtanong, pero hinuli niya ang aking pulsuhan, at kaagad na naglakad.

Gulat na napasunod ako sa kaniya. Nanglalaki ang mga mata, at bahagyang nakaawang ang labi. Saan naman kasi niya ako dadalhin?

“Nasa trabaho ako!” natataranta kong paalala sa kaniya, dahil mukhang nakalimutan na niya.

Kung makahila naman kasi sa akin ay akala mo naman kagaya niya lang akong customer. Gosh!

“Ano ba?!” naiinis kong saad, at pilit hinihila ang aking pulsuhan.

Wala nga lang akong laban lalo na nang makarating kami sa parking lot. Basta na lang niya akong isinandal sa isang sasakyan, at iniharang ang kaniyang bisig sa aking magkabilaang gilid na para bang ikinukulong ako.

“Hindi ko nga kita kilala tapos basta mo na lang akong hihilahin papunta rito?” naiinis na tanong ko sa kaniya, habang nakatingala. “Hindi ko nga rin alam kung ano ang pangalan mo—”

“Helios Devereaux Monastero,” he said while staring at my eyes. “That’s my name.”

Umigting ang aking panga, habang nakatitig nang masama sa kaniya. Hindi ko maiwasang purihin kung gaano kadepina ang kaniyang panga. Kaya sa tuwing umiigting ang kaniyang panga, hindi ko maiwasang mamangha.

“Hindi ‘yan ang ibig kong sabihin,” giit ko.

Kaya hindi ko maintindihan kung bakit niya ipinakilala ang sarili niya. Hindi rin naman matatanggal ang paghihinala ko sa kaniya, eh. Sino ba naman kasi ang matutuwa?

“Kailan lang nang magkaroon tayo ng interaksyon. Ni hindi ko nga masabi kung interaksyon nga ba ‘yon, dahil hindi naman talaga kita nakilala,“ paliwanag ko.

Ang tanging nag-ugnay lang talaga sa amin ay nang lumapit ako sa kaniyang gawi para lang ibigay ang kaniyang order. Matapos no’n? Wala na.

Hindi niya ipinakilala ang sarili niya, at wala akong ibang impormasyon na alam kung hindi ay ang hula kong mayaman siya.

Kaya nga nagulat ako nang mag-offer siya na maging secretary niya, eh. Base pa lang naman sa knowledge na alam ko, hindi sapat ‘yon para i-hire niya ako. Kaya bakit?

“Kaya bakit ko tatanggapin ang offer mo?”

Ngumisi siya sa naging tanong ko, at yumuko nang kaunti para lang ilapit ang kaniyang mukha sa akin.

Naamoy ko naman ang pamilyar nitong pabango na naging dahilan ng aking pag-uwang muli ng aking labi.

Napasulyap naman siya roon. Kaya mas lalong dumilim ang kaniyang mga mata lalo na nang salubungin ulit niya ang aking mga mata. Nagliliyab na ‘yon, at parang nagalit ko sa hindi malamang dahilan.

“Dahil akin ka, Elsie,” mapanganib nitong usal. “Akin ka lang.”