LOGINNawawala si Ethan Salvador! Pagdating niya sa Estados Unidos, isang beses lamang siyang nakapagpadala ng mensahe kay Glaidel. Pagkatapos noon, hindi na niya ito makontak. Labis na nag-alala si Glaidel hanggang sa puntahan siya ni Gerald. “May naging problema sa proyekto kaya kailangan munang magtrabaho ni Chairman Salvador nang walang anumang istorbo. Ipinasa na ng buong team, pati siya, ang mga cellphone nila. Hindi sila puwedeng makipag-ugnayan sa labas habang ginagawa iyon. Ipinapasabi niyang huwag kang mag-alala at hintayin mo na lang ang pagbabalik niya.” “Okay. Naiintindihan ko,” sagot ni Glaidel. Sa wakas, nakahinga siya nang maluwag. Dahil hindi niya makausap si Ethan, ibinuhos na lamang niya ang oras sa trabaho upang maibsan ang pangungulila. Pinatugtog niya para sa designer at kay Tristan Santos ang recording na ibinigay ni Professor Reyes. Inilabas din niya ang mga sulat-kamay na tala ni Marissa upang masundan nila nang mabuti ang paliwanag. “Ngayon, malinaw na sa a
“Of course not! Imposibleng pumunta siya sa ganitong lugar. Ayaw niya ng marumi at magulong paligid. Kakain ng barbecue sa tabi ng kalsada? Never! Kahit magutom pa siya nang husto, hindi siya kakain dito.” Sadyang pinalabis ni Marissa ang pananalita at ekspresyon niya. Hindi napigilan ni Charlie ang tumawa nang malakas. Bigla nitong naalala ang team-building event nila. “Parang ganoon nga. Noong huli tayong nag-team building, sabay-sabay tayong kumain, pero halos hindi siya kumain.” Namula si Glaidel at bahagyang tumango. “Hindi talaga siya mahilig kumain sa labas, lalo na sa mga street food stall.” Isang beses pa lang silang kumain sa maliit na kainan malapit sa paaralan. Halos wala silang nakain noon. Pag-uwi pa nga nila, parang sumama ang tiyan ni Ethan. “Kaya ako at ang mga kaibigan ko lang ang madalas pumunta rito. Hindi ko siya kailanman niyaya,” dagdag ni Marissa. Pagkatapos, nakangiting tiningnan si Glaidel. “Kawawa ka naman. Ang higpit ng lalaking napangasawa mo. Kailan
Kinuha ni Glaidel ang cellphone niya. Bago umalis, nagpadala si Ethan ng maikling mensahe.Business trip. Hindi pa tiyak kung kailan ako makakabalik.Napabuntong-hininga siya. “Ano na ang gagawin ko? Nasa business trip siya at hindi ko man lang makausap sa telepono. Paano ko ito maipapaliwanag sa kanya?”Hindi mapakali si Glaidel. Nang gabing iyon, ikinuwento niya kay Charlie ang problema habang naghahapunan sila.“Ang gusto mo naman ay makuha ang pagsang-ayon niya, di ba?” suhestiyon ni Charlie. “Nasabi mo na rin naman sa kanya ang tungkol dito. Dahil hindi mo siya makausap ngayon, bakit hindi mo muna puntahan si Professor Reyes at humingi ng tulong? Kapag nakabalik na siya, saka mo ipaliwanag ang lahat.”“Paano kung hindi siya pumayag?”Tumingin si Charlie sa kanya. “May panahon ka pa bang magdalawang-isip? Ikaw na mismo ang nagsabi na hindi maipagpapatuloy ang proyekto hangga't hindi naaayos ang blueprint. Mahalaga ito. Sigurado akong maiintindihan niya.”Napaisip si Glaidel. “Tama
Ngumisi si Glaidel at kumuha ng pagkain gamit ang chopsticks. Inilagay niya iyon sa plato ni Gerald. “Mr. Castillo, mukhang masarap ito. Gusto n’yo bang tikman?” Kintsay ang inilagay niya. Napatingin si Gerald kay Ethan at agad na napansin ang matinding selos sa mukha nito. “May allergy ako sa kintsay,” mariin niyang sagot. “Talaga? Ngayon ko lang nalaman na allergic ka pala sa kintsay,” pagtataka ni Ramil Garcia. Napatawa si Mr. Marcos. “Hindi siya allergic sa kintsay. Hindi lang niya gusto ang taong nag-aalok! Ganito na lang. Magpalit tayo ng puwesto. Pumili ka sa dalawang kasama ko rito. O kaya, ipagpalit mo ang isa sa kanila sa kasama mo. Walang problema sa akin.” “Mr. Marcos, tungkol diyan—” “Sige, lilipat ako roon,” biglang sagot ni Glaidel. Mapanghamon pa siyang tumingin kay Ethan bago tumayo at maglakad papunta kay Mr. Marcos. Agad namang natuwa ang matanda. “Bilisan ninyo! Lumipat kayo sa tabi ni Mr. Castillo at asikasuhin ninyo siya nang mabuti.” Tumayo a
“Bakit ko naman siya aayawan o kakakinisan? Dahil lang ba naging nobya siya ni Ethan, kailangan ko na rin siyang kamuhian?” nagtatakang tanong ni Glaidel. “Pero kahit hindi mo siya kinaiinisan, hindi ibig sabihin na kailangan mo rin siyang magustuhan. Narinig ko kay Ethan na maganda raw ang impresyon mo sa kanya. Halos magkaibigan na nga raw kayo,” sabi ni Gerald Castillo. Sandaling nag-isip si Glaidel. “Wala naman talaga akong balak na makilala siya noong una. Mas angkop sigurong manatili kaming estranghero sa isa't isa. Pero… napakaganda niya! Mahirap hindi siya magustuhan. Hindi rin niya ako iniwasan o kinamuhian dahil asawa ako ni Ethan. Sa halip, naging mabait pa siya sa akin. Paano ko naman siya tatanggihan?” Umiling si Gerald. Hindi pa rin niya maintindihan ang paliwanag nito. “Mr. Castillo, bakit ninyo pala itinatanong ito?” mausisang tanong ni Glaidel. Umubo si Gerald bago nagpaliwanag. “Halos magkapareho kasi ang sitwasyon natin. Gusto kong maintindihan kung paan
Napahiya si Glaidel. Hindi niya akalaing agad mahuhulaan ni Ethan na si Marissa ang nagbigay sa kanya ng ideya.“I'm sorry. Hindi ko na gagamitin ang bagay na iyon para takutin ka. Nang ikuwento sa akin ni Miss Marissa ang tungkol dito, hindi ako naniwala. Akala ko imposibleng matakot ang isang tulad mo sa maliit na gagamba. Kaya bumili ako ng laruan para makita ang magiging reaksyon mo.”Sa totoo lang, iminungkahi ni Marissa na totoong gagamba ang gamitin niya para takutin si Ethan. Pero hindi iyon kayang gawin ni Glaidel, kaya pekeng gagamba na lang ang inorder niya online.“Nasaan na ang laruan?” mariing tanong ni Ethan.Kinuha ni Glaidel ang laruan sa bulsa niya at iniabot dito.Isang tingin pa lang ni Ethan ay kinilabutan na siya. Napakatotoo ng itsura nito!“Itapon mo agad sa basurahan. Doon sa basurahan sa labas!”“Sige. Itatapon ko paglabas ko.” Agad itong ibinalik ni Glaidel sa bulsa upang hindi na niya makita.“Alam ko na. Si Marissa talaga ang nag-isip ng kalokohang ito. Ta



![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



