Isang Dosena

Katulad nang sinabi ni Leviticus ay tumakas nga sila sa kanilang sariling kasal. Ngayon ay narito na naman si Selene sa Aston Martin ni Levi.

Hindi katulad ng dati na may driver sila, ngayon ay si Leviticus ang nasa driver seat at siya naman ang nasa tabi nito.

“May gusto ka bang puntahan?” 

“G-Gusto kong puntahan ang Lola ko.” Alinlangang sagot ni Selene.

“Your grandmother? Why? Where is she? Wala ba siya sa kasal?”

“Wala.” Malungkot na sabi ni Selene, “Nasa hospital siya. Siya ang nanay ng Mama ko na namayapa na. Pangarap ko na makita niya akong ikasal pero may s-sakit siya at nangyari pa iyong panloloko ni Seth.”

Nakatitig lamang si Levi sa kaniya habang siya ay nagsasalita. Ngunit may napansin siya. May kakaiba sa ekspresyon nito, parang hindi awa kung hindi… concern.

Concern? Bakit naman siya magiging concern sa akin? Sa isip ni Selene.

“If that will make you better, then we will go there.” Sagot ni Levi pagkatapos ng ilang sandaling katahimikan. Nagsimula na nitong paandarin ang kotse.

“Salamat. Kahit iwan mo na ako roon para hindi na rin ako makaabala sayo.” 

“Ayaw mo ako doon?” Taas kilay na sabi ni Levi.

“Huh?! H-Hindi! I mean, wala ka bang ibang gagawin? Ang mga magulang mo? Hindi ka ba hahanapin?” Tarantang sabi ni Selene.

“Baby, what do you think of me? A child?” Natatawang sabi ni Levi.

Hindi alam ni Selene kung saan siya napatulala. Dahil ba ang gandang pagmasdan ng tumatawang Levi o dahil sa biglaan nitong pagtawag sa kaniya ng ‘baby’.

“Anong baby ka dyan! At saka ang sinasabi ko lang naman ay hindi niyo ba pag-uusapan ang sa mana mo?” 

“Hindi naman nila agad-agad ibibigay ang mana ko. I have to keep training in our company. And they have to see me being a responsible husband… to you.” 

“Akala ko naman ay basta may maipakita ka lang na marriage certificate.” Naguguluhang sabi ni Selene.

“No. That’s one of the reasons why they need me to be married. Gusto nilang maging responsable ako. If I can do the responsibility of being a husband, then there’s a huge possibility I can be a great heir of their company, too.”

“Hindi ka pa ba mayaman sa lagay na yan? Eh ang mga gamit mo nagsusumigaw ng pera.” Sagot ni Selene. 

Totoo naman. Kahit sandaling panahon pa lang niyang nakilala si Levi ay alam na alam niya nang mayaman ito.

“I need more. I crave for more. At nararapat lang naman na sa akin mapunta ang lahat.” 

“Pero paano mo maipapakita sa kanila na mabuting asawa ka?”

“You’ll see, wife. You’ll feel it, too.” Makahulugang sagot ni Levi.

Hindi niya na alam kung anong isasagot roon kaya tumahimik nalang siya. Nakarating sila sa hospital kung saan naka-admit ang Lola ni Selene. 

Nang mag-park ang kotse ay mabilis na inalis ni Selene ang seatbelt na suot. Bubuksan niya pa lang sana ang pinto ay nagawa na iyon ni Levi para sa kaniya.

Napangiti siya nang mapait. Ganito rin noon si Seth sa kaniya noong nanliligaw pa lamang ito. Pero tumigil ito nang maging magkarelasyon na sila.

Ganoon rin kaya si Levi? Hanggang sa una lang magaling? O hanggang sa matapos lang ang pagpapanggap nila na ito.

“Ang lalim ng iniisip mo.” Puna ni Levi sa kaniya.

Nakarating na sila sa harap ng kwarto ng kaniyang Lola. Akala niya ay susunod si Levi sa kaniya hanggang makapasok ngunit tumigil ito.

“Oh, hindi ka ba papasok?” Takang tanong ni Selene.

“Well, I figured you’re not yet ready to introduce me as your husband. At hindi naman talaga ako ang ipapakilala mo, ‘di ba?” 

Natawa si Selene dahil parang bata itong nagsalita, “Eh kaya nga ako pumayag magpakasal sa iyo dahil ayaw ko siyang malungkot. Kapag nalaman niya na niloko lang ako ng lalaking excited na excited akong ipakilala sa kaniya, baka mas lumala lang ang nararamdaman niya.” Paliwanag ni Selene.

Nang hindi kumibo ang lalaki ay ngumiti si Selene at inabot ang kamay nito, “Tara na?” 

******

“Naku, ay kay gwapong binata naman nito, apo!” Masayang sabi ni Lola Fely habang nakatingin kay Selene at Levi na magkahawak kamay. 

Nang magising kasi ito ay ipinakilala na ni Selene sa kaniya si Leviticus bilang kaniyang asawa.

“La naman! Ang dami niyo pong energy, baka po ay mabigla kayo niyan ha.” 

“Apo ko, masaya lang ako para sayo.” Sabi nito at hinalikan ang pisngi ni Selene, “Alam kong mahal na mahal niyo ang isa’t isa. Kung paano ka pa lang tignan ng asawa mo ay alam kong magiging masaya ka sa piling niya.”

Nagtaka si Selene. Kung paano siyang tignan ni Levi? Bakit? Paano ba siya tignan nito?

“Si Lola talaga!” Nahihiyang sabi ni Selene.

“Gusto ko mang makapunta sa kasal mo ay alam kong masyado na kong mahina para doon. Ngunit masaya na naman ako dahil ang importante ay magiging masaya ka.” Sabi ng Lola Fely niya habang naluluha sa sobrang saya.

“Don’t worry po. Sa oras po na gumaling kayo ay papakasalan ko ulit si Selene. At magiging saksi po kayo kapag nangyari ‘yon.” Biglang nagsalita si Levi.

Nagulat si Selene dahil sa sinabi niya habang tuwang-tuwa naman ang Lola nito. Papakasalan ulit? Naaawa ba siya sa kalagayan ng Lola niya kaya niya sinasabi ito?

Kokontra sana siya pero ayaw niya namang sirahin ang kaligayan ng kaniyang Lola. Sobrang dalang na lang niyang makita itong ganitong katamis ang ngiti.

“Salamat sa pagmamahal sa Selene ko, apo. Masyado nang naging marahas ang mundo sa kaniya. Hiling ko ay ang masaya niyong pagsasama.” Ngumiti si Lola Fely, “At aasahan ko ang magiging apo ko sa tuhod!”

“Lola!” 

“Ay naku ang apo ko! Huwag ka nang mahiya at normal naman sa mag-asawa ‘yan. Sipagan ninyo hanggang labing-dalawa!” Natatawang sabi ni Lola Fely.

Siguradong-sigurado si Selene na parang kamatis na sa pula ang kaniyang mukha. Ramdam niya kasi ang nag-iinit na pisngi na dinadagdagan pa ng natatawang mukha ni Levi. Parang tuwang-tuwa ito sa reaksyon niya mula sa panunukso ng kaniyang Lola.

“Masusunod po, Madame.” Sabi ni Levi.

“Lola Fely nalang rin, Leviticus. Hindi ka na iba sa akin dahil mahal ka naman ng apo ko.”

Mahal ka naman ng apo ko. Parang nag-replay sa utak ni Selene ‘yon. Hiyang-hiya na talaga siya. 

Nagpaalam na rin sila kay Lola Fely. Excited na excited pa nga ang matanda na umalis ang mga ito at mag-enjoy daw para sa ‘honeymoon’.

“Let’s go home?” Sabi ni Leviticus sa kaniya pagkalabas nila ng kwarto.

“Anong let’s go home? Uuwi ako sa bahay ko at uuwi ka sa bahay mo. ‘Yon ba ang ibig mong sabihin?”

“No, I mean we will go home to our own house. Saan ka nakakita ng kasal na magkahiwalay ang bahay kung meron naman silang sarili, hindi ba?” Ngumisi si Leviticus.

“Ano?! Magsasama tayo sa isang bahay? Baka nakakalimutan mo, peke lang lahat ng ito!”

“Well, in our eyes. Pero sa mata ng iba ay tunay na mag-asawa tayo. So, tara na at iuuwi na kita.” Pinal na sabi ni Leviticus.

“No!” Angal ni Selene.

“Yes. Whether you like it or not.”

“But —”

“No more buts. Tutuparin pa natin ang hiling ni Lola Fely. Simulan na natin ang paggawa sa isang dosenang apo na gusto niya.”