LOGINMarimar Oquendo's Point Of View Malakas ang kabog ng puso ko, para na talagang kakawala mula sa dibdib ko. Kulang nalang 'eh magtutok na ako ng mic sa dibdib ko't magsilbing beat ang tibok ng puso ko dahil sa sobrang lakas. Pwedeng-pwede nang itugtog para sa mga nagsasayaw ng festival dance 'ron sa probinsiya namin. Ang lakas-lakad kasi talaga. Idagdag pa na napapalunok na lamang ako dahil parang nanunuyot ang lalamunan ko. Na-pepressure ako sa tanong kaharap ko't naghihintay ng sagot ko 'eh. Alam mo 'yung tao naman sana ang nagtanong sa akin pero pakiramdam ko 'eh si San Pedro na? Para bang nakasalalay sa sagot ko kung makakapasok ba ako sa langit o hindi, dahil sa kaba na nararamdaman ko. Jusko Lord talaga, nakaka-pressure si Sir Death. 'Yong titig niya pa sa akin 'eh. Ang likot tuloy ng mata ko't hindi makatingin ng maayos sa kaniya. Kalma Marimar, kailangan mo lang sagutin ng maayos ang tanong niya then shwalalalala! Happy happy na ulit.
WARNING: This chapter contains sensitive contents. Reader's descrition is advised.Marimar Oquendo's Point Of ViewHalos kalahating oras pa ang lumipas bago ako tuluyang nakakilos. Ginawa ko ang mga dapat kong gawin. Inuna ko na munang asikasuhin si Levi kesa sa sarili ko. Aba, mukhang nagkaroon din ng silbi ang first aid kit na binili ko sa pharmacy noong gumala kami. Nako, hindi ko inaasahan na sa ganitong dahilan at sitwasyon ko pala ito magagamit! Kagat ko ang ibabang labi ko nang maglakad ako pabalik sa kama. Mahadpi pa rin ang paa at pisngi ko, sana lang ay walang bubog na bumaon sa paa ko dahil talagang masakit iyon at mahirap tangggalin! Baka himatayin pa ako, jusko. Kaya huwag naman sana. Nanginginig ang kamay ko nang ibaba ko ang first aid kit na hawak. Marami bahid ng dugo sa katawan ni Levi, at nagaalala ako. Natatakot ako na baka may kung anong mas malala na mangyari sa kaniya dahil sa dami ng dugo. Kaya kahit nasa harap k
WARNING: This chapter contains sensitive contents. Reader's descrition is adviced. Marimar Oquendo's Point Of View "L-Levi—" halos hindi ko maibuka ng maayos ang labi ko. Grabe ang panginginig ng buong katawan ko dahil sa takot sa paraan ng pagtitig sa akin ng bughaw niyang mga mata. Maliwanag ang kwarto, nakabukas ang lahat ng ilaw pero bakit parang ang dilim ng silid sa paningin ko ngayon? Malakas din ang kabog ng dibdib ko at para bang lalabas na ang puso ko kaya naman naninikip iyon na nagiging dahilan nang biglang paghihirap ko sa paghinga. Tipong rinig na rinig ko ang malakas na pag-inhale at pagbuga ko ng hangin habang nakikipagtitigan pa rin sa mga mata niyang hindi ko halos makilala. Nakatayo pa rin siya sa kabilang dulo ng silid kung na saan nakalagay ang kulungan ng kuting na pinangalanan niyang Mitri. Bumaba ang tingin ko 'ron sa kulungan at hindi ko maintindihan kung ano ang dapat kong maramdaman dahil sa nakita ko.
Marimar Oquendo's Point Of ViewLukot ang mukha ko habang naglalakad kami papasok sa isang pharmacy. Tumatawa-tawa pa ang hinayupak sa buhay ko habang ang isa nama ay tahimik at nakangising aso na naglalakad at nakasunod lang sa akin. Hindi ko alam kung saan ba ako nagka-sala't naging ganito ang parusa sa akin ng panginoon. I mean, Lord naman 'eh. Hindi mo naman sigurado ako pinaglalaruan diba? Nanghingi ako sa'yo ng sign, tapos hayon! Ito ang nakuha kong trabaho. Ito naman siguro talaga ang trabaho pagpapayaman sa akin hindi ba? Para akong pinag-sakluban ng langit at lupa habang naglalakad ako. Bagsak ang balikat at lukot ang mukha, kaya hindi na ako magtataka kung bakit nagbubulungan ang mga taong nakakasalubong o nakakakita sa akin eh—"Nako! Ang pogi naman, single pa kaya 'yon?" "Hala si Hottie papi! Nako baks, gaano kaya kalaki ang sword niyan?" —ok, 'yung dalawang lalaking nasa likod ko talaga ang pi
Marimar Oquendo's Point Of View"Following the leader! The leader! The leader! Following the leader, to wherever he will go!" Poker face ako habang naglalakad. Jusko, kaka-dasal ko lang kanina. Kaka-hiling ko lang na sana maging normal ang shopping serye na ito. Pero mukhang hindi talaga iyon posible lalo na't ganito ang mga kasama ko. Mukhang na immune na rin ako sa mga kakaibang tingin ng tao. Yung mga tingin na may panghuhusga at pandidiri. At tama lang din na nasanay na ako, dahil siguradong hindi ko kakayaning magtagal sa trabahong ito kung sakali man na na-aapektuhan pa rin ako. "Following the leader! The leader! The leader! Following the leader, to wherever he will go!" Napabuntong-hininga na lamang ako habang may konting distansya mula sa dalawa na patuloy sa pag-kanta habang magka-akbay sa balikat ng isa't-isa. Wala na akong lakas at plano pa na sawayin sila lalo na't wala namang mangyayari. Ilang beses ko nang sinu
Marimar Oquendo's Point Of View"T-Teka, layo ka muna kay Nanny." Dumadagundong sa lakas ng kabog ang dibdib ko. Jusko, hindi pa ako handang makahawak at lamon ulit ng jumbo na hotdog. Hindi pa nag-heheal ang trauma—este takot ko. Masakit kasi! Binitawan naman ako ni Levi atsaka dumistansya siya sa akin. Napalunok pa ako nang magbaba ako ng tingin sa gitna at pagitan ng mga binti niya. At shwala! Parang nagsasabi ang kahabaan niya ng 'Hi Nanny! Gising na si Levi Junior.' "Nanny, help!" sambit pa ni Levi at tila nakikiusap ang mga mata. Napakamot na lamang ako sa ulo ko bago pinatay ang shower na sa tingin ko ay ang dahilan ng biglang pagkagising ng kahabaan niya. Ang lamig ba naman kasi 'eh? "Bakit ba kasi andito ka Levi? Diba sabi ni Nanny bukas ka na maligo?" tanong ko pa.Ngumuso naman sa akin si pandesal, nagpapa-cute. At oo na! Effective siya. "Takot ako Nanny, I wanna ligo, my body feels ho
ANASTASIA “What do you want for dessert?” Dumako ang tingin ko kay Kirill nang bigla siyang magtanong. Naglalakad kami now para libutin ang kabuuan ng venue. Marami kasing mga stalls na pwedeng pagkaabalahan at gusto ni Kirill na makita ko ang mga 'yon. “Katatapos lang natin kumain, edi kanina m
ANASTASIA “Kill,” malalim na boses na pagkakasabi na rin naman ng lalaki kay Kirill. Hell? Kill?Grabe, nickname ba nilang dalawa 'yan? Jusme! Nakakaloka naman yata, parang napaka-dark pakinggan. Pero sa bagay, malapit naman sa name ni Kirill ang palayaw na ‘Kill’. Bakit nga ba hindi ko naisip na
ANASTASIA “Let's go now, malyshka.” “Hmmm? Ano? Can't here you!” “Umuwi na tayo, mas masarap ang alak sa condo—” “No, mas masarap ako!” Malapad ang ngiti sa labi ko habang nakadukdok ang ulo ko sa lamesa. Hindi ko alam kung anong oras na, pero kanina pa kami umiinom ni Kirill at kanina pa rin
ANASTASIA “Bakit hindi mo na sinagot ulit ang tawag ko?” Napalingon ako sa taong nagsalita. Dahan-dahan akong umayos nang upo at kinukusot pa ang mga mata ko dahil nakadukdok ang ulo ko kanina sa lamesa habang imiidlip. Naalimpungatan lang talaga ako dahil sa lalaking 'to. Agad na nangunot ang n







