Share

Chapter 3: The Trough

Author: MSDELILAH
last update publish date: 2026-04-01 06:41:09

Ang bawat patak ng ulan ay tila karayom na tumutusok sa balat ni Aria. Basang-basa na ang kaniyang uniporme, at ang kaniyang maleta ay tila bumibigat sa bawat hakbang. Naglalakad siya sa gilid ng highway, hindi alam kung saan pupunta. Ang kaniyang phone ay low battery na, at wala siyang kahit isang sentimo sa bulsa.

No home, no degree, no family, and a heart that was more shattered than the wine bottle on her apartment floor.

“Ma... bakit mo ako iniwan?” she whispered into the howling wind. Her voice was thin, easily swallowed by the storm.

The weight of the betrayal finally broke her. Aria collapsed on the muddy side of the road, her knees hitting the wet pavement with a dull thud. She sobbed, her tears mixing with the rainwater, as the flood started to rise around her ankles. At that point, she just wanted to disappear. Gusto na lang niyang maglaho. In a city of millions, who would even look for a girl who had been erased from her own life?

Suddenly, a blinding, clinical white light cut through the darkness, hitting her directly in the face. The roar of a high-performance engine drowned out the rain, followed by the terrifying, high-pitched scream of tires fighting for grip on the wet asphalt.

EEEEEEKKKKKK!

The force of the sudden stop sent Aria’s suitcase flying to the side, its lock snapping open and spilling her meager belongings into the mud. Aria fell back onto the cement, her breath hitching in her throat as the bumper of a massive vehicle stopped just inches away from her knees.

It was a black Rolls Royce Phantom. A car that cost more than fifty million pesos, a moving fortress of wealth and power. Its deep black paint was like a mirror, reflecting the flickering streetlights, and the Spirit of Ecstasy hood ornament glowed like a silver ghost in the middle of the storm.

Aria didn't move. She didn't even flinch. She just stared at the chrome bumper, waiting. Part of her hoped someone would get out and just end her misery; another part expected to be screamed at for being in the way.

The heavy rear door opened with a soft, vacuum-like click.

A man stepped out. His long, black trench coat seemed to repel the rain, the fabric so fine that the water just slid off it. He didn't hold his own umbrella; a bodyguard was already there, hovering a gold-handled umbrella over him with military precision.

Every step the man took carried an undeniable authority. He was wearing custom-made leather shoes that somehow remained spotless despite the mud on the highway. As he approached, Aria felt a shift in the atmosphere, the air around him was cold, elegant, and suffocatingly powerful. Isang kakaibang aura.

He stopped in front of her and looked down. His eyes were a piercing shade of grey—cold, sharp, and as unforgiving as a winter storm. This was Sandro Valderama. You didn't need to be a socialite to know his name; his face was on the cover of every business magazine, and his shadow loomed over every skyscraper in the city. He didn't just live in the city; he owned it.

Sandro’s gaze shifted to the open suitcase on the road. Among the soaked clothes were her blueprints—the physical evidence of her genius, now stained by the dirty floodwater. Sandro reached down and picked up a single sheet of vellum, bahagyang nabasa pero buhay pa ang mga linya. He stared at it for a long, silent minute, his expression unreadable.

“Is this yours?” Sandro asked. His voice was a deep baritone—low, calm, and completely devoid of emotion.

Aria didn't answer immediately. She just looked up at him, her teeth chattering from the cold, her face pale and streaked with dirt. She looked like a broken doll, but her eyes—those eyes still held a flicker of the fire that Chloe and Mark couldn't quite extinguish.

Sandro turned to his assistant, Jace, who was standing a respectful distance behind him. “Jace, check the design. It looks familiar.”

Jace leaned in, adjusting his glasses. His eyes widened in recognition. “Sir, iyan po ang 'Project Phoenix'. Iyan ang design na ipinanalo ni Chloe Rivera sa Architecture Awards kanina lang. It’s being hailed as the 'Future of the Skyline'.”

A bitter, broken laugh escaped Aria’s lips. She looked at the blueprint in Sandro’s gloved hand. “Sa kaniya? Sa akin ‘yan. I gave my life for those lines... but no one believes me anymore.”

Sandro didn't look away. He studied her—from the tips of her wet hair down to her muddy, cheap shoes. He saw the "Project Phoenix" in her hands, and he saw the "Phoenix" waiting to be reborn in her eyes.

Without a word, he reached into the inner pocket of his coat and pulled out a business card. It wasn't paper; it was a thin, heavy slab of solid gold. He let it drop, and it landed perfectly on Aria’s lap.

“If you want your life back, come to Valderama Tower tomorrow at 8:00 AM,” Sandro said, his voice cutting through the sound of the rain. “Don’t be late. I don’t like people who waste my time.”

He paused, looking at the broken girl on the ground.

“In my world, we don't cry. We calculate.”

Before Aria could even process his words, Sandro turned his back on her. He stepped back into the silent luxury of the Rolls Royce. The engine purred, and the car sped away, disappearing into the curtain of rain like a phantom.

Aria was left alone again on the side of the highway, shivering and drenched. But this time, she wasn't empty-handed. She looked down at the golden card in her lap. The name VALDERAMA was embossed in sharp, black letters.

The rain was still cold, and the flood was still rising, but Aria’s grip on the gold card tightened. She looked at her ruined blueprints and then at the fading taillights of the Rolls Royce.

Chloe had the diploma. Mark had the apartment. Her father had the Rivera name.

But Aria? She now had the attention of the most powerful man in the country.

The ending of her life as a victim was finally over. Tomorrow, at 8:00 AM, the architect would start her greatest project yet: The total destruction of everyone who crossed her.

She stood up, ignoring the pain in her knees. She gathered her soaked blueprints and closed her suitcase. For the first time in three years, Aria Rivera wasn't walking toward nowhere. She was walking toward a war.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • The Billionaire’s Scorned Bride   Chapter 36: The Devil’s Judgment

    Isang matinis na click ang umalingawngaw sa buong main hall, parang hatol ng isang hukom sa isang silid na puno ng mga makasalanan. Sa isang iglap, BUMUKAS ang lahat ng ilaw. Ang dilim na kanina ay nagsisilbing proteksyon ay naglaho, pinalitan ng isang masakit at nakasisilaw na puting liwanag.Napapikit si Aria Rivera-Valderama. Nang imulat niya ang kanyang mga mata, ang hall ay hindi na mukhang abandonadong gusali—mukha na itong isang interrogation room kung saan ang bawat sulok ay lantad. Ngunit hindi lang ang kaliwanagan ang nagpabigat sa hangin.Nanlaki ang mata ni Mark Anthony Salvador. “Shit… C4,” bulong niya, ang boses ay puno ng matinding pagkabahala.Napatingin si Aria sa paligid. Ang kanyang puso ay tumigil nang makita ang katotohanan: sa bawat haligi, sa ilalim ng sahig, at nakadikit sa mga dingding—dose-dosenang explosive charges. Ang buong gusali ay naging isang higanteng bomba na naghihintay na lamang ng senyas.Isang marahang palakpak ang bumasag sa tensyon. Clap. Clap.

  • The Billionaire’s Scorned Bride   Chapter 35: The Blood Addendum

    Tahimik ang buong main hall; maging ang hangin ay tila nagpipigil ng hininga. Nakatayo si Sandro Valderama sa gitna ng silid, ang kanyang mga mata ay hindi maalis sa babaeng nakaupo sa dulo—ang kanyang Lola Celeste, ang taong tatlong dekada nang pinaniniwalaang abo na lamang sa loob ng isang urn.“Grandmother…?” muling tawag ni Sandro, ang boses ay puno ng pagkalito at pag-asa.Ngunit hindi siya sinagot ng matanda. Ang mga mata nito, na tila may hawak na libu-libong taon ng sikreto, ay nakapako lamang kay Aria Rivera-Valderama. Si Aria naman, hawak pa rin ang dokumentong may selyo ng mga Valderama, ay tila nakatulala. May napansin siya sa likod ng huling pahina—isang manipis, kupas na papel na nakadikit sa parchment.“Wait…” bulong ni Aria.Napakunot ang noo ni Sandro, ang kanyang atensyon ay nalipat sa asawa. “What is it? Ano ang nakita mo?”Hindi sumagot si Aria. Dahan-dahan niyang inilabas ang pahina. Isang addendum. Ang tinta ay hindi itim, kundi kulay kalawang na pula—tuyong dugo

  • The Billionaire’s Scorned Bride   Chapter 34: The Woman Who Refused To Die

    Mabigat ang bawat hakbang ni Aria Rivera-Valderama habang tinatahak nila ang main hall ng lumang gusali. Ang espasyo ay malawak, isang abandonadong grand hall na tila nakakulong sa nakaraan. Tanging ang liwanag ng malamlam na buwan mula sa matatayog na bintana ang nagsisilbing ilaw, na nagbibigay ng mahahabang anino sa sahig na gawa sa lumang kahoy—umuungol at dumadaing sa bawat bigat ng kanilang pagtapak.Parang matagal nang walang taong pumasok dito, ngunit ramdam ni Aria ang presensya ng isang taong matagal nang naghihintay. Huminto siya sa gitna ng silid, ang kanyang mga mata ay nakapako sa dulo ng hall. Doon, may isang upuang nakatalikod, nakaharap sa malaking bintana na naglalantad sa madilim na kagubatan.“Who is that?” mahinang tanong ni Aria, ang boses ay tila isang bulong na natatakot ma-detect ng hangin.Hindi agad sumagot si Gabriel Rivera. Sa halip, bahagya siyang ngumiti, isang ekspresyong puno ng misteryo. “Someone who knows the truth better than any of us, Aria. Higit

  • The Billionaire’s Scorned Bride   Chapter 33: Bloodlines And Buried Truths

    Madilim ang highway, tanging ang mga headlight ng SUV ang pumuputol sa makapal na gabi habang mabilis silang humaharurot palayo sa nasusunog na distrito. Sa loob ng sasakyan, parang nagbago ang presyon ng hangin—naging manipis at mahirap lunukin. Si Aria Rivera-Valderama ay nakaupo sa gitna ng dalawang armadong lalaki, ang kanyang katawan ay naninigas sa bawat kurbada ng daan. Hindi siya gumagalaw, hindi nagsasalita, ngunit sa loob ng kanyang isip, isang malakas na bagyo ang nagwawala.Gabriel Rivera.Ang pangalang iyon ay parang isang glitch sa kanyang realidad. Ang tiyuhin niyang tatlong dekada nang nakabaon sa kasaysayan, ang multong pilit binura ng panahon, ay nakaupo lang ngayon sa harap niya—buhay, humihinga, at tila walang pakialam sa gulo na iniwan nila sa lungsod.Hindi na nakatiis si Aria. “Stop lying to me,” malamig niyang wika, ang boses ay matalim at walang kurap.Bahagyang lumingon si Gabriel mula sa passenger seat. Ang kanyang mukha ay nasa anino, tanging ang ilaw mula

  • The Billionaire’s Scorned Bride   Chapter 32: The Man Who Should Be Dead

    Mabilis na humaharurot ang itim na SUV sa madilim na highway, ang bawat paglihis nito sa kurbada ay tila isang pagtakas mula sa realidad na unti-unti nang bumibigay. Sa labas, ang nasusunog na Archive Building ay nagiging maliit na tuldok na lamang sa abot-tanaw, isang alaala ng apoy at lihim na iniwan nila sa likod. Sa loob ng sasakyan, mabigat ang katahimikan—isang uri ng katahimikan na mas nakabibingi kaysa sa anumang sigaw.Si Aria Rivera-Valderama ay nakaupo sa gitna ng backseat, naipit sa pagitan ng dalawang armadong lalaking tila mga estatwa na walang emosyon. Mahigpit ang pagkakahawak niya sa gilid ng upuan, ang kanyang mga kuko ay tila bumaon sa leather cover nito habang pilit niyang pinipigilan ang panginginig ng kanyang mga kamay. Ang kanyang isip ay parang isang radar na naghahanap ng labasan, ngunit sa bawat direksyong tingnan niya, pader ang kanyang nararating. Hindi niya alam kung saan siya dinadala, at higit sa lahat, hindi niya alam kung sino ang tunay na kalaban.Sa

  • The Billionaire’s Scorned Bride   Chapter 31: The Tunnel Trap

    Mabigat ang hangin sa loob ng makitid na tunnel, isang timpla ng alikabok, kalawang, at lumang kongkreto na tila sumasakal sa bawat paghinga. Ang tanging liwanag ay ang mga emergency lamps na nakakabit sa dingding—kumukurap-kurap, parang mga matang naghihingalo na anumang sandali ay tuluyang pipikit. Sa labas, sa itaas ng lupa, ramdam ang alingawngaw ng mga malalayong sirena at ang gulo ng siyudad. Ang Archive Building ay nilalamon na ng apoy, at ang buong distrito ay nagigising sa isang trahedyang hindi pa natatapos.Ngunit sa loob ng passageway na ito, ang katahimikan ay nakabibingi.Mabilis na naglalakad si Aria Rivera-Valderama, ang bawat hakbang ay maingat at puno ng pangamba. Sa unahan niya, si Professor Mariana De Veyra ay naglalakad nang may kakaibang kalmado, tila kabisado ang bawat sulok ng madilim na daan na ito. Hindi ito lumilingon. Hindi ito nagsasalita. At ang kawalan ng tunog ay mas nagpapabilis sa tibok ng puso ni Aria.“Ma’am…” mahina niyang tawag, pilit na pinuputol

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status