Share

The Billionaire's Pretend Bride
The Billionaire's Pretend Bride
Penulis: chantal

Chapte One

Penulis: chantal
last update Terakhir Diperbarui: 2024-08-19 13:38:49

Ang bango na pabango ng antiseptiko ay kumapit sa hangin habang papasok ako sa silid ng ospital, bawat hakbang ay umaalingawngaw sa tahimik na espasyo. Ang silid ay naliligo sa malupit na fluorescent na ilaw, ang mga dingding ay puti at hindi maawat. Ang beep ng heart monitor ay isang walang humpay na paalala ng karupukan ng buhay, bawat beep ay isang bantas na pintig laban sa backdrop ng aking tumataas na pagkabalisa. Ang aking ama ay nakahiga sa kama na mahimbing na natutulog, ang kanyang dating matatag na presensya ngayon ay naging anino na lamang.

Hinila ko ang upuan palapit sa kanyang kama, ang metal scraping laban sa malamig, clinical tile. Nakaupo na sina Eleanora at Margareta, ang dalawa kong panganay na kapatid na babae. Si Eleanora, kasama ang kanyang matatalas na tampok na naka-frame ng auburn na buhok, ay hinihigop sa pakikipag-usap sa doktor. Si Margareta ,ang pinakamatanda, ang kanyang kayumangging kulot na naka-pin sa isang maayos na tinapay, ay hinawakan ang kamay ng aming ama, ang kanyang mga mata ay namumula at puno ng luha. Ang kanilang mga ekspresyon ay nagsasalita ng pagkahapo at pag-aalala, isang salamin ng kaguluhan sa loob ko. God, I hate seeing my family like that. Ang aming ina ay namatay noong ang aking mga kapatid na babae ay mga tinedyer at ako, isang palaboy na walang muwang na bata. Naalala ko noong unang beses kong narinig ang salitang 'cancer'.at nakita ang malamig niyang katawan na nakasubsob sa lupa. Ibinalik ko ang aking isipan sa presensya na nagbibigay ng magaan na ngiti sa aking mga kapatid.

"Luke," sabi ni Eleanora, bakas sa boses niya ang pagod habang nakatingin sa itaas. "Sa wakas nandito ka na."

Tumango ako, pilit tinatakpan ang sarili kong pag-aalala. "I had a meeting that ran late. How's he doing?"

Malungkot ang tingin ni Eleanora. "Not well. The reports and not encouraging and I feel the doctors are telling you what we need to hear instead of the hard truth. I mean tingnan mo lang siya."

Tumahimik ang silid maliban sa ritmikong beep ng monitor ng puso at mga muffled na ingay ng mga staff ng ospital sa hallway. Umupo ako sa tabi ni Margareta, naramdaman ang bigat ng sandali. Ang aking ama, na dating haligi ng lakas ng aming pamilya, ngayon ay mukhang marupok at talunan.

"Luke," garalgal ng aking ama, ang kanyang boses ay halos pabulong.

"Lumapit ka."

Sumandal ako, kumirot ang puso ko nang masalubong ko ang kanyang pagod na titig. Gising na siya ngayon, pasulyap-sulyap ang mga mata sa buong silid na parang nakalimutan niya sandali kung nasaan siya.

"I'm here, Dad. Nandito lang ako."

Sa sobrang pagsisikap, itinaas niya ang nanginginig na kamay, ang kanyang mga daliri ay umaabot sa akin. "May isang bagay na kailangan nating pag-usapan," sabi niya, nahihirapan sa bawat salita. "Importante"

Ang mga mata ni Eleanora, kadalasang puno ng determinasyon, ngayon ay nababalot ng pagkabigo. "Papa sa tingin mo ba ito na ang oras para sa mga ganyang usapan?"

Nanatili ang titig ng aming ama, bagaman tila humihina ang kanyang enerhiya sa bawat segundong lumilipas. "It's crucial," giit niya. "Ang kinabukasan ng Anderson Industries ay nakasalalay dito."

Puno ng pag-aalala ang mga mata ni Margareta habang nakatingin sa kanya. "Ano ito, Ama?"

Napabuntong hininga siya, halos hindi marinig ang boses. "May kondisyon sa kalooban ko... para sa mana."

Parang tumagilid ang kwarto sa axis nito. Naramdaman kong bumagsak ang sahig sa ilalim ko nang bumaon ang bigat ng mga salita niya. "Isang kondisyon? Anong klaseng kondisyon?"

Sinalubong niya ang aking tingin nang may matibay na determinasyon. "Dapat kang magpakasal sa loob ng anim na buwan upang magmana ng kumpanya."

Ang silid ay tila nagyelo. Nanlaki ang mga mata ni Eleanora sa gulat, habang namutla naman ang mukha ni Margareta. Halos hindi ako makapaniwala sa narinig ko.

"Magpakasal?" I echoed, my voice a mix of disbelief and frustration. "Seryoso ka?"

Puno ng magkahalong lungkot at determinasyon ang kanyang mga mata. "Ang kumpanya ay nangangailangan ng katatagan. . Kailangan nitong magpakita ng pagpapatuloy sa mga stakeholder nito. Kung walang presensya ng pamilya, ito ay nasa panganib. Kailangan kong gawin mo ito, Luke. Para sa kinabukasan ng Anderson Industries."

"Hindi pwede dad. Wala man lang akong nakikita"

Sabi ko, pagod ang boses ko at napataas ang kilay ko.

"Akala ko ba may kasama kang babae...uhm Claudia?"

"Claire..."

"Oo, Claire"

"We broke up a long time ago, dad. Over a year now. Everyone knows this" Napatingin ako sa mga kapatid ko habang tumatango sila bilang kumpirmasyon.

Damang-dama ang pagkadismaya ni Eleanora. "Dad, this isn't fair. I mean this whole condition of the will or whatever. Luke has been more than dedicated. Dapat may ibang paraan."

Humina ang boses ng aming ama. "Ito lang ang paraan na masisiguro kong mananatiling matatag ang kumpanya. Ang kasal, ang presensya ng pamilya-ito ay mahalaga."

May simpatiya ngunit matatag ang tingin ni Margaret. "Luke, this is his final wish. We have to respect it."

Naramdaman kong may buhol sa tiyan ko habang nakasubsob sa upuan ko. Hindi ito maaaring maging totoo. Kasal? Iyon ang pinakamalayo sa aking isipan. Ang pag-asang pakasalan ang isang tao para lamang matugunan ang isang kundisyon ay nadama na napakabigat. Ngunit ang pag-iisip na mawala ang lahat ng pinaghirapan ng aking ama ay mas malala.

"Paano kung wala akong mahanap?" Tanong ko, bahagya pang nakataas ang boses ko.

Ang mga mata ng aming ama ay matatag. "Kung hindi mo kaya, ibebenta ang kumpanya. Hindi ko gusto iyon, ngunit ito ang tanging pagpipilian upang maiwasan ito na bumagsak."

Nabalot ng tensyon ang katahimikan sa kwarto. Tumango ako, pakiramdam ko ang bigat ng responsibilidad ay bumababa sa akin. "Naiintindihan ko."

Ang silid ay tila mas malamig, mas walang laman habang ako ay nakaupo sa upuan sa tabi ng aking ama. Ang beep ng monitor ng puso ay isang palaging paalala ng malupit na katotohanan. Mayroon akong anim na buwan upang makahanap ng angkop na kapareha at magpakasal, lahat para matupad ang hiling ng aking ama at protektahan ang pamana ng Anderson Industries.

Matapos ang pakiramdam na parang walang hanggan, pumasok ang doktor, ang kanyang mukha ay isang maskara ng propesyonal na detatsment. "Oras na. Iiwan na kita para magpaalam."

Si Eleanora at Margareta ay tumayo mula sa kanilang mga upuan, ang kanilang mga galaw ay mabigat sa kalungkutan. Nanatili akong nakaupo, naramdaman ko ang bigat ng gawain sa hinaharap. Ang pag-iisip ng minamadaling pag-aasawa ay tila hindi tapat, ngunit alam kong wala akong mapagpipilian.

Paglabas ng ospital, sinalubong ako ng malamig na hangin sa gabi na may nakakapreskong kagat. Nakaparada ang aking makinis na Lamborghini na kotse ngunit kailangan kong maglakad-lakad. Maaari akong palaging bumalik para dito mamaya o mas mabuting ipadala pa rin ang aking driver. Pero ngayon, kailangan kong maglinis ng ulo. Naglakad-lakad ako sa mga lansangan ng lungsod, ang mga ilaw ay lumalabo sa isang nakahihilo na hanay ng mga kulay. Ang aking mga iniisip ay isang ipoipo ng kawalan ng katiyakan at determinasyon.

Sa pagliko ko, napadpad ako sa isang maliit na bar na nakatago sa mga pangunahing kalsada. Ang neon sign, na nagbabasa ng "The Corner Bar," It was understated yet inviting. Tila isang kanlungan mula sa kaguluhan sa aking isipan. Tinulak ko ang pinto at pumasok sa loob.

Madilim ang ilaw sa bar, ang mga mesa at upuan na gawa sa kahoy ay nakaayos sa maaliwalas at impormal na paraan. Ang mga dingding ay pinalamutian ng mga vintage poster at litrato, na nagbibigay sa lugar ng pakiramdam ng init at pamilyar. Ang mahinang ugong ng pag-uusap at ang paminsan-minsang pag-clink ng mga salamin ay lumikha ng isang nakapapawi na backdrop.

Umupo ako sa bar, sinusubukang i-blend sa background. Lumapit sa akin ang bartender, isang babaeng may mahabang morena na buhok at isang mainit na ngiti. Her hazel eyes met me briefly before she asked, "What can I get you?"

Sinulyapan ko ang menu ngunit bahagya kong nirehistro ang laman nito. "Inom lang. Something strong."

Tumango siya at nagsimulang ihanda ang aking inumin, ang kanyang mga galaw ay tuluy-tuloy at nagpraktis. Pinagmamasdan ko siya habang siya ay nagtatrabaho, napansin ang walang kahirap-hirap na biyaya kung saan siya gumagalaw. Ang paraan ng pagbagsak ng kanyang buhok sa kanyang balikat, ang maingat na atensyon na ibinigay niya sa kanyang gawain- ang maliliit na detalyeng ito ay nagbigay ng pansamantalang pagkagambala mula sa unos ng mga kaisipan sa aking isipan.

Inilapag ng bartender ang inumin sa harap ko, ang lapad pa rin ng ngiti niya at nagtaka ako kung paano nagawang ngumiti ng ganito kalaki. "May iba pa ba akong makukuha para sa iyo?"

Umiling ako, humigop at hinayaang maputol ang init ng alak sa ulap ng aking mga iniisip. Ang kapaligiran ng bar ay isang malugod na pagbabago mula sa malamig na sterility ng ospital. Ito ay maaliwalas, hindi mapagpanggap-kung ano ang kailangan ko.

Habang humihigop ako ng inumin, nilibot ko ang tingin ko sa paligid ng bar. Ang mga parokyano ay nakakarelaks, nakikibahagi sa mga kaswal na pag-uusap. Ang kapaligiran ay isang malaking kaibahan sa mabigat, klinikal na kapaligiran na naiwan ko.

Lumipat ang bartender sa ibang mga parokyano, ngunit hindi ko maiwasang mapansin siya habang ginagawa niya ang kanyang trabaho. May isang bagay na nakakabighani sa kanya, kahit na hindi ko lubos maisip iyon. Nakatuon siya, matulungin, at may tahimik na lakas sa kanyang kilos na ikinaintriga ko. Maganda siya, oo pero hindi ko pa rin type. Siya ay lumilitaw na masyadong masayahin, halos parang pinipilit niya ito bilang isang paraan upang makatanggap ng mga tip mula sa mapagbigay na mga customer. Anyways, ano ang aking negosyo pagkatapos ng lahat?

Tinapos ko na ang inumin ko at napagdesisyunan kong umalis na. Habang nakatayo ako, panandaliang tumango ang bartender, panandaliang nagsalubong ang mga mata niya sa akin. Ibinalik ko ang tango at tinungo ang pinto.

Sa paglalakad pabalik sa lungsod, ang malamig na hangin sa gabi ay pampahid sa aking magulo na isipan. Ang hamon sa harap ko ay napakalaki, ngunit alam kong kailangan kong harapin ito nang direkta. Ang kinabukasan ng Anderson Industries ay nakadepende sa akin, at sa kabila ng napakatinding pressure, napagpasyahan kong gawin ang anumang kailangan para itaguyod ang pamana ng aking ama.

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • The Billionaire's Pretend Bride   Chapter 25

    [ Pia ] Kailangan ko ng space. Space to breathe, to think, and to ungolle the knot of emotions na nanikip sa dibdib ko simula nang magtapat si Luke. Iniwan ko ang mansyon, nagtutulak palayo sa buhay na naging mas kumplikado. Tahimik ang biyahe sa sasakyan, napuno ng ugong ng makina at ang pagmamadali ng mga dumadaang tanawin. Ang aking isip, gayunpaman, ay walang anuman kundi tahimik. Ang pagpasok sa driveway ng aking mga magulang ay parang nakarating sa isang ligtas na kanlungan. Ang bahay, isang mainit, kaakit-akit na istraktura na napapalibutan ng mga pamilyar na tanawin ng tahanan, ay nagbigay sa akin ng sandali ng kapayapaan. Ipinarada ko ang sasakyan at huminga ng malalim, pinakiramdaman ang bigat ng mga nakaraang araw na nakadiin sa akin. Ang pangkat ng seguridad, na palaging nagpapaalala sa aking kasalukuyang sitwasyon, ay nanatili sa background, ang kanilang presensya ay parehong nakakaaliw at nakakagambala. "Nanay!" Tawag ko pagpasok ko sa bahay, umaasang makapagbibigay ng

  • The Billionaire's Pretend Bride   Chapter 24

    Ang kaganapan ng pamilya ay dapat na isang simpleng pagtitipon, isang pagkakataon upang mabawasan ang tensyon at ipakita kay Pia na kami ay nasa matatag na lupa. Sa halip, parang isang mabagal na pagbaba sa kaguluhan. Kitang-kita ko ang pagkapagod sa mga mata ni Pia habang nagpupumiglas siya sa mga mapanlinlang na tanong ni Margareta at banayad na mga suntok. Ito ay malinaw na siya ay nadama na wala sa lugar, at ang kanyang kakulangan sa ginhawa ay kumakain sa akin. Ang mga tanong ni Margareta ay walang humpay, bawat isa ay naghuhukay ng malalim sa mga intensyon ni Pia. May paraan siya ng pag-frame ng kanyang mga tanong na naging imposibleng tumugon nang hindi inaatake. Para siyang desidido na ilantad ang anumang bitak sa aming pagkakaayos. Nakita ko ang paglaki ng frustration ni Pia. Sinubukan niyang panatilihin ang kanyang kalmado, ngunit ang tensyon ay sobra. Sa wakas, nakita ko siyang umatras sa hardin, ang mukha niya ay may takip ng sakit at galit. Bumilis ang tibok ng puso

  • The Billionaire's Pretend Bride   Chapter 23

    Ang mga araw pagkatapos ng gala ay napuno ng isang nararamdamang pag-igting na hindi ko matitinag. Tila mas determinado si Luke kaysa kailanman na patunayan ang kanyang sarili, ngunit ang bigat ng aming hindi nalutas na mga isyu ay mahigpit na nagdiin sa pagitan namin. Ako ay natigil sa isang ipoipo ng kawalan ng katiyakan, hindi mapagkasundo ang kanyang kamakailang pagkaasikaso sa aking mga nagdududa. Isang madaling araw nang sa wakas ay nagpasya si Luke na harapin ako tungkol kay Claire. Naabutan niya ako sa kusina habang nagtitimpla ako ng kape, may halong frustration at concern ang ekspresyon niya. Masasabi kong kanina pa niya ito iniisip. "Pia, we need to talk," sabi ni Luke, matigas ngunit malumanay ang boses. Tumingala ako mula sa coffee maker, naramdaman kong may buhol sa tiyan ko. "Tungkol saan?" Huminga siya ng malalim, ang mga mata niya ay nagsalubong sa akin ng seryosong nagpabilis ng tibok ng puso ko. "About Claire. I'm worried that her meddling is affecting us. I

  • The Billionaire's Pretend Bride   Chapter 22

    Ang mga araw pagkatapos ng aming bakasyon sa katapusan ng linggo ay napuno ng lumalaking pakiramdam ng pagkabalisa. Ang biglaang pagkaasikaso ni Luke ay tila halos napakabuti upang maging totoo. Inaasahan ko na ang panahon na magkasama kami ay maglalapit sa amin, ngunit, sa halip, natagpuan ko ang aking sarili na kinuwestiyon ang kanyang mga motibo kaysa dati. Nagsimula ito sa maliliit na bagay- Si Luke ay mas maalalahanin, mas present. Nag-effort siyang magtanong tungkol sa araw ko, para makisali sa mga pag-uusap na hindi umiikot sa negosyo. Parang pilit niyang tinatanggal ang puwang na nagbukas sa pagitan namin.Gayunpaman, may namumuong damdamin sa likod ng aking isipan na hindi mawala. Hindi ko maiwasang magtaka kung ang kanyang kamakailang pag-uugali ay bahagi lamang ng akto. Sinusubukan ba talaga niyang kumonekta sa akin, o tinutupad lang niya ang mga tuntunin ng aming pagsasaayos? Nakakabahala ang iniisip. Inaasahan ko na ang aming kasal ay magiging isang tunay na bagay, ngu

  • The Billionaire's Pretend Bride   Chapter 21

    Pagbalik mula sa aming bakasyon sa katapusan ng linggo, ang mga pagbabago ay banayad ngunit kapansin-pansin. Nanginginig pa rin ako sa lapit na naramdaman ko kay Pia. Ang aming oras na magkasama ay naging transformative, at ito ay awakened damdamin hindi ako handang ganap na harapin. Gayunpaman, ang lunsod, na may walang humpay na bilis at panggigipit, ay hindi nagpapatawad. Inihagis ko ang aking sarili sa trabaho, umaasa na ito ay lunurin ang pagkalito at mga bagong emosyon na umiikot sa loob ko. Pero kahit gaano ako ka-engrossed sa minutiae ng negosyo, nadatnan ko si Pia na patuloy na pumapasok sa isip ko. Ang kanyang pagtawa, ang init ng kanyang presensya-ito ay masyadong matingkad upang hindi pansinin. Then came the text from Claire: "We need to talk. It's important." Ang huling bagay na gusto ko ay isa pang paghaharap sa kanya, ngunit alam kong kailangan kong hawakan ito nang maingat. Nag-set up ako ng meeting sa malapit na cafe, umaasang maresolba ito nang mabilis. Hinihin

  • The Billionaire's Pretend Bride   Chapter 20

    [Luke] Ang katapusan ng linggo ay isang hindi inaasahang pagtakas mula sa pang-araw-araw na kaguluhan, at kailangan kong aminin, ito ang eksaktong kailangan namin. Nagkaroon kami ni Pia sa isang nakakagulat na kaginhawahan, isang bagay na hindi ko inaasahan noong iminungkahi ko ang biyahe. Ang cabin, na matatagpuan sa kanayunan, ay nagpapatunay na ang perpektong kanlungan. Ginugol namin ang umaga sa paggalugad sa maliit na bayan malapit sa aming cabin. Ang lugar ay may isang lumang-mundo na alindog na malayo sa walang humpay na takbo ng buhay sa lungsod. May spark sa kanyang mga mata si Pia na parati niyang itinatago sa ilalim ng balat. Ang kanyang pagtawa, maliwanag at tunay, ay isang malugod na tunog na nagpapaalala sa akin ng mas simpleng mga panahon. Habang umiinom ng kape sa isang kakaibang café, pinagmasdan ko siya habang humihigop ng kanyang inumin, ang kanyang mga mata ay sumasalamin sa sikat ng araw na dumadaloy sa bintana. Mukha siyang kontento, mas relaxed kaysa sa na

  • The Billionaire's Pretend Bride   Chapter 19

    [PIA] Noong unang binanggit ni Luke a weekend getaway, nag-alinlangan ako.Kami ay malayo-nakabalot sa aming sariling mundo-at ang pag-iisip ng dalawang buong araw na nag-iisa kasama siya sa ilang liblib na lugar parang... nakakatakot. Ngunit pagkatapos muli, marahil ito ay kung ano tayo kailangan. Isang pagkakataon na sirain ang awkward na katahimikan na lumaki sa pagitan namin na parang matigas na damo. Kaya, sa kabila ng aking pag-aatubili, ako sumang-ayon. Itinulak kami ni Lucas palabas ng lungsod, ang konkretong skyline ay napalitan ng mga gumugulong na berdeng burol at mga makakapal na puno. Ang tanawin ay nakamamanghang, ang uri ng tahimik na kagandahan na ginawa mong kalimutan ang tungkol sa mga deadline at obligasyon. Ang hangin ay presko, sariwa, at dinadala ang amoy ng pine, na nagpapaalala sa akin ng mga paglalakbay sa kamping noong bata pa ako. Napasulyap ako kay Luke habang binabaybay niya ang paliku-likong kalsada. Ang kanyang panga ay tense, nakatutok, ngunit pami

  • The Billionaire's Pretend Bride   Chapter 18

    [Luke] Mas tahimik ang bahay kanina. Kahit na nasa paligid si Pia, parang nawala ang presensya niya sa background. Hindi ko ito napansin noong una; Masyado akong nababalot sa trabaho, sa kasalukuyang presyon ng pagpapanatiling nakalutang sa negosyo. Ngunit isang gabi, habang nakaupo ako sa sala pagkatapos ng mahabang araw, napagtanto kong may mali. Wala na si Pia sa sarili niya. Hindi ko masyadong matukoy kung kailan nagsimula, pero mas lumayo siya, parang dumulas, unti-unti. Hindi na napuno ng kanyang pagtawa ang mga silid tulad ng dati, at ang panunukso na minsan ay tila walang kahirap-hirap sa pagitan namin ay napalitan ng maikli, magalang na pag-uusap. Kahit na magkasama kami, may hindi nakikitang pader sa pagitan namin. May nagbago, at hindi ko na kayang balewalain. Sumandal ako sa sofa, nakatingin sa walang laman na fireplace. Ito ba ang distansya na gusto ko? Pumasok kami sa kasal na ito bilang isang transaksyon-isang kasunduan na tulungan ang isa't isa. Kailangan kong

  • The Billionaire's Pretend Bride   Chapter 17

    Hindi inaasahan ang pagdating ni Claire. Nakatayo siya sa pintuan, matangkad ang kanyang pigura at nakapoised, na may ngiti na napakagandang nakalagay na parang nag-eensayo. Hindi ko siya niyaya papasok, pero dumausdos siya sa akin, ang mga galaw niya ay makinis, para siyang kabilang dito. I tried to keep my cool, but the air around her is stifling, suffocate me with her just presence. Nagdala siya ng aura ng superiority, isang paalala na siya ay minsan sa buhay ni Luke sa paraang hindi ako. Nais kong paalisin siya, sabihin sa kanya na hindi ito ang oras, ngunit ang pag-usisa - o marahil ang kawalan ng kapanatagan-ay nakuha ang pinakamahusay sa akin. "Nasa kapitbahay ako," simula ni Claire habang naglalakad siya sa sala, ang kanyang mga mata ay tamad na ini-scan ang espasyo na tila nag-iimbentaryo. "Naisip kong dumaan at tingnan kung paano ka humahawak habang wala si Luke." Paano niya nalaman? Ini-stalk niya ba siya? Ini-stalk niya ba kami? At bakit halos manghina ako sa mga tuhod

Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status